Υπάρχει μόνο μία δύναμη η οποία μπορεί εκ των έσω, ριζικά, να υπονομεύσει τον εγωισμό· και όντως τον υπονομεύει.

Η δύναμη αυτή είναι ο έρωτας και κατά κύριο λόγο ο σαρκικός έρωτας.[…]

Το νόημα και η αξία του έρωτα ως αίσθημα έγκειται στο γεγονός ότι μας υποχρεώνει πραγματικά με όλη μας την ύπαρξη να αποδεχτούμε ότι ο άλλος έχει μια απόλυτη, κεντρική σημασία, την οποία, δυνάμει του εγωισμού, την νιώθουμε μόνο για τον εαυτό μας, μέσα μας. Ο έρωτας είναι σημαντικός όχι μόνο ως ένα από τα αισθήματά μας, αλλά ως μεταφορά του κέντρου του ζώντος ενδιαφέροντός μας από τον εαυτό μας σε κάποιον άλλον, ως μετακίνηση του ίδιου του κέντρου της προσωπικής μας ζωής. Αυτό είναι χαρακτηριστικό οποιουδήποτε έρωτα, αλλά στον σαρκικό έρωτα είναι κυρίαρχο. […]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Βλαδίμηρος Σεργκέγιεβιτς Σολοβιόφ γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1853. Πατέρας του ήταν ο διάσημος Ρώσος ιστορικός Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Σολοβιόφ. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο 5ο Γυμνάσιο της Μόσχας. Οι  πανεπιστημιακές του σπουδές έγιναν στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας από το 1869 μέχρι το 1873. Τον Ιούνιο του 1876 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο, αλλά, εξαιτίας διάφορων δολοπλοκιών του καθηγητικού κατεστημένου.

Τον Μάρτιο του 1877 εγκατέλειψε τη Μόσχα και μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη.  Εκεί έγινε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας. Ταυτόχρονα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της πόλης, όπου το 1880 υποστήριξε την επί υφηγεσία διατριβή του.

Το 1881 η καθηγητική δραστηριότητα του Σολοβιόφ διακόπτεται οριστικά, μετά την διάλεξη που έδωσε στις 28 Μαρτίου 1881. Όπου διακήρυξε την πεποίθησή του ότι έπρεπε να δοθεί χάρη στους δολοφόνους του τσάρου Αλέξανδρου του Β΄. Η πράξη αυτή του Βλαδίμηρου Σολοβιόφ ήταν μια πράξη γενναιότητας, ειλικρίνειας, θάρρους και εντιμότητας, σύμφωνη με τις χριστιανικές του αρχές. Απελευθερωμένος από τα δεσμά της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, ο Σολοβιόφ αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων εκκλησιαστικού περιεχομένου.

Στηριγμένα στις φιλοσοφικές του αντιλήψεις. Σχεδιάζει ένα τρίτομο έργο για την υπεράσπιση του Καθολικισμού, αλλά για διάφορες αιτίες, που έχουν σχέση τόσο με την λογοκρισία όσο και με τεχνικές δυσκολίες, αντί για τρεις τόμους, το 1886 εκδίδει το έργο του «Η Ιστορία και το μέλλον της θεοκρατίας», ενώ το 1889 εκδίδει, στη γαλλική γλώσσα και στο Παρίσι, το έργο του «Η Ρωσία και η οικουμενική εκκλησία».

Η έκδοση των δύο αυτών έργων έγινε αφορμή για την εμφάνιση πλήθους εχθρών αλλά και δυσάρεστων καταστάσεων, οι οποίες έφτασαν μέχρι του σημείου να απαγορευτεί η δημοσίευση έργων του που αφορούσαν εκκλησιαστικά ζητήματα. Ο Σολοβιόφ όμως βρήκε και πάλι διέξοδο. Διάνοια ανοιχτή, αλλά και φύση προικισμένη με βαθιά φιλοσοφική παιδεία, αρχίζει να ασχολείται με ζητήματα πιο ενδιαφέροντα από την θεολογία και συγκεκριμένα με ζητήματα λογοτεχνικής κριτικής και αισθητικής. Μόνο λίγο πριν το τέλος της ζωής του θα επανέλθει στην μελέτη των φιλοσοφικών προβλημάτων.

Ο Βλαδίμηρος Σολοβιόφ ήταν ένας «άστεγος» άνθρωπος, δίχως οικογένεια, δίχως συγκεκριμένη εργασία. Ως άνθρωπος ήταν διαχυτικός, γοητευτικός, εκρηκτικός. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στα εξοχικά σπίτια φίλων του ή στο εξωτερικό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 η υγεία του επιβαρύνθηκε δραματικά και ο οργανισμός του εξασθένησε. Το καλοκαίρι του 1900 στη Μόσχα αρρώστησε βαριά και υποχρεώθηκε να μετακομίσει στο εξοχικό σπίτι του πρίγκιπα Πιότρ Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι στο Ούζκοε, όπου τότε ζούσαν οι φίλοι του, γνωστοί καθηγητές και στοχαστές, Σεργκέι Νικολάγιεβιτς και Ευγένιος Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι.

Στις 31 Ιουλίου 1900 ο Βλαδίμηρος Σολοβιόφ πέθανε από αρτηριοσκλήρωση, νεφρική ανεπάρκεια και γενική εξάντληση του οργανισμού του. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντεβίτσι, κοντά στον τάφο του πατέρα του. ‘Ήταν μόλις 47 ετών.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.

ΑΧΜΑΤΟΒΑ ΡΕΚΒΙΕΜ 25/2/2008.

Το νόημα του έρωτα (3η έκδοση)

The post Το νόημα του έρωτα (3η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

• Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποιήσεως. Όμως και η Ορθοδοξία είναι Οικουμενική. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ παγκοσμιοποιήσεως και οικουμενικότητας της Ορθοδοξίας;

Η παγκοσμιοποίηση θέλει να καταργήσει κάθε ιδιομορφία των λαών. Να ομογενοποιήσει τους πάντες, για να κινούνται εύκολα τα κεφάλαια και να κερδοσκοπούν οι δυνατοί εις βάρος των αδυνάτων.
Αντίθετα η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας υπογραμμίζει τις καλές ιδιαιτερότητες των λαών, τις αναδεικνύει και τις ενσωματώνει στην οικουμενικότητα της. Δηλ. με μία εικόνα: Η παγκοσμιοποίηση είναι ένας οδοστρωτήρας, που πολτοποιεί τους πάντες. Η οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας είναι μία ανθοδέσμη, που συγκεντρώνει, όλες τις καλές ιδιαιτερότητες των λαών και δημιουργεί μία αρμονία εν τη ποικιλία.
Και μία κατ’ εξοχήν ιδιαιτερότητα του Ελληνικού Γένους και Έθνους είναι η συμπόρευση της Εκκλησίας με το Γένος. Ήδη από την προχριστιανική εποχή δεν υπήρχαν ελληνικά εδάφη χωρίς “Ιερά” (Πλούταρχος).
Αυτή η σχέση, η συμπόρευση “θεσμοθετήθηκε” στο Βυζάντιο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Έτσι το Γένος των Ελλήνων “μεγαλούργησε διά της μετά του Χριστιανισμού συμμαχίας” (Κ. Παπαρρηγόπουλος) και η Εκκλησία ακτινοβόλησε. Αυτήν την συμπόρευση η παγκοσμιοποίηση θέλει να την καταργήσει. Είναι κάρφος στα μάτια των θιασωτών της. Όμως δεν θα επιτρέψουμε σε
κάποιους υπερασπιστές της παγκοσμιοποιήσεως δήθεν “προοδευτικούς” να καταργήσουν αυτήν την συμπόρευση. Θα αντισταθούμε! Όχι, βέβαια με εκδηλώσεις βίας που συνηθίζεται από διαφόρους για διάφορα θέματα. Αλλά με την ζωή μας. Μία ζωή συνειδητοποιημένη και ισορροπημένη ορθόδοξη και ελληνική.

Ενιαύσιον. Από τον Μητροπολίτη Κορωνεία Παντελεήμονα Καθρεπτίδη

The post Ενιαύσιον appeared first on Εκδόσεις Αρμός.