Τον δούλο που έγινε δάσκαλος της ελευθερίας

• ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟΣΟ ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν’ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ;
• ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ;
• ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΝΑ ΜΑΣ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ;

Στο βιβλίο αυτό συναντάμε και πίνουμε καφέ με τον Επίκτητο, έναν άνθρωπο που γεννήθηκε δούλος και κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους της ανθρώπινης ελευθερίας. Δεν μας μιλά για έναν ιδανικό κόσμο, αλλά για τον πραγματικό κόσμο: για τις απογοητεύσεις, τις απώλειες, τους φόβους και τις προσδοκίες που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη ζωή.
Με απλό και άμεσο λόγο, μας δείχνει πώς να ξεχωρίζουμε όσα εξαρτώνται από εμάς από όσα δεν εξαρτώνται, πώς να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες χωρίς να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας και πώς να βρίσκουμε δύναμη εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν αδιέξοδο.

Ένα βιβλίο που δεν υπόσχεται ν’ αλλάξει τον κόσμο γύρω μας, αλλά τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί του. Και ίσως γι’ αυτό οι ιδέες του Επίκτητου εξακολουθούν, είκοσι αιώνες μετά, να απαντούν με τόση δύναμη στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου.

ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο

Πώς να μη χανόμαστε ζώντας

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ για να δώσουν απαντήσεις. Και υπάρχουν βιβλία που γράφονται για να γεννήσουν νέα ερωτήματα. Το «Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο» ανήκει και στις δύο αυτές κατηγορίες. Δεν είναι βιβλίο φιλοσοφίας με την ακαδημαϊκή έννοια. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον Στωικισμό σαν θεωρία ούτε να παρουσιάσει τον Επίκτητο ως ιστορικό πρόσωπο, εκπρόσωπο μιας εποχής που χάθηκε.

Αυτό το βιβλίο ξεκινά από μια διαφορετική υπόθεση: το σπουδαίο της σκέψης δεν έχει εποχή, είναι ουρανός χωρίς όρια, εγκαθίσταται πάνω από την κεφαλή του χρόνου και μοιάζει ανέγγιχτο από τη φθορά και τη βιολογική απώλεια του φορέα. Αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια μορφή αιωνιότητας. Είναι μια απάντηση στο ερώτημα γιατί αξίζει να ζούμε. Ζούμε για να παραδώσουμε στους επόμενους που θα ζήσουν, το «παιδί» της σκέψης μας. Μελετώντας το οι επόμενοι, στην καλή περίπτωση, κατανοούν τα κρυφά της εμπειρίας και τα μυστικά της ψυχής.

Ο Επίκτητος λοιπόν δεν πέθανε ποτέ πραγματικά. Ο Επίκτητος ζει σαν απάντηση σε αυτό που μας βασανίζει. Ζει σαν «δρόμος» φωτεινός που οδηγεί στη χαρά. Ζει ως δημιουργός νέων ερωτήσεων που κρεμιούνται από την κρεμάστρα του ενδιαφέροντός μας.

Στο «Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο», το νέο μας αυτό βιβλίο, κάθεται απέναντί μας ο Επίκτητος, σιωπηλός στην αρχή, αυστηρός στη συνέχεια, για να καταλήξει διεισδυτικά αποκαλυπτικός γι’ αυτά που διαλύουν τη ζωή μας, για όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε: ένα χωρισμό, μια απόρριψη, έναν φόβο, χίλιες ενοχές, την αγωνία για το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, την ανάγκη να
μείνουμε όπως ήμασταν ενώ γύρω όλα συνεχώς αλλάζουν.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

• Πώς να μη χανόμαστε ζώντας
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο, μέσα στον θόρυβο του κόσμου
• Τι είναι πραγματικά δικό μας;
• Φαντασία και πραγματικότητα
• Η τέχνη της προσωπικής βελτίωσης
• Η ζωή σαν παιχνίδι
• Η «ανοιχτή θύρα»
• Όταν χάνουμε ό,τι αγαπήσαμε
• Η φιλοσοφία ως άσκηση
• Οικείωση και φυσική συμπάθεια
• Η ελευθερία της ψυχής
• ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Από τους Θανάση Λάλα και Ιωάννη Πλεξίδα

Άλλα βιβλία της σειράς:

• Πίνοντας καφέ με τον Σωκράτη
• Πίνοντας καφέ με τον Πλάτωνα
• Πίνοντας καφέ με τον Αριστοτέλη
• Πίνοντας καφέ με τον Θουκυδίδη
• Πίνοντας καφέ με τον Περικλή
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκουρο
• Πίνοντας καφέ με τον Αριστοφάνη

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο (1η έκδοση)

The post Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο (1η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Σειρά “Γραφές της ψυχανάλυσης”

Επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος.

• Ποιο είναι το αντικείμενο της ψυχανάλυσης στη φροϊδική θεμελίωσή της;
• Τι έθεσε η ψυχανάλυση ως αντικείμενό της, γύρω από το οποίο συγκρότησε μια θεωρία, στην προσπάθειά της να το προσεγγίσει;
• Είναι ο ανθρώπινος ψυχισμός, η ψυχή στην οντολογική της σύλληψη χωρίς τις μεταφυσικές συμπαραδηλώσεις της θρησκείας και της φιλοσοφίας;
• Είναι η παιδική σεξουαλικότητα, η οποία υπήρξε μια δική της ανακάλυψη;
• Είναι η αντιμετώπιση του τραύματος και του τραυματικού, σύμφωνα με τον Φερέντζι και τον Μπίον;
• Είναι η «ανθρώπινη φύση» όπως την προσέγγισε ο Γουίνικοτ; Ή το υποκείμενο και η αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας του, έτσι όπως συχνά τα τοποθέτησε ο Λακάν, μιλώντας για την ηθική της ψυχανάλυσης;
• Είναι η μεταβίβαση και η ανάλυσή της, έτσι όπως αναδύονται γύρω από τη γνώση που υποτίθεται πως έχει ο αναλυτής;
• Είναι η ιστορία του υποκειμένου και η αφήγησή της;
• Μήπως καθένα από αυτά αποτελούν όψεις αυτού του αντικειμένου της ψυχανάλυσης, το οποίο μας επιβάλλει μιαν απροσδιοριστία παρ’ όλα αυτά, ακριβώς επειδή η ψυχανάλυση είναι η «επιστήμη» του ασυνειδήτου. Αφού το έργο της συνίσταται σε μια συνεχή πολύπλευρη αναζήτηση, η οποία δεν θα είναι ποτέ πλήρης για ένα υποκείμενο, κι αφού επιστήμη και ασυνείδητο είναι δύο αντικρουόμενες έννοιες. Αφού το ασυνείδητο είναι η πηγή της γνώσης και της άγνοιας μαζί, επειδή από εκεί απορρέει η πρώτη κι από τον δικό του ομφαλό ξαναγεννιούνται τα ερωτήματα.

Εικαστικό εξωφύλλου: Χρήστος Μποκόρος

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Το αντικείμενο της ψυχανάλυσης

The post Το αντικείμενο της ψυχανάλυσης appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Το παρόν βιβλίο «Από τον Νίτσε στnv Ψηφιακή Εποχή: Το Ζήτημα του Πόνου» αποτελεί το τελευταίο μέρος τnς τριλογίας των αρνητικών συναισθημάτων και ακολουθεί τα συγγράμματα Απελπισία (2019) και Η Φιλοσοφία του Φόβου (2021).
Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα που βιώνουν όλοι οι άνθρωποι και, κατά συνέπεια, μπορεί να γίνει κατανοητός από όλους. Νιώθουμε πόνο σωματικό, ψυχικό, πνευματικό και ηθικό. Υποφέρουμε από ασθένειες, από συμπόνια, από την απώλεια αγαπημένων όντων και από την υπαρξιακή μας αγωνία εν αναμονή του θανάτου μας.

• Γιατί και πώς να ζούμε όταν ξέρουμε ότι θα χάσουμε άλλους και θα πεθάνουμε οι ίδιοι;
• Πώς μπορούμε να αντέξουμε όλα αυτά τα δεινά;

Σκοπός της μελέτης αυτής είναι ο αναγνώστης να βρει απαντήσεις στα ζητήματα του πόνου και να διαμορφώσει προσωπική αντίληψη για τη βίωση της δικής του ζωής. Ειδικότερα στην ψηφιακή εποχή, που ο πόνος και οι οδύνες ήρθαν στην επιφάνεια κυρίως με την πανδημία αλλά και με τις συνεχόμενες κρίσεις των κοινωνιών, η ανάλυση του πόνου ως φαινομένου φαντάζει περισσότερο επιτακτική από ποτέ, καθορίζοντας αποφασιστικά το μέλλον του κάθε ανθρώπου.
Σε αυτό το φιλοσοφικό δοκίμιο επιχειρώ να δώσω κάποια ψήγματα απαντήσεων στο παράδοξο μυστήριο της ζωής. Η τέχνη και η φιλοσοφία θεωρώ ότι κρύβουν μέσα τους θεραπευτική δύναμη, υπηρετώντας την ανάπτυξη της ζωής.

Από τον Νίτσε στην Ψηφιακή Εποχή. Από τον Τριαντάφυλλο Σερμέτη.

The post Από τον Νίτσε στην Ψηφιακή Εποχή appeared first on Εκδόσεις Αρμός.