Συντονισμός – οργάνωση – επιστημονική επιμέλεια: Αλεξάνδρα Ζαχαριά, Μάτα Ματσουκά, Νάνσυ Ταλούμη

Γράφουν: Μαρία Τσελίκα, Δημήτρης Τζίκας, Δημήτρης Αναστασόπουλος, Μάτα Ματσουκά, Νάνσυ Ταλούμη, Βασιλική Αδαμίδου, Ιωάννα Παναγιωτοπούλου, Κώστας Νασίκας, Έλενα Κοσμά, Αντωνία Φυρίγου

Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη πορεύεται στη ζωή διαχειριζόμενη, μεταξύ άλλων, συνεχείς πολυεπίπεδες ματαιώσεις. Τις μικρές και μεγάλες απώλειες άλλοι καταφέρνουν να τις διαχειριστούν αρκετά καλά, άλλοι όμως αδυνατούν να τις διαχειριστούν. Το πένθος είναι η απάντηση σε μια απώλεια, αλλά μια ακυρωμένη απώλεια οδηγεί στο νηπενθές, δηλαδή σε αυτό που δεν επιτρέπει πένθος.
Το υπό διαμόρφωση και ανάπτυξη ψυχικό όργανο, η εσωτερική ψυχική πραγματικότητα και η σχέση της με την εξωτερική, οι αλληλεπιδράσεις τους στις διάφορες αναπτυξιακές περιόδους του ανθρώπου και η σύνδεσή τους με την απώλεια και το πένθος είναι τα βασικά θέματα που αναπτύσσονται στον τόμο, και μέσα από αυτά διερευνώνται ερωτήματα όπως:

• Πώς ένα πρώιμο και ανώριμο Εγώ πορεύεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής εντάσσοντας τις εσωτερικές και εξωτερικές εμπειρίες που κινούνται και συμμετέχουν στο πλαίσιο ευχαρίστησης – δυσαρέσκειας;
• Πενθεί το βρέφος, το νήπιο, ο έφηβος, και πώς αντιμετωπίζουν την απώλεια του αντικειμένου;

Μάτα Ματσουκά

The post Η απώλεια και το πένθος στη δόμηση του ψυχισμού appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Γιατί δεν ανοίγουμε τα παντζούρια; Να μπει επιτέλους ο ορίζοντας στην Κυψέλη! Μία πόρτα χτυπάει με ορμή. Μία Biennale κλείνει τους κήπους της. Ένα υποκειμενικό τέλος δεν είναι αρκετό. Στο δωμάτιο επικρατεί ανυπόφορη ζέστη.

Μια οικογένεια προσπαθεί επί σαράντα πέντε χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, να αντιμετωπίσει τη διπολική διαταραχή της Άλκηστης· με αγάπη, με αξιοπρέπεια, με απόγνωση, με συνέπειες. Σε μια εποχή, όπου δεν υπάρχουν πλέον αξιοπρέπειες, η Μαρκέλλα αναζητεί ένα αποκούμπι καταγράφοντας τις επώδυνες εμπειρίες· με ασυνέχεια, με συνέχεια, με οργή, με χιούμορ. Ήμαστε οι πρώτοι στον κύκλο μας.
Το Μπορντώ θέτει, με την αγνότητα του βιώματος, σχεδόν αιρετικές ερωτήσεις:

• Γιατί, ο άρρωστος δεν έχει ευθύνη;
• Μήπως δεν έχει και χαρακτήρα;

Αφού περάσει το κατώφλι της απελπισίας (ναι, μπορείς να με βυζάξεις, μαμά) και του θανάτου, αναπτύσσει έναν ειλικρινή
προβληματισμό πάνω στην αρρώστια, στη φροντίδα, στο τραύμα, στα όρια. Η αρρώστια είναι μεταδοτική. Την πλησιάζεις με τη δύναμη της υγείας, με την αλαζονεία της, με την αφέλειά της, γιατί οι γιατροί σού λένε ότι δεν μεταδίδεται. Κάνουν, όμως, λάθος∙ και οι γιατροί και το σώμα σου.

Ώσπου, εντελώς απρόσμενα και ενώ το Μπορντώ είχε ολοκληρωθεί προ πολλού, η απόφαση επιστροφής στη γενέθλια Κυψέλη αποκαλύπτει, μέσα σε μια κούτα μετακόμισης, ανάμεσα σε βιβλία μετεωρολογίας, ναυτιλίας και φιλοσοφίας, δύο ντοσιέ στα οποία ο πατέρας μου είχε φυλάξει ευλαβικά τα γράμματα που αντάλλασσαν με τη μητέρα μου, κατά τη διάρκεια των ετών που εκείνος ταξίδευε ως ναυτικός. Σαν να με καλούσαν να ακουστεί ατόφια και η δική τους φωνή. Όπως ήταν πριν από την Αρρώστια.

Μπορντώ στην Κυψέλη. Από την Φραντζέσκα Γιαννακού

The post Μπορντώ στην Κυψέλη appeared first on Εκδόσεις Αρμός.