Από την εποχή της αλώσεως της Ανατολικής Αυτοκρατορίας

«Όπως αναφέρει (ο Ι. Καποδίστριας) σε επιστολή του προς τον μητροπολίτη Ιγνάτιο (12/24 Απριλίου 1823): «Ήδη από του παρελθόντος έτους η ιδέα πονήματός τινος περί της ενεστώσης καταστάσεως της Ελλάδος είναι το αντικείμενον των τερπνοτέρων ασχολήσεών μου και των ευχών μου».

Ως προς την «ιδέαν του πονήματος» διευκρινίζει ότι σκοπείται «…να καταδείξωμεν αφ’ ενός μεν εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις, αφ’ ετέρου δε εις τους συμπατριώτας μας, την αλήθειαν … καθ’ όλας αυτής τας σχέσεις». Ο Καποδίστριας σπεύδει ευθύς αμέσως να αναγγείλει τον σκοπό, την «ιδέαν του πονήματός» του: «Θέλει δυνηθή τις ελπίζω να πεισθή ευκόλως:… Ότι οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν ν’ αποτελώσι κυρίως έθνος».

Θα το επισημάνει ρητώς αναφερόμενος στις επιπτώσεις του ισχυρισμού αναφορικά με τη διάρρηξη της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού λέγοντας ότι οι οπαδοί του Διαφωτισμού παρεμβαίνοντας στην ιστόρησή του προκάλεσαν μεγάλο κακό στα συμφέροντά του έθνους: «Το κακόν, το οποίον η ξένη πολιτική μας έκαμεν εκουσίως, και το καλόν, το οποίον μας έκαμεν ακουσίως, δεν είναι ειμή το καθαρόν και απλούν εξαγόμενον της βαθείας αγνοίας, εις ην αύτη ευρίσκεται περί της αληθούς των πραγμάτων καταστάσεως εν Ελλάδι και εν Τουρκία».

Θα προσθέσει δε προκειμένου να μην αφήσει περιθώριο αμφιβολίας περί του τι εννοεί: «η πεφωτισμένη πολιτική δεν θέλει δυνηθή πλέον να μας βλάψη, όσον ήθελε μας βλάπτει, στηρίζουσα και κατά το μέλλον καθώς και κατά το παρελθόν, τους συνδυασμούς της επί ψευδών δεδομένων».

Κατά τούτο, αποκτά ενδιαφέρον η διαφορά οπτικής του Καποδίστρια έναντι του Κοραή: σε μία αποστροφή του λόγου του επισημαίνει πόσο ολέθριο θα ήταν να απελευθερωθεί το έθνος όχι με τις δικές του δυνάμεις αλλά διά χειρός των ξένων ή να τεθεί υπό την ιδεολογική και πολιτική τους προστασία.

Επικαλούμενος τη Ρωσία θα συνομολογήσει ότι στην περίπτωση αυτή, κατ’ αντιστοιχίαν προς το «γραικογαλλικό» πρόγραμμα του Κοραή, η εν λόγω οδός θα απέληγε στη δημιουργία ενός «ρωσογραικικού» αντί ενός ελληνικού έθνους, δηλαδή στην ιδεολογική του υποθήκευση με τίμημα την εξάρτησή του από τον ευεργέτη του.

Η ελληνική ιστορία του Ιωάννη Καποδίστρια και η γεωστρατηγική της στο σήμερα. Η παρουσίαση του βιβλίου στην εκομπή “αντιθέσεις” του Γιώργου Σαχίνη (Κρήτη TV).

Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας: Η παρουσίαση του βιβλίου στις Εκδόσεις Αρμός 22-12-2024 (βίντεο).

Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας

The post Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

[…] Στο μοντέλο που πρότεινε ο Φρόυντ στο Πέρα από την αρχή της ηδονής για τη γένεση του εγώ ομιλεί για εξέλιξη μιας «ενόργανης κύστης», οπότε τίθεται το ερώτημα αν κατανοεί την εξέλιξη αυτής της ενόργανης κύστης όπως ενός απλοποιημένου οργανισμού, που «κτίζει τα όριά του, το προσληπτικό και το αλεξιδιεγερτικό του σύστημα υπό την επήρεια των εξωτερικών διεγέρσεων». Ή η «κύστη» για την οποία ομιλεί ο Φρόυντ, είναι ένα είδος υλικής ψυχής*, που την παρομοιάζει με τη βιολογική εικόνα του πρωτόζωου;
[…] Και τίθεται αμέσως το ερώτημα τι είναι τα αρχέτυπα, για τη σημασία των οποίων υπάρχει πλήθος παρανοήσεων. Ένας τρόπος να τα κατανοήσουμε είναι να τα παραβάλουμε με τα ένστικτα: Τα τελευταία είναι «βιολογικές ωθήσεις, που τις αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις». Έτσι και τα Αρχέτυπα είναι τα ένστικτα της ψυχής, τα οποία με κάποιο άγνωστο τρόπο εκδηλώνονται στη φαντασία και δημιουργούν άυλες συμβολικές εικόνες. Αρχέτυπο είναι το θέμα, η κεντρική του ιδέα, που παρουσιάζεται στους διάφορους μύθους με διαφορετικές εικόνες […]
[…] Η υπόθεση των Έντελμαν και Τονόνι για τη δομή του δυναμικού πυρήνα: α. Κάποιες νευρωνικές ομάδες, χωρικά κατανεμημένες στον εγκέφαλο, είναι προορισμένες να συμμετέχουν στην ενσυνείδητη εμπειρία. β. Μόνο ένα μικρό υποσύνολο από αυτές κάποτε θα αναλάβει την εκδήλωση της ενσυνείδητης εμπειρίας. […]

διαπιστώσαμε μια σημαντική μετακίνηση των απόψεων για τη φυσική επιλογή και τον ρόλο της στις καινοτομίες των φαινοτύπων και της συμπεριφοράς των οργανισμών. Έπαψε αυτή να έχει την αποκλειστικότητα στην εξέλιξη των όντων, άλλες δυνάμεις επενέβησαν με αξιώσεις, όπως η μοριακή ενόρμηση και η ουδέτερη παρέκκλιση, μια ανακύκλωση του γενετικού υλικού, έτσι ώστε μαζί με τη φυσική επιλογή να φαίνεται ότι καθοδηγούν τις λειτουργικές καινοτομίες των οργανισμών.

[…] Όταν και μόνον όταν το άτομο δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη βιολογική σκευή του, διαθέτει «κάτι» άλλο με το οποίο έχει τη δυνατότητα να την ορίζει έστω εν μέρει, τότε και μόνον τότε μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι επιλέγει, έχει ελεύθερη βούληση. Αυτό λοιπόν το «κάτι» είναι η ψυχή του· όσο για τη φύση της η απάντηση θα δοθεί στον επόμενο τόμο της εργασίας.

* Η διαφορά μεταξύ υλικής και άυλης ψυχής έχει χάσει το ενδιαφέρον της, όπως θα εξηγηθεί στον ΣΤ΄ τόμο της παρούσας εργασίας.

Δείτε την παρουσίαση του Α’ τόμου εδώ (VIDEO)

Η όγδοη ημέρα της δημιουργίας E΄ τόμος. Από τον Κώστα Ν. Μπαραμπούτη.

The post Η όγδοη ημέρα της δημιουργίας E΄ Τόμος appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

• Γιατί τον λένε Στοιχειωμένο Γιαλό;
• Γιατί εκεί κάποια σκότωσε τον άντρα της, γκρεμίζοντάς τονε στα ράχτα.
• Και είναι σίγουρο;

Μπροστά στους θαλασσοδαρμένους βράχους, στα ράχτα, όπως τους έλεγαν στην ντοπιολαλιά, εκεί βρέθηκε πνιγμένος ένας νεαρός άντρας. Ανεξιχνίαστο έμενε το φονικό και ο κόσμος τελικά στη γυναίκα του το έριξε το κρίμα. Χρόνια αργότερα, ανίδεη για την κατάρα που βάραινε τη γενιά της, ήρθε στο νησί η εγγονή της «φόνισσας». Και εδώ την περίμενε ο Έρωτας.
Η αποκάλυψη όμως που ακολούθησε ήταν φοβερή: «Η γιαγιά μου φόνισσα!». Την συντάραξε. Και τον έρωτα προδοσία τον έκανε να μοιάζει. Παγίδα της μοίρας της τον είπε. Τον αποκήρυξε. Και ας την πονούσε. Τέτοιος έρωτας… Εκτός κι αν…

Από την Κατερίνα Μπουραντά.

The post Κοντά στα Ράχτα appeared first on Εκδόσεις Αρμός.