Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ. Περιεχόμενα:
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
II. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ: 1. Η παλαιοδιαθηκική θεολογία του θανάτου. 2. Η χριστιανική θεολογία του θανάτου. Το αίτιο του θανάτου. Η σχέση του θεού με το θάνατο. Ο πνευματικός θάνατος. Ο φόβος και η μνήμη του θανάτου. Η νίκη του Θεού κατά του διαβόλου, της αμαρτίας και του θανάτου. Αξιολόγηση της χριστιανικής θεολογίας του θανάτου. Παρεξηγήσεις και παρερμηνείες σχετικά με την ορθόδοξη χριστιανική θεολογία του θανάτου. 3. Οι αντιλήψεις του λαού μας για το θάνατο και η πολιτιστική έκφρασή τους. Οι λαϊκές αντιλήψεις για το θάνατο από τη λαογραφία και τη δημοτική ποίηση. Η κλινική ποιμαντική παρατήρηση σχετικά με τη λαϊκή αντίληψη για το θάνατο και την αντιμετώπιση του θανάτου από το λαό. 4. Σύγχρονες εξελίξεις της δυτικής θεολογίας του θανάτου. 5. Η λαϊκή αντίληψη για το θάνατο και η λαϊκή αντιμετώπιση του θανάτου στη Δύση. Πώς παρουσιάζουν οι δυτικοί ειδικοί τις αντιλήψεις που επικρατούν για τον θάνατο στη Δύση. Η άρνηση του θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Η κηδεία και τα νεκρικά έθιμα στις δυτικές κοινωνίες. Οι συνέπειες της αρνήσεως του θανάτου . Πρόσφατες αντιδράσεις στο δυτικό τρόπο αντιμετωπίσεως του θανάτου.

to penthos. III. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ: 6. Η αντίληψη που επικρατεί στην παράδοσή μας για την κατάσταση της θλίψης. Απόψεις Πατέρων της Εκκλησίας για τη θλίψη. Η θλίψη στην εκκλησιαστική υμνολογία και τους λαϊκούς θρήνους της Παναγίας. Οι περιγραφές της καταστάσεως της θλίψης στη λαϊκή ποίηση και παράδοση. 7. Αναδρομή στις πρόσφατες προσπάθειες καθορισμού της καταστάσεως της θλίψης στη Δύση. Η ψυχολογία για τη θλίψη. Η θλίψη από την άποψη της ιατρικής . Απόψεις της ψυχιατρικής για τη θλίψη. Η συμβολή της Ποιμαντικής στην έρευνα και αντιμετώπιση της θλίψης και του πένθους. 8. Ο χωρισμός και τα ψυχοδυναμικά του. Η διαπροσωπική ψυχολογική ερμηνεία των ψυχοδυναμικών του αποχωρισμού. Ο χωρισμός, απειλή κατά του εγώ. Το άγχος του αποχωρισμού βασικό στοιχείο της θλίψης. Κάθε νέος αποχωρισμός αναζωπυρώνει όλους τους προηγούμενους. Οι ψυχολογικοί αμυντικοί μηχανισμοί που λειτουργούν στον αποχωρισμό. Τα θεολογικά δυναμικά του χωρισμού. 9. Συναισθήματα ενοχής και οργής στη θλίψη. Η προέλευση και η φύση του συναισθήματος της ενοχής. Αμφιταλάντευση, οργή, εχθρότητα και ενοχή. Ενοχή και θλίψη. 10. Συμπεράσματα.
IV. Ο ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΩΣ ΤΡΟΠΟΙ ΕΚΦΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ: 11. Ο θρήνος και το πένθος στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση. Οι βιβλικές μαρτυρίες. Ο θρήνος και το πένθος στη χριστιανική υμνολογία και τέχνη. Ο θρήνος και το πένθος στην υμνολογία. Ο θρήνος και το πένθος στην αγιογραφία. Οι απόψεις των Πατέρων της Εκκλησίας για το θρήνο και το πένθος. Η θλίψη, αποτέλεσμα της ανθρώπινης ατέλειας. Η θλίψη πού προκαλεί ο θάνατος είναι αναπότρεπτη και για τον πιο τέλειο άνθρωπο. Οι ευσεβείς σκέψεις δεν εξαλείφουν τη θλίψη. Επίσκοποι, μοναχοί, ασκητές, αυτοκράτορες και αυτή η ίδια η Εκκλησία αισθάνονται την ανάγκη να θρηνήσουν τους νεκρούς τους. Δεν πρέπει να αποκλείουμε στους θλιμμένους τη δυνατότητα να θρηνήσουν. Η ανάγκη της επαφής με το σώμα του νεκρού. Η τάση της αυτοκατηγορίας και της αυτοτιμωρίας. Οι αναμνήσεις και το ξαναζωντάνεμα του νεκρού στη σκέψη του θλιμμένου. 12. Η νεκρώσιμη ακολουθία. 13. Η λαογραφική μας παράδοση για το πένθος και το θρήνο. 14. Οι απόψεις της ψυχολογίας, της ψυχιατρικής και της θανατολογίας στη Δύση για το πένθος.
V. Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ: 15. Οι επαγγελματίες συμπαραστάτες του θλιμμένου. 16. Οι γενικές αρχές της συμπαραστάσεως των θλιμμένων. 17. Τρόποι συμπαραστάσεως του θλιμμένου στα διάφορα στάδια της διαδικασίας του πένθους. 18. Η ανάσταση του νεκρού ως το αποκορύφωμα και η ολοκλήρωση της διαδικασίας του πένθους. ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ. Την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου του 2011 στα Φιλοσοφικά συμπόσια του Κέντρου Δικανικών Μελετών ο π. Φιλόθεος Φάρος μίλησε με θέμα “Το πένθος”.

to penthos

The post Το πένθος appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Εκκλησιαστική ρητορική και θεατρική τέχνη μετά το Βυζάντιο.

Το βιβλίο για το κήρυγμα ως performance μας επιστρέφει σε καιρούς όπου ο εκκλησιαστικός λόγος των πατέρων πρόσφερε από τον άμβωνα μια έντονη δραματική εμπειρία. Κατά έναν παράξενο τρόπο η θεατρομάχος Εκκλησία, από το Βυζάντιο έως τη νεώτερη εποχή, διατήρησε ένα ιδιαίτερο κανάλι για την υποκριτική και τη μίμηση των ανθρωπίνων παθών και καταστάσεων, με σκοπό να προσφέρει νοήματα, σκέψεις, υποσχέσεις και ελπίδες, να ανοίξει ένα παράθυρο θέας προς τα ουράνια.

Η βασική πρόθεση του συγγραφέα είναι να αναδείξει τον θεατρικό χαρακτήρα του κηρύγματος και να διευρύνει τον προβληματισμό γύρω από την παραστασιακή διάσταση που έχει, τεκμηριώνοντας ότι η γλώσσα και η σωματική κίνηση στην παρουσίασή του ήταν πάντοτε σε στενό σύνδεσμο και συναποτελούσαν ένα ενιαίο σύστημα που είχε την πρόθεση να απευθυνθεί κατευθείαν στην καρδιά και το νου του ακροατή/θεατή/αναγνώστη. Η εργασία επιχειρεί να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό, ενώ αναδεικνύει νέες περιοχές έρευνας τόσο στις σπουδές της ομιλητικής όσο και στην ανάλυση του θεατρικού φαινομένου σε μία ορθόδοξη προνεωτερική κοινωνία που δεν είχε επίσημο θέατρο δυτικοευρωπαϊκού τύπου.

Το νέο βιβλίο του Ιωσήφ Βιβιλάκη Το κήρυγμα ως preformance απευθύνεται σε θεολόγου και κληρικούς, αφηγητές και, γενικότερα, επαγγελματίες του θεάτρου, θεατρολόγους, ιστορικούς και μελετητές του πολιτισμού. Στις σελίδες και στην εικονογράφηση οι ηθοποιοί μπορούν να ανακαλύψουν μέσα στο κήρυγμα το αλφαβητάρι της υποκριτικής τέχνης, ενώ όσοι ασχολούνται με τις θεατρικές σπουδές θα εντοπίσουν ένα νέο πεδίο μελέτης και έρευνας.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)

Το εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο περιέχει πρωτότυπο φωτογραφικό υλικό και παρά την πυκνή βιβλιογραφική τεκμηρίωση διαβάζεται με ευχαρίστηση. Η μελέτη ανοίγει νέους ορίζοντες για την ελληνική θεατρολογία, την ποιμαντική και ιστορία της Εκκλησίας. Αποδεικνύει πως σε μια εποχή χωρίς θέατρο στοιχεία παραστατικότητας βρίσκονται και στην εκκλησιαστική ρητορική, όπως υπάρχουν έντονα και στα λαϊκά αναγνώσματα σαν τον «Μπερτόλδο». (Απόσπασμα από την κριτική του Βάλτερ Πούχνερ στην εφημερίδα Καθημερινή, διαβάστε την υπόλοιπη εδώ)

Περιεχόμενα:
ΠΡΟΛΟΓΟΣ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Εισαγωγή: Το κήρυγμα στον χριστιανικό κόσμο. Α. Το δραματικό κήρυγμα. Β. Η παραστασιμότητα του κηρύγματος. Γ. Το κηρυγματικό δράμα. Επίλογος.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ. ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ to-kirigma-os-performance

The post Το κήρυγμα ως performance appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε την επιστήμη του θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής με την εργασία του για το νεοελληνικό Θέατρο Σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με τη διατριβή του για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό.  Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, στο οποίο έχει διατελέσει πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος. Από το 1985 έως το 2006 έχει διδάξει, ως επισκέπτης καθηγητής. Σε διακεκριμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς της Αυστρίας, στην έδρα της Λαογραφίας (Ethnologia Europaea). Στα Princeton και Harvard, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στην έδρα της Λαογραφίας (Ethnologia Europaea). Στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, καθώς και στα Πανεπιστήμια Μονάχου, Φράιμπουργκ, Κολωνίας, Βόννης, Γκαίτινγκεν, Βερολίνου, Αμβούργου, Άμστερνταμμ, Λονδίνου, Οξφόρδης, Κέιμπριτζ, Μπέρμιγχαμ. Επιπλέον στo Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης και στο Πανεπιστήμιο της Νεάπολης. Στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Freie Universität) του Βερολίνου, στο Boston College Bοστώνη, στο City University of New York (Post Graduate Center of Theater Studies) Νέα Υόρκη, Ohio State University /Κολόμπους και University of South California / Λος Άντζελες, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Tor Vergata της Ρώμης. Έχει δημοσιεύσει πάνω από τετρακόσιες επιστημονικές μελέτες για θέματα του ελληνικού και του βαλκανικού θεάτρου, της Συγκριτικής Λαογραφίας, των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος. Οι βιβλιοκρισίες που έχει γράψει υπερβαίνουν τις χίλιες και έχει συμμετάσχει σε πάνω από εκατόν πενήντα συνέδρια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών στη Βιέννη, ενώ το 2001 έλαβε την ανωτάτη διάκριση, τον Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη, από τον Πρόεδρο της Αυστριακής Δημοκρατίας. Έχει λάβει το Βραβείο Πολιτικού και Κοινωνικού Δοκιμίου εις μνήμην Παναγιώτη Φωτέα και επίσης έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών και την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό
του Δήμου Αθηναίων. Το 2018 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής του Ε.Κ.Π.Α.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)

sfalta epropatou

The post Σφάλτα επροπάτου και τυφλά… appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο τόμος αυτός περιέχει μελέτες για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Ο Βάλτερ Πούχνερ από τις παραλογές και τους θρήνους έως τα θρησκευτικά άσματα και τα ριζίτικα εξετάζει τα τραγούδια ως μια κατ’ εξοχήν ποιητική πράξη με συγκεκριμένες λειτουργίες που επιτελείται σε μία κοινότητα που τα δημιουργεί και τα μεταδίδει προφορικά. Τα θέματα στα οποία εστιάζει ο συγγραφέας είναι το ιστορικό τραγούδι για την πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους, οι απηχήσεις της τραγωδίας Ερωφίλη στην προφορική παράδοση, ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα που εμπνέουν τη σύνθεση νέων τραγουδιών, η εικόνα του “ξένου” στην οικογένεια, στο χωριό, στη χώρα και στο έθνος, το Δωδεκαήμερο με τα παιδικά κάλαντα, καθώς και τα γαμοτράγουδα της αποκριάς. Ο Βάλτερ Πούχνερ αναζητάει τη σκοπιμότητα των συνθέσεων και των παραλλαγών στο ιστορικό και κοινωνικό τους πλαίσιο, εντοπίζει προσαρμογές και αφομοιώσεις, ψηλαφεί διασκευές και αναρωτιέται για το τι συγκινεί τον ακροατή των τραγουδιών ώστε να τίθενται σε λειτουργία οι μηχανισμοί της επιλογής και της απομνημόνευσης. Η ενημερωμένη βιβλιογραφία και το χρηστικό ευρετήριο συμπληρώνουν την έκδοση που απευθύνεται στους θιασώτες του δημοτικού τραγουδιού και τους μελετητές του προφορικού νεοελληνικού πολιτισμού.

Περιεχόμενα:
ΠΡΟΛΟΓΟΣ. 1) Το ιστορικό τραγούδι της «Βιέννας». Η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους (1683) σε κρητική ιστορική ρίμα
2) Η κρητική παραλογή της «Ερωφίλης». Η τραγωδία του Γεωργίου Χορτάτση στην προφορική παράδοση 3) Το χρονικό του 20ου αιώνα στο ελληνικό ιστορικό τραγούδι
4) Ο ξένος και η ξενιτιά. Τα μαγικά δεσμά της καταγωγής και η κρίση της ταυτότητας 5) Τα θρησκευτικά κάλαντα του Δωδεκαημέρου και η δομή τους
6) Σάτιρα και «πορνογραφία» στο αποκριάτικο τραγούδι 7) Σαράντα χρόνια έρευνας για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Παράλληλα εξακολουθεί να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε αυστριακά πανεπιστήμια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 30 βιβλία και 200 μελετήματα για θέματα του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.   Επίσης εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον. meletes gia dimotiko tragoudi.

The post Μελέτες για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
Μ. Γ. Μερακλής
Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης
Γιώργος Χατζηιακώβου
ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ
Μανόλης Βαρβούνης, Θρησκευτική λαογραφία στην Νοτιοανατολική Ευρώπη κατά το λαογραφικό έργο του Βάλτερ Πούχνερ
Άννα Λυδάκη, «Ώρα της αλήθειας, ώρα της ομορφιάς…». Θεωρία και αισθητική στο έργο του Βάλτερ Πούχνερ.
Ανδρομάχη Οικονόμου, Έρευνα, μελέτη και μουσειακή εκφορά του υλικού πολιτισμού: θεωρητικές – μεθοδολογικές προσεγγίσεις και εφαρμογές στην ελληνική λαογραφία.
Ιωσήφ Βιβιλάκης, Η συνομιλία λαογραφίας και θεατρολογίας. katastasi kai prooptikes
Ρέα Κακάμπουρα, Αξιοποιώντας τη λαογραφία του Βάλτερ Πούχνερ στο πλαίσιο μιας κριτικής διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.
Βασιλική Χρυσανθοπούλου, Η λαογραφία ως θεωρία και «πρακτική»: ο λαϊκός πολιτισμός από τη σκοπιά της πολιτιστικής κληρονομίας και της δημόσιας λαογραφίας.
Γιώργος Κατσαδώρος, Νικόλαος Τζώρτζης, Η υπερνίκηση του τέρατος με αφορμή τις παραμυθολογικές μελέτες του Βάλτερ Πούχνερ. Πώς διαμορφώνεται σήμερα η εικόνα του δράκοντα;
Γιώργος Κούζας, Μεταξύ φαντασίας και κοινωνικής πραγματικότητας: Παραμύθι, πολιτιστική βιομηχανία και μαζική κατανάλωση.
Βάλτερ Πούχνερ, Το στίγμα μιας προσπάθειας.

katastasi kai prooptikes

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε την επιστήμη του θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής με την εργασία του για το νεοελληνικό Θέατρο Σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με τη διατριβή του για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό.  Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, στο οποίο έχει διατελέσει πρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος. Από το 1985 έως το 2006 έχει διδάξει, ως επισκέπτης καθηγητής. Σε διακεκριμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς της Αυστρίας, στην έδρα της Λαογραφίας (Ethnologia Europaea). Στα Princeton και Harvard, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στην έδρα της Λαογραφίας (Ethnologia Europaea). katastasi kai prooptikes

Στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, καθώς και στα Πανεπιστήμια Μονάχου, Φράιμπουργκ, Κολωνίας, Βόννης, Γκαίτινγκεν, Βερολίνου, Αμβούργου, Άμστερνταμμ, Λονδίνου, Οξφόρδης, Κέιμπριτζ, Μπέρμιγχαμ. Επιπλέον στo Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης και στο Πανεπιστήμιο της Νεάπολης. Στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (Freie Universität) του Βερολίνου, στο Boston College Bοστώνη, στο City University of New York (Post Graduate Center of Theater Studies) Νέα Υόρκη, Ohio State University /Κολόμπους και University of South California / Λος Άντζελες, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Tor Vergata της Ρώμης. Έχει δημοσιεύσει πάνω από τετρακόσιες επιστημονικές μελέτες για θέματα του ελληνικού και του βαλκανικού θεάτρου, της Συγκριτικής Λαογραφίας, των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος. katastasi kai prooptikes

Οι βιβλιοκρισίες που έχει γράψει υπερβαίνουν τις χίλιες και έχει συμμετάσχει σε πάνω από εκατόν πενήντα συνέδρια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών στη Βιέννη, ενώ το 2001 έλαβε την ανωτάτη διάκριση, τον Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη, από τον Πρόεδρο της Αυστριακής Δημοκρατίας. Έχει λάβει το Βραβείο Πολιτικού και Κοινωνικού Δοκιμίου εις μνήμην Παναγιώτη Φωτέα και επίσης έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών και την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό
του Δήμου Αθηναίων. Το 2018 ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής του Ε.Κ.Π.Α.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου “Δοκίμια για τον ουρανό” εδώ (VIDEO)

Κατάσταση και προοπτικές

The post Κατάσταση και προοπτικές της Λαογραφίας σήμερα appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Κοινά τυπικά, μορφολογικά και τεχνοτροπικά στοιχεία της ποιητικής τους. Η συγκριτική αυτή μελέτη επιχειρεί να συμβάλει στην αναζήτηση της κατασκευής και του ποιητικού χαρακτήρα τόσο του μεσαιωνικού ελληνικού έπους του “Διγενή Ακρίτη” – διασκευή escorial – όσο και των ποντιακών δημοτικών τραγουδιών και κυρίως των ηρωικών. Επίσης, στη διαφώτιση ζητημάτων του έπους, όπως της βαθύτερης σχέσης των συστημάτων έκφρασης του κειμένου του “Διγενή Ακρίτη” Escorial με την προφορική λαϊκή ποιητική παράδοση του τόπου σύνθεσης του έπους, της αρχικής γλωσσικής μορφής του και της σημασίας των λογοτύπων που απαντούν τόσο στο κείμενο του χειρογράφου του Escorial όσο και σε ποντιακά δημοτικά τραγούδια τα οποία, αν και είναι καταγραφές του 19ου και 20ου αιώνα, διατηρούν, σε εξελιγμένη βέβαια μορφή, κοινές λογοτυπικές εκφράσεις με τον “Διγενή Ακρίτη” του Escorial. Παραπέρα, γίνονται κατανοητοί οι κανόνες, οι τεχνικές και οι τρόποι με τους οποίους ο ποιητής πλάθει, φιλτράρει και αναδημιουργεί το υλικό του και το υλικό της προϋπάρχουσας ποιητικής λαϊκής παράδοσης. Έτσι, γίνεται αντιληπτή η σύγκλιση και η οργανική σχέση του “Διγενή Ακρίτη” Escorial με τη λαϊκή προφορική ποίηση των (μεσο)βυζαντινών χρόνων και ειδικότερα με τα ηρωικά (ακριτικά) τραγούδια της προφορικής παράδοσης του Πόντου.

Περιεχόμενα:
ΠΡΟΛΟΓΟΣ. ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α’ Στερεότυπα γλωσσικά στοιχεία κοινά στον “Διγενή Ακρίτη” Escorial και σε ποντιακά δημοτικά τραγούδια
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’ Γλωσσικά στοιχεία κοινά στο “Διγενή Ακρίτη” και σε ποντιακά δημοτικά τραγούδια, μεσαιωνικά ποντιακά έγγραφα, παροιμίες και λαϊκές εκφράσεις της ποντιακής διαλέκτου
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’ Ποιητικά σημεία κοινά στο “Διγενή Ακρίτη” Escorial και σε ποντιακά δημοτικά τραγούδια
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

Ο Γεώργιος Θανόπουλος γεννήθηκε το 1947 στο Σαρακήνι Ηραίας Αρκαδίας. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεώτερη Ελληνική Φιλολογία και Λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1988 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως Καθηγητής Φιλόλογος και διευθυντής Λυκείου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το 1999 συμμετείχε στη συγγραφή του βιβλίου «Αγροτική παράδοση και Λαϊκή Τέχνη» Αθήνα 2000, που προκήρυξε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στη σειρά «Τεχνολογικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια» Με το συγκεκριμένο διδακτικό βιβλίο η Λαογραφία περιλαμβάνεται για πρώτη φορά ως γνωστικό αντικείμενο στα αναλυτικά προγράμματα της Δ.Ε. Τα έτη 1999-2001 απέκτησε επιστημονική εμπειρία αναφορικά με την «Ανοικτή και εξ αποστάσεως Εκπαίδευση». Το 2006 εξελέγη Λέκτορας Λαογραφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (τομέας Βυζαντινής Φιλολογίας και Λαογραφίας) όπου και διδάσκει.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.  Εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον.

digenis-akritis-escorial-kai-to-pontiako-tragoudi

The post Ο Διγενής Ακρίτης escorial και το Ποντιακό Δημοτικό Τραγούδι appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Το βιβλίο αυτό είναι σαν πουλί. Ένα πουλί διαβατάρικο, που θα ‘θελε να σας σηκώσει μαλακά και να σας ταξιδέψει. Οι δυο φτερούγες του σημαδεύουν δυο διαφορετικά σημεία, άρα έχουν και δυο διαφορετικούς στόχους. Ο πρώτος θέλει να γνωρίσει στον ταξιδιώτη τη μικρή πολιτεία της Οίας και τα έργα των ανθρώπων της. Ο δεύτερος στοχεύει πέραν της ευκολίας των αισθήσεων. Προσπαθεί να κάνει λέξεις τα κρυμμένα, όσα χρειάζεται να σκύψουμε λίγο από πάνω τους, για να μας αποκαλυφθούν. Το πέραν της μαγείας, η οποία έτσι κι αλλιώς κυριεύει τον επισκέπτη της Οίας, το πέραν της “γραφικότητας” του γαλάζιου Αιγαίου με τις απέριττες κυκλαδικές γραμμές. […] (από τον πρόλογο της συγγραφέως).

Περιεχόμενα:
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ. ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ. ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ. ΛΙΓΑ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΟΚΡΑΤΙΑ 1566-1821. ΤΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΙΑΣ. Τα καπετανόσπιτα. Το υπόσκαφο σπίτι. ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΑΣ. ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΑΣ. Μπαξέδες. Κολούμπος. Κάνθαρος. Αμμούδι. Άγιος Νικόλαος ο Περαματάρης. Αρμένη, το λιμάνι του χωριού των καπεταναίων. Αρμενάκι. ΕΘΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ. Βεντέμα (Τρύγος). Γάμος. Πάσχα. ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ. ΠΟΥΛΟΟΙ ΚΑΙ ΨΑΡΑΔΕΣ. Λίμνες – Ξόβεργες – Απόχες – Κύρτοι – Δίχτυα – Πυροφάνια. Η ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΩ ΜΕΡΙΑΣ. ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΟΙΑΣ. Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ. Η ΦΟΙΝΙΚΙΑ. ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ. ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ.

Η Καδιώ Κολύμβα, πρωτοδημοσιεύει το 1968, την ποιητική συλλογή «Nocturna». Το 1985 αρχίζει τη συνεργασία της με την Πολιτιστική Εταιρεία «Πανόραμα», δημοσιεύοντας στο περιοδικό της Εταιρείας και δίνοντας διαλέξεις με θέματα την πρωτοχριστιανική Ανατολή και την ισλαμική λογοτεχνία. Την ίδια εποχή ξεκινάει να μεταφράζει το μεγάλο ποιητικό έργο του Πέρση ποιητή, Τζελαλαντίν Ρουμί. oia topos kai istoria. Το 1991 κυκλοφορεί την ποιητική της συλλογή «Εικόνες από την Έρημο», Εκδόσεις Πανόραμα. Το 1995 στον Εκδοτικό οίκο «Αρμός», δημοσιεύει μια ακόμα ποιητική συλλογή με τίτλο «Πανδοχείο Πουλιών» και την ίδια χρονιά στη σειρά «Μούσες» του «Αρμού», κυκλοφορεί η μετάφραση του βιβλίου «Ο Αγαπημένος». Τα 90 από τα 1791 τετράστιχα (Ρουμπαγιάτ) του Τζελαλαντίν Ρουμί από το έργο «Ο Ήλιος της Ταυρίδας». Με εκτενή εισαγωγή για τον ποιητή και το έργο του.

Περισσότερες πληροφορίες για την συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων της που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.   Επίσης εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον.

Οία Τόπος Και Ιστορία.

The post Οία, Τόπος και ιστορία appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Η διαχρονικότητα των φαινομένων. Ο τόμος αυτός συγκεντρώνει μελετήματα τα οποία ασχολούνται με πτυχές του ελληνικού (και ευρύτερα ορθόδοξου) πολιτισμού. Από την ύστερη αρχαιότητα και τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους έως τον 17ο αιώνα, φτάνοντας έως και τον 20ο αιώνα. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των κειμένων είναι η εξέταση ιστορικών πηγών για πληροφορίες για τον καθημερινό εορταστικό βίο, τις σκέψεις και τα αισθήματα του απλού ανθρώπου άλλων εποχών (στους ιστορικούς λαούς της Ευρώπης). Στα κεφάλαια του βιβλίου ο καθηγητής Βάλτερ Πούχνερ προσεγγίζει το φαινόμενο της χρήσης αρχαίων αγαλμάτων στη χριστιανική λατρεία, εξετάζει τις γιορτές των νεκρών και της άνοιξης μέσα από το θεσμό των ροσαλίων σε ανθοστολισμούς εικόνων, συμπόσια σε τάφους, δρώμενα, εκστατικούς χορούς και νεράιδες που περιστάνουν τις ψυχές, ανιχνεύει παγανιστικές επιβιώσεις στο Βυζάντιο και καταπιάνεται με το μεσαιωνικό έθιμο του “Άρατε Πύλας” σε Δύση και Ανατολή. Στο κεφάλαιο για την αδελφοποιία αναλύεται η ιδιαίτερη μορφή του θεσμού που σφραγίζει τελετουργικά μια επιστήθια φιλία ή την ψυχική ενότητα των αγωνιστών, ενώ σε ειδικό μελέτημα για τα τάματα και τα κουρμπάνια ψηλαφούνται δύο μορφές της θυσίας και των αφιερωτικών αναθημάτων στη χριστιανική λατρεία, που φανερώνουν την προσπάθεια της Εκκλησίας να αφομοιώσει τις ειδωλολατρικές πρακτικές της ελληνορωμαϊκής εποχής. Μεταξύ των άλλων θεμάτων ερευνάται πως τα εγκλήματα του Οιδίποδα μεταφέρθηκαν στον Ιούδα Ισκαριώτη, κατά τον μεσαιωνικό απόκρυφο βίο του, καθώς και μία συναρπαστική περιγραφή του ζακυνθινού καρναβαλιού στο αποκαλυπτικό έτος 1666 και δίκη ενός ψευδομεσσία.

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Παράλληλα εξακολουθεί να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε αυστριακά πανεπιστήμια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 30 βιβλία και 200 μελετήματα για θέματα του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)

istoriki laografia

The post Ιστορική Λαογραφία appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Παράλληλα εξακολουθεί να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε αυστριακά πανεπιστήμια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 30 βιβλία και 200 μελετήματα για θέματα του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.  Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO).

Πολιτισμός και κοινωνία είναι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Οι δομές της κοινωνίας υλοποιούνται σε συμπεριφορές και αισθήματα. Σε ενδυμασίες και τελετουργίες. Ενώ αντίθετα οι “παραστάσεις” του πολιτισμού παρουσιάζουν με απτό και βιωματικό τρόπο τους θεσμούς και τις ιεραρχίες της κοινωνίας. Ακόμα και τους άγραφους νόμους του εθιμικού δικαίου. Στον κοινωνικό ρόλο τέμνονται και οι δύο οπτικές: κάθε άτομο ( ή ομάδα ) ενσαρκώνει και παριστάνει όσο καλύτερα μπορεί τον άγραφο ρόλο του και κρίνεται για την “παράστασή” του, αλλά ταυτόχρονα είναι και θεατής και κριτής των “παραστάσεων” των άλλων, δηλαδή θεματοφύλακας του νόμου της συμπεριφοράς και εφαρμοστής στην πράξη, στον εαυτό του και στους άλλους.

Μια τέτοια προσέγγιση επιτρέπει, πέρα από τις δομολειτουργικές αναλύσεις της κοινωνίας σε αφηρημένο επίπεδο, και την ανάλυση του πολιτισμού in vivo: τι αισθήματα και τι διλήμματα προκαλούν οι νόρμες και οι θεσμοί, οι υποχρεωτικές ιδανικές συμπεριφορές και συνεχής κοινωνικός έλεγχος, με ποια μέσα διαδίδονται οι αξίες αυτές, πως υλοποιούνται ή καταστρατηγούνται, τι ψυχολογικές επιπτώσεις έχουν στο άτομο και την οικογένεια κτλ. Δρώμενα, παροιμίες, λαϊκές δοξασίες και προφορικές αυτοβιογραφίες είναι κομβικά σημεία αποκρυπτογράφησης και συμπυκνωμένης εκδήλωσης των αντιλήψεων αυτών που διέπουν όλη την κοινωνία. Η ανάλυσής τους δίνει από μία άποψη μια πιο ολοκληρωμένη εικόαν απ΄ό,τι η συμμετοχική παρατήρηση της επιτόπιας έρευνας, γιατί στις πολιτισμικές αυτές εκφάνσεις έχει συσσωρευτεί ο χρόνος της παράδοσης και η συλλογικότητα πολλών γενεών.

Στον τόμο αυτό συγκατοικούν δέκα μελετήματα του καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ που διαφωτίζουν περιμετρικά τον κοινωνιολογικό αυτό προβληματισμό.

koinoniologiki-laografia

The post Κοινωνιολογική Λαογραφία appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Γεώργιος Θανόπουλος γεννήθηκε το 1947 στο Σαρακήνι Ηραίας Αρκαδίας. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεώτερη Ελληνική Φιλολογία και Λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1988 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως Καθηγητής Φιλόλογος και διευθυντής Λυκείου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το 1999 συμμετείχε στη συγγραφή του βιβλίου «Αγροτική παράδοση και Λαϊκή Τέχνη» Αθήνα 2000, που προκήρυξε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στη σειρά «Τεχνολογικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια». Με το συγκεκριμένο διδακτικό βιβλίο η Λαογραφία περιλαμβάνεται για πρώτη φορά ως γνωστικό αντικείμενο στα αναλυτικά προγράμματα της Δ.Ε. Τα έτη 1999-2001 απέκτησε επιστημονική εμπειρία αναφορικά με την «Ανοικτή και εξ αποστάσεως Εκπαίδευση». Το 2006 εξελέγη Λέκτορας Λαογραφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (τομέας Βυζαντινής Φιλολογίας και Λαογραφίας) όπου και διδάσκει.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ. Εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον.

Το περιεχόμενο του βιβλίου εντάσσεται στη γενικότερη προβληματική που υπάρχει γύρω από το βυζαντινό δημοτικό τραγούδι και το έπος του “Διγενή Ακρίτη”. Ειδικότερα καταπιάνεται με το πρόβλημα της ποιητικής σχέσης και “του Διγενή Ακρίτη” Escorial με το ηρωϊκό τραγούδι “του υιού του Ανδρονίκου”. Βασιζόμενοι στη θεωρία της προφορικής σύνθεσης (oral composition) και στους γενικότερους κανόνες που διέπουν την ποιητική του δημοτικού τραγουδιού. Μελετήσαμε τους κοινούς λογότυπους. Τα κοινά γλωσσικά στοιχεία και γενικά τα κοινά ποιητικά σημεία που απαντούν τόσο στον Ακρίτη όσο και στις παραλλαγές του ηρωϊκού τραγουδιού “του υιού του Αδρονίκου”. Μέσα από αυτό το πρίσμα είδαμε τόσο το κείμενο του χειρογράφου Escorial όσο και τις παραλλαγές του τραγουδιού “του υιού του Ανδρονίκου”. Ελπίζουμε, η συγκριτική αυτή μελέτη να συμβάλει στην αναζήτηση του ποιητικού χαρακτήρα τόσο του “Διγενή Ακρίτη” Escorial, όσο και του τραγουδιού του “υιού του Ανδρονίκου” και των ηρωϊκών τραγουδιών γενικότερα.

digenis-escorial-iroiko-tragoudi

The post Ο Διγενής Ακρίτας escorial και το Ηρωικό τραγούδι του Υιού του Ανδρονίκου appeared first on Εκδόσεις Αρμός.