Ένας κόσμος νέφους και καταλλαγής.

Μια αληθινή ιστορία.

Πραγματική Ιστορία, γίνεται μυθιστόρημα. Φονική καταιγίδα, σκοτώνει τους γονείς μπρος στα μάτια των μικρών παιδιών τους. Η ψυχή τους σημαδεύεται διαφορετικά. Το χρέος στην αδελφή σημαδεύει το αγόρι. Το τραύμα παίρνει τη λαλιά του κοριτσιού, το κάνει την «τρελή του χωριού». Η δυναμική της γλώσσας, η ηθογραφική και ψυχολογική εμβάθυνση στους χαρακτήρες, η ως τα όρια του κυνικού περιγραφή των συνθηκών της χώρας, το 2ο μισό του 20ου αιώνα, η «ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ», που δεν ανέχεται τους «ασθενείς» και λιπαίνει την παθογένεια της κοινωνίας, παρακινεί τον ψυχοθεραπευτή Γιώργο Γιαννούση, να αποτυπώσει σε επίμετρο, στο τέλος του έργου τις σκέψεις του. Οι φυλακίσεις, τα άσυλα, η ανέχεια, η ηλιθιότητα της εξουσίας, βάζουν τη βούλα τους, στην ψυχή της ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ.

«Πεινούσε. Πεινούσαν. Άνθρωποι, τοπία, πετούμενα και σερνάμενα, εξουσιαστές και θύματα, ψυχές και σώματα. Τίποτα δεν ανάσαινε… Όλα πλοκάμια μιας ξεδιάντροπης, ανεξέλεγκτης
εξουσίας… Ερχόταν η δεύτερη παρουσία του ανθρώπου στην αχρειότητά του… Χόρεψε τα πάθη σου Μελαία, ζήτα και πιε κρασί φεγγαροβαπτισμένο… Φεύγα Μελαία, πιε κρασί Μελαία…
– Μελαία πετά… Σελήνη τρώει…»

• Ένα βιβλίο του Παναγιώτη Φράγκου
• Εικαστικό εξωφύλλου Αντώνης Φράγκος.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Μελαία

Ανεξίτηλες εμπειρίες μιας μάχιμης δικηγορίας.

• Οι «κεραυνοί εν αιθρία» αποτελούν μια συνοπτική διήγηση πραγματικών δικαστικών και εξώδικων υποθέσεων, που απασχόλησαν  τον συγγραφέα κατά την άσκηση του δικηγορικού λειτουργήματός του.
• Για τη συνοχή των καταγραμμένων περιστατικών και την εκλαϊκευμένη παρουσίασή τους ο συγγραφέας καταφεύγει στην χρησιμοποίηση καλολογικών στοιχείων που, όμως, δεν αλλοιώνουν τον πυρήνα και την ουσία των γεγονότων του πονήματος.
• Το μικρό αυτό βιβλίο αποτελεί έναν κατατοπιστικό οδηγό του έργου και των δυσχερειών χειρισμού της ποικιλίας των υποθέσεων, που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος δικηγόρος ως συλλειτουργός της απονομής δικαιοσύνης.

Ένα βιβλίο του Δημήτρη Δημηνά.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Μαθήματα σκηνοθεσίας και υποκριτικής

Πρόλογος του Μάριου Πλωρίτη

• «Ο Ανδρέας Μανωλικάκης είναι ο ιδανικός μεταφραστής γι’ αυτόν τον σπάνιο θεατρικό θησαυρό. Κατά τη γνώμη μου, κατανοεί την δουλειά του Στανισλάβσκι και του αγαπημένου
  του μαθητή Βαχτάνγκοφ καλύτερα από κάθε δάσκαλο ή αναλυτή από την εποχή που ο Λι Στράσμπεργκ δίδασκε στο Actors Studio. Κάθε σπουδαστής και επαγγελματίας του θεάτρου πρέπει να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Είναι μια σπουδαία πηγή έμπνευσης και πληροφόρησης».
  ΕΛΕΝ ΜΠΕΡΣΤΙΝ
  (Πρόεδρος του Actors Studio, ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ, Τόνι & Έμμυ και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού μπεστ-σέλερ Lessons In Becoming Myself)
• Επάνω στο γραφείο του Ευγένιου Βαχτάνγκοφ υπήρχε μια φωτογραφία του Κονσταντίν Στανισλάβσκι, με την ιδιόχειρη αφιέρωση: «Στον μοναδικό και αγαπημένο Ε. Βαχτάνγκοφ από τον ευγνώμονα Κ. Στανισλάβσκι. Σε έναν από τους σπουδαίους που παρέμεινε στη θέση του για να σώσει την τέχνη του και το ρωσικό θέατρο. Στον καλό φίλο, αγαπητό συνάδελφο, ευνοούμενο μαθητή, προικισμένο συνεργάτη, μοναδικό διάδοχο. Σ’ αυτόν που ανταποκρίθηκε πρώτος στο κάλεσμα, που εμπιστεύτηκε νέους δρόμους στην τέχνη, που δούλεψε τόσο πολύ για να αποκτήσουν οι αρχές μας σάρκα και οστά. Στο σοφό δάσκαλο που δημιούργησε σχολεία και εκπαίδευσε πολλούς μαθητές, στον εμπνευστή πολλών θιάσων, στον ταλαντούχο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Στον δημιουργό νέων αρχών μιας ριζοσπαστικής τέχνης. Στην ελπίδα της ρωσικής τέχνης, στον μελλοντικό ηγέτη του ρωσικού θεάτρου».
  ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ Μόσχα 1922 (Εκ των ιδρυτών του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας)

Μετάφραση Ανδρέας Μανωλικάκης

Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις των εκδόσεων Αρμός.

Βαχτάνγκοφ

Ένας δίκαιος αμφιβάλλων δημιουργός

«ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΣΤΟ ΤΈΛΟΣ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΆΣΤΕ ΣΑΝ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΊ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΓΕΓΟΝΌΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΠΗΡΕΆΣΕΙ, ΠΟΥ ΚΛΑΊΕΙ ΓΙΑ ΙΚΑΝΌΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΧΡΗΣΤΕΎΟΝΤΑΙ, ΠΟΥ ΘΥΜΏΝΕΙ ΔΙΚΑΊΩΣ ή ΑΔΊΚΩΣ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΈΝΑΝ ΚΌΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΊ ΚΑΙ ΜΕ ΈΝΑΝ ΘΕΌ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΕΙ, ΓΙΑΤΊ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΈΤΥΧΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΉΣΕΙ. ΘΈΛΩ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΆΣΤΕ ΣΑΝ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΓΕΙΏΘΗΚΕ ΣΕ ΛΆΘΟΣ ΜΈΡΟΣ ή ΣΕ ΛΆΘΟΣ ΧΡΌΝΟ».

Ένα βιβλίο του Θανάση Λάλα

Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις των εκδόσεων Αρμός.

Costas Tsoklis

• Όταν ο Μουσολίνι αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα, ανέθεσε στον τότε διάσημο συγγραφέα και δημοφιλή δημοσιογράφο Κούρτσιο Μαλαπάρτε να επισκεφθεί τη χώρα μας. Και αυτός έστελνε στη μεγαλύτερη ιταλική εφημερίδα, την Corriere della Sera, ανταποκρίσεις που θα έπειθαν την κοινή γνώμη ότι η επικείμενη εισβολή ήταν απαραίτητη και απολύτως δικαιολογημένη.
• Αυτά τα κείμενα συγκεντρώθηκαν, μεταφράστηκαν και προσφέρονται για πρώτη φορά στον Έλληνα αναγνώστη. Οι κατά παραγγελία ανταποκρίσεις του Μαλαπάρτε βρίθουν, βεβαίως, των αναμενόμενων επιχειρημάτων εναντίον της «εχθρικής» Ελλάδας, ωστόσο πίσω από τη ρητορική του φασισμού διαφαίνεται ότι ο Μαλαπάρτε διατήρησε κατά κάποιον τρόπο το δικαίωμα στη δική του άποψη.

Τα κείμενά του αναπαράγουν βεβαίως το αφήγημα του Μουσολίνι ότι δήθεν η Ελλάδα ήταν μια μεγάλη βρετανική βάση έτοιμη να επιτεθεί στην Ιταλία. Ανάμεσα σε αυτόν τον ιστό, όμως, ο Μαλαπάρτε ύφανε αριστοτεχνικά την προσωπική του ματιά, εμφύτευσε όχι και τόσο αδιόρατες κριτικές και υπονοούμενα για το τυραννικό φασιστικό καθεστώς.

Και οπωσδήποτε δεν θα περάσουν απαρατήρητα από τον αναγνώστη ο οποίος γνωρίζει καλά τι είναι ο φασισμός και πόσο ταπεινώθηκε από τους Έλληνες στο αλβανικό μέτωπο.

Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις των εκδόσεων Αρμός.

Η 28η Οκτωβρίου του Curzio Malaparte

• Η πρώτη αυτή γενική ιστορία του Ελληνικού Θεάτρου από τους Ελληνιστικούς χρόνους μέχρι την εγκαθίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους το 1830 συνιστά μια ριζική αποστασιοποίηση από τις παραδοσιακές μεθόδους της ιστοριογραφίας. Τείνουμε να πιστεύουμε για την ιστορία ότι ξεδιπλώνεται σαν μια γραμμική συνέχεια σε μιαν εξελικτική μορφή· ωστόσο η ιστορία του ελληνικού θεάτρου είναι κάπως διαφορετική. Αφότου το κλασικό παραδοσιακό θέατρο ολοκλήρωσε τον κύκλο του περί τον έκτο και έβδομο αιώνα, κανένα παραδοσιακό δράμα δεν γράφτηκε ή παραστάθηκε επί σκηνής σε ολόκληρο τον τότε ελληνόφωνο κόσμο για πολύ, εξαιτίας κυρίως της πολέμιας στάσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στα θεάματα. Παράλληλα, πάντως, με την αναβίωση του θεάτρου στην Αναγεννησιακή Ιταλία, το Ελληνικό θέατρο επανακάμπτει στην Ενετοκρατούμενη Κρήτη κατά τον ύστερο δέκατο έκτο αιώνα. Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν την παλινόρθωση του θεάτρου σε διάφορες περιοχές, αν και αυτή χαρακτηρίζεται από αναρίθμητα χάσματα και ασυνέχειες όσον αφορά στη γεωγραφία, την υφολογία, τις θεματολογικές προσεγγίσεις και ιδεολογίες. Αυτές οι ποικιλόμορφες εξελίξεις «εξομαλύνονται» μόνο με την εδραίωση του Ελληνικού Εθνικού Κράτους.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Ελληνικό Θέατρο μεταξύ της Αρχαιότητας και της Ανεξαρτησίας. Από τον Βάλτερ Πούχνερ

«Ήταν ένα εξαίσιο μείγμα αγγελικότητας και δαιμονισμού, μια φύση πλασμένη από Παράδεισο και Κόλαση μαζί»

Θεσσαλονίκη, μέσα της δεκαετίας του ’90. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος διασχίζει ακμαίος την Τσιμισκή και η γόβα του Καρύδα περιστρέφεται λαμπερή στην Εγνατία. Η Φλωρεντία Τσακίρη, παλαιοπώλισσα στο Μπιτ Παζάρ, ο πρώην εραστής της Άλκης Περραιβός, ιδιοκτήτης μπαρ στη Στοά Κολόμβου, και η δημοσιογράφος Τίνα Ντουκάς αποφασίζουν να εξιχνιάσουν τον περιπετειώδη βίο και την πολιτεία της ποιήτριας Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου. Λίγες γυναίκες στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’30 τολμούσαν να της παραβγούν σε πνεύμα και ομορφιά. Έσβησε στα είκοσι επτά της χρόνια από φυματίωση στο σανατόριο του Ασβεστοχωρίου. Ή μήπως όχι;
Καθώς η Φλωρεντία, ο Άλκης και η Τίνα ψάχνουν τη ζωή της Ανθούλας, σκοντάφτουν σε καλά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Ο Τζιμ Μόρισον, ο Βασίλης Τσιτσάνης και οι δωδεκαώροφες
πολυκατοικίες της Λαγκαδά, ο Κερτ Κομπέιν των Nirvana και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, το πανκ ξενυχτάδικο Berlin, η άγρια Προξένου Κορομηλά των 80s και ο Μύλος του Στεφανίδη αλληλοδιαπλέκονται με τα έδρανα της Φιλοσοφικής, τα Μωρά στη Φωτιά, την Τζάνις Τζόπλιν και τον θρύλο του Ηρακλή, Γεώργιο Ιβάνοφ.
Ακροβατώντας ανάμεσα σε γοτθική νουβέλα, cyberpunk φωτομυθιστόρημα, μεσοπολεμική ελεγεία και υβριδική βιογραφία, το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής στη μελαγχολική Θεσσαλονικιά
ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου. Ίσως ήρθε η ώρα τα σπαρακτικά ποιήματα και η ζωή της να γίνουν γνωστά και η Ανθούλα να αναδυθεί από την αφάνεια για να τιμηθεί όπως της αξίζει.

Η Ανθούλα Σταθοπούλου στην Εγνατία με νεύρα. Από τον Στέφανο Τσιτσόπουλο

• «Η παρούσα συστηματική έρευνα του Θανάση Κουτσογιάννη εμπλουτίζει το πεδίο της θεατρολογικής έρευνας με διττό τρόπο: πρώτα χαρτογραφώντας το ευρύτερο τοπίο των λαϊκών θεαμάτων στην προπολεμική Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια αποτυπώνοντας καταλεπτώς τη δραστηριότητα των καραγκιοζοπαιχτών στην πόλη για σαράντα χρόνια.
• Όσες/όσοι έχουν καταπιαστεί με τη συλλογή πρωτογενούς υλικού για το θέατρο σκιών από τις εφημερίδες, γνωρίζουν καλά ότι οι πληροφορίες που υπάρχουν είναι αποσπασματικές, σποραδικές και χωρίς τη συστηματικότητα που ισχύει για τις υπόλοιπες θεατρικές παραστάσεις, είτε της πρόζας, είτε του μουσικού θεάτρου.Ως εκ τούτου, αυτή η «σοδειά» υλικού που προέκυψε από την εξαντλητική σάρωση των εφημερίδων της Θεσσαλονίκης για σαράντα χρόνια είναι πολύτιμη και πολύ διαφωτιστική, ως προς τους τόπους των παραστάσεων, τους καλλιτέχνες και το κατά περιοχή κοινό που τις παρακολουθούσε.
• Η χρονική περίοδος που καλύπτει ο ανά χείρας τόμος περιλαμβάνει βαθιές τομές, αλλαγές και επαναπροσδιορισμό του ανθρώπινου τοπίου της πόλης που αναδύονται από τη μεθοδική παρουσίαση του ιστορικοκοινωνικού πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύσσονται οι θεατρικές δραστηριότητες που τόνωναν τους παλιούς και νέους κατοίκους της πόλης, που πραγματικά μεταλλάχθηκε μετά την ένταξή της στο ελληνικό βασίλειο το 1912 και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923-1924.
• Στα πολλά και μεστά κεφάλαια του βιβλίου, ο Καραγκιόζης παρουσιάζεται πολυπρισματικά, τόσο σε σύγκριση με άλλου τύπου νυχτερινές διασκεδάσεις, όπως ο κινηματογράφος ή το ελαφρό μουσικό θέατρο, όσο και με εμβάθυνση στη διάδραση καραγκιοζοπαιχτών και κοινού, με ανάδειξη των κυρίαρχων μορφών, με βάση μαρτυρίες και γεγονότα. Στη σύνθεση των κεφαλαίων του ο Κουτσογιάννης συνδυάζει τις πολλές καινούργιες πληροφορίες που συγκέντρωσε, συνομιλώντας συστηματικά με την τρέχουσα βιβλιογραφία τόσο για τη Θεσσαλονίκη όσο και για τον Καραγκιόζη».

Άννα Σταυρακοπούλου

Το θέατρο σκιών στη Θεσσαλονίκη 1900-1940. Από τον Θανάση Κουτσογιάννη

• Ποια ήταν πραγματικά η Ευδοκία, η Βυζαντινή αυτοκράτειρα και ποιήτρια του 5ου αιώνα μ.Χ., της οποίας το έργο μοιάζει ξεχασμένο μέσα στους αιώνες;
• Πώς συνδέεται η αινιγματική ζωή και δράση της με το ιδιότυπο ποιητικό της έργο;
• Πώς μπορεί η μελέτη του έργου της να συμβάλει στην κατανόηση μιας περίπλοκης και αντιφατικής εποχής που σηματοδοτεί το πέρασμα από τον αρχαίο στον μεσαιωνικό κόσμο;

Ο Βίος Κυπριανού, ο οποίος για πρώτη φορά μεταφράζεται στα νέα ελληνικά, αποτελεί όχι μόνο ένα σπάνιο και γοητευτικό δείγμα της λογοτεχνίας της πρώιμης βυζαντινής περιόδου αλλά και ένα τεκμήριο των σύνθετων πνευματικών διεργασιών μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου κατά την οποία συνυπάρχουν διαφορετικές θρησκείες, τελετουργίες, φιλοσοφικές παραδόσεις, μυστικιστικές ενατενίσεις και μαγικές πρακτικές.

Στο έργο της Ευδοκίας παρακολουθούμε την εσωτερική πορεία και τις διαδοχικές μυήσεις του μάγου Κυπριανού (μετέπειτα Αγίου Κυπριανού εξ Αντιοχείας) μέσα από μια περιδιάβαση σε ιερούς τόπους και άγνωστα μυστήρια της αρχαιότητας. Εφιαλτικές και γκροτέσκο εικόνες, συνομιλίες με μοχθηρούς δαίμονες και σκοτεινά μυστηριώδη περιβάλλοντα συγκροτούν έναν κόσμο ο οποίος μοιάζει να προοιωνίζεται την πλούσια παράδοση των μετέπειτα μεσαιωνικών δαιμονολογιών αλλά και τις φαουστικές συνθέσεις και τη γοτθική λογοτεχνία.

Η Γκρέτα Γκάρμπο, σε μεγάλη πια ηλικία, απομονωμένη απ’ όλους κι απ’ όλα, με μοναδική συντροφιά τη γραμματέα της, που έρχεται κάθε μέρα να την βοηθήσει. Το «my girl» όπως συνηθίζει να την λέει, το μοναδικό της πια κοινό, απρόθυμο να γελάσει, να μιλήσει, να ζήσει. Η Γκρέτα όμως ξέρει τι σημαίνει απώλεια κι απόγνωση, μοναξιά και σιωπή. Κι έμαθε από νωρίς ή να τις παλεύει ή να τις διαλέγει. Μέχρι να τελειώσει η καθημερινή ρουτίνα τους –η αλληλογραφία, το φαγητό, τα φάρμακα, τα ψώνια της ημέρας– η Γκρέτα θα μπαινοβγαίνει στη ζωή που έζησε, όχι για να εξηγήσει τον μύθο της ή να φωτίσει το μυστήριό της, αλλά για να μοιραστεί, με τη γενναιόδωρη αυτάρκεια της γυναίκας που έζησε όπως ήθελε, το αποθεματικό της.

Πρόσωπα του έργου:

• ΓΥΝΑΙΚΑ, γύρω στα σαράντα

• ΓΚΡΕΤΑ, απροσδιόριστης ηλικίας, μπορεί να είναι εξήντα, μπορεί ογδόντα

Γκρέτα της Κωνσταντίνας Γιαχαλή