Sort By:
Show
  • View as :
-10%
panzerlied

Panzerlied

 7.00  6.30
0 Reviews
 7.00  6.30

Δήμητρα Παυλάκου

Ἐπιστροφὴ
Ἁκούω τὸ κλάμα
τῶν ἀνθρώπων
Οἱ λύκοι εἶναι μακριὰ
οὔτε τὸ κλάμα
οὔτε τὸ μαρτύριό τους θὰ φτάσει
σὲ αὐτιὰ τῆς νυσταγμένης πόλης
Καὶ ἐσὺ ποὺ νομίζεις
ὅτι εἶσαι καλύτερος
ἀπὸ τὸ κιρκινέζι
ἐξυπνότερος ἀπὸ τὴν ἀλεποὺ
μὲ τ’ ὅπλο παραπόδα
καὶ τὴ στολὴ παραλλαγῆς
δὲν θ’ ἀργήσει ἡ ὥρα
νὰ ντραπεῖς ποὺ εἶσαι ἄνθρωπος
Τὴ μάνα σου μὲ τὸ δεμάτι ξύλα
στὴν πλάτη
τὸν πατέρα σου ποὺ σεβάστηκε
τὸ χῶμα ποὺ τὸν ἔθρεψε
θὰ θυμηθεῖς
καὶ θὰ ἐπιστρέψεις στὸ δάσος
κι αὐτὸ θὰ σὲ περιμένει
νὰ σοῦ δώσει πίσω τὴν ψυχή σου
ἄθικτη.

papini giovanni

Papini Giovanni (Τζιοβάνι Παπίνι)

0 Reviews

Τζιοβάνι Παπίνι (1881-1956): Ιταλός κριτικός της λογοτεχνίας, φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος και ποιητής. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία από άθεο πατέρα. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και ιατρικής στις αντίστοιχες σχολές του Ινστιτούτου Ανωτάτων Σπουδών Φλωρεντίας, αλλά ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη δημοσιογραφία, τη λογοτεχνία και τη συγγραφή. Έγραψε δεκάδες μελέτες και άρθρα και πάνω από 60 βιβλία! Ενώ αρχικά ήταν σοσιαλιστής επαναστάτης, βαθμιαία έγινε πιστός χριστιανός, με πρωτοποριακό νου και οξεία κρίση στα θεολογικά θέματα. Σπουδαία έργα του είναι τα «Γράμματα στην Ανθρωπότητα» (1953), «Αυγουστίνος», «ο Διάβολος» κ.ά. Ασφαλώς το σπουδαιότερο που τον καθιέρωσε είναι «Η Ιστορία του Χριστού». Για το βιβλίο αυτό ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος έγραψε ότι «ο Παπίνι ανήκει στα ευγενέστερα πνεύματα του αιώνα μας που έγραψε έναν απ’ τους καλύτερους βίους του Ιησού Χριστού».

pessoa fernado

Pessoa Nogueira Fernando António (Φερνάντο Πεσσόα)

0 Reviews

Ο Φερνάντο Πεσσόα Πορτογάλος ποιητής, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας (1888-1935). Τα περισσότερα από τα έργα του δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του. Εκτός από τα έργα που υπέγραφε με το όνομά του (το «ορθώνυμό» του), χρησιμοποίησε μια σειρά από «ετερώνυμα» (τα πιο γνωστά: Alvaro de Campos, Ricardo Reis και Alberto Caeiro, στον χώρο της ποίησης, Bernardo Soares στον χώρο της πεζογραφίας – ο συγγραφέας του «Βιβλίου της ανησυχίας»). Σε μια βιβλιογραφία του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Παρουσία» («Presenca»), το 1928, ο ίδιος ο ποιητής σημειώνει: «Τα έργα του Fernando Pessoa ανήκουν σε δύο κατηγορίες, που ονομάζουμε ορθώνυμα και ετερώνυμα έργα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ανώνυμο ή για ψευδώνυμο, γιατί δεν πρόκειται γι αυτό. Στην περίπτωση του ψευδώνυμου, το έργο είναι του δημιουργού προσωπικά, αλλά υπογεγραμμένο μ’ ένα όνομα που δεν είναι το δικό του· το ετερώνυμο έργο είναι του δημιουργού έξω από το πρόσωπό του, είναι μια πλήρης προσωπικότητα, που έπλασε ο ίδιος, όπως θα ήταν τα λόγια ενός προσώπου σ’ ένα δράμα του». Ο Pessoa θεωρείται ένας από τους ριζικότερους ανανεωτές της σύγχρονης λογοτεχνίας στις αρχές του 20ου αιώνα.

pierre reverdy

Pierre Reverdy (Πιερ Ρεβερντύ)

0 Reviews

Ο Πιερ Ρεβερντύ γεννήθηκε το 1889 στη Ναρμπόν της Γαλλίας. Σπούδασε στην Τουλούζη και στη Ναρμπόν. Τον Οκτώβριο του 1910 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και συνδέθηκε με τους λογοτεχνικούς κύκλους. Το 1917 ξεκίνησε μαζί με τον Ζακόμπ και τον Απολλιναίρ την έκδοση του περιοδικού Nord-Sud, στο οποίο συμμετείχαν πολλοί ντανταϊστές και σουρεαλιστές. Το 1926, σε ηλικία 37 ετών, εγκατέλειψε το Παρίσι και ασπάστηκε τον καθολικισμό. Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται: «Sources du vent», «Ferraille» και «Le Chant des morts». Πέθανε το 1960.

platonov andrei

Platonov Andrei (Αντρέι Πλατόνοφ)

0 Reviews

Ο Αντρέι Πλατόνοβιτς Πλατόνοφ (ψευδώνυμο του Α. Π. Κλιέμτοφ) γεννήθηκε το 1899 στο Βορόνεζ, πρώτος από τα 11 παιδιά ενός μηχανικού τρένων, εργάτη μετάλλων και αυτοσχέδιου εφευρέτη. Μετά το Δημοτικό εργάστηκε ως ξυλουργός, θερμαστής, εργάτης σε χυτήριο, βοηθός μηχανοδηγού. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Βορόνεζ και συγχρόνως άρχισε να δημοσιογραφεί. Το 1920 παραιτήθηκε από δόκιμο μέλος του Κ. Κ. Συνδύασε την εργασία του ως τεχνικού με την συγγραφική δραστηριότητα, θεωρώντας την πρώτη ως κοινωνικό του καθήκον. Το 1927 εγκατέλειψε την υπηρεσία του και επιδόθηκε αποκλειστικά στο γράψιμο. Το 1929 κατηγορήθηκε για αναρχικές και ατομικιστικές τάσεις με σοβαρό αντίκτυπο στην οικονομική του κατάσταση. Το 1931 ο Στάλιν απαγόρευσε την δημοσίευση των έργων του. Το 1937 με χαλκευμένες κατηγορίες ο 15χρονος μοναχογιός του Πλάτων εγκλείσθηκε στα Γκουλάγκ, απ’ όπου ελευθερώθηκε το 1941, άλλα πέθανε το 1943 από φυματίωση. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Πλατόνοφ υπηρέτησε στο μέτωπο ως πολεμικός ανταποκριτής. Μετά τον πόλεμο θεωρήθηκε «συκοφάντης της Σοβιετικής οικογένειας» και οι διώξεις του συνεχίστηκαν μέχρι τον θάνατό του -λέγεται από φυματίωση- το 1951. Τα σημαντικότερα έργα του: «Ο υδατοφράκτης του Επιφάνιου», «Τσε-Τσε-Ο», «Ο διαπορών Μακάρ», «Τσεβενγκούρ», «Λάκκος», «Επ’ ωφελεία», «Ο ποταμός Ποτουντάν».

pound ezra

Pound Ezra Loomis (Έζρα Πάουντ)

0 Reviews

Ο Έζρα Πάουντ γεννήθηκε στο Hailey του Αϊντάχο (1885), μεγάλωσε στο Wyncote της Πενσυλβανίας και φοίτησε στο κολέγιο του Χάμιλτον και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας. Δίδαξε για λίγο γαλλικά και ισπανικά στο Κολέγιο Wabash της Ιντιάνα και απολύθηκε γιατί ένα βράδυ πρόσφερε στέγη σε μια απένταρη χορεύτρια. Αμέσως ξενιτεύτηκε στην Ευρώπη (1907). Έμεινε ένα χρόνο στη Βενετία, όπου τύπωσε (1908) την πρώτη του συλλογή «A lune spento» . Τον ίδιο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και άρχισε να εμφανίζεται με προκλητική εμφάνιση στα καλλιτεχνικά σαλόνια. Εκεί τύπωσε τις συλλογές του: «Personae» και «Exultations» (1909), πρωτοστατώντας στο αμερικάνικο ποιητικό κίνημα του «εικονισμού» που καθιέρωνε μια ποίηση λιτή, απέριττη αντικειμενική και ελλειπτική. Το 1914 παντρεύτηκε τη Dorothy Shakespear, απόχτησε από το γάμο του ένα γιο (1926) κι αργότερα την εγκατέλειψε για να συνδεθεί έως το τέλος της ζωής του με την πιανίστα Όλγα Rudge, ερωμένη και πιστή του φίλη. Καρπός του δεσμού τους υπήρξε η κόρη του πριγκίπισσα Mary de Rachewiltz. Την εποχή εκείνη παρακίνησε τον Τζόυς και τον Έλιοτ να τυπώσουν τα έργα τους και μάλιστα περιέκοψε σχεδόν τη μισή «Έρημη χώρα» του Έλιοτ και της έδωσε την τελική της μορφή. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μουσική. Συνέθεσε (μουσική και λιμπρέτο) την όπερα «Francois Villon» και ήταν από τους πρώτους που ανακάλυψαν στον αιώνα μας τον Βιβάλντι. Φύση αντιφατική με τραγικές μεταπτώσεις από την τρυφερότητα έως την αυτοκαταστροφή, μπορούσε να βοηθάει από το υστέρημα του τους φίλους του ή να αναπτύσσει μια δική του οικονομική θεωρία περί κοινωνικής πίστεως, να μελετά επί χρόνια νεκρές γλώσσες για να μεταφράζει ή να παραφράζει αρχαία κείμενα από το πρωτότυπο ή να φωνασκεί υπέρ του Μουσολίνι και κατά των Εβραίων από το ραδιοφωνικό σταθμό της Ρώμης. Αυτές οι τακτικές εκπομπές συνεχίστηκαν σ’ όλο το διάστημα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Ακολούθησε η σύλληψή του (1945) από τα αμερικάνικα στρατεύματα που απελευθέρωσαν την Ιταλία, η απομόνωσή του σ’ ένα ξέσκεπο κλουβί με συρματοπλέγματα στην Πίζα και η μεταφορά του στην Ουάσιγκτον (1945) για να δικαστεί επί προδοσία. Κρίθηκε διανοητικά ακατάλληλος για δίκη και κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική. Αποφυλακίστηκε (1958) και ξαναγύρισε τον ίδιο χρόνο στην Ιταλία. Πέθανε στη Βενετία, στις 2 Νοεμβρίου 1972.

-20%
power-and-prose-fiction-in-modern-greece dimadis

Power and Prose fiction in modern Greece

 21.20  16.96
0 Reviews
 21.20  16.96

Konstantinos A. Dimadis

The dialogue between language and power is a key meeting point between literary and historical studies, one which also links every artist with his or her time. In Greece in the second decade of the 21st century this is more than ever a burning issue – and it is also central to the essays which comprise this volume, published for the first time in English. The author, Kostas Dimadis, is a distinguished scholar in the field of Modern Greek studies and Comparative Literature, with a career spanning the universities of Amsterdam, Groningen and Berlin.
In several of these essays, his penetrating analysis of 20th-century Greek literary texts, enriched with material either unpublished or difficult of access, squarely places major figures of Greek literature in the political and historical context of the years leading up to World War II. Others deal with the first translation of a modern Greek novel into a European language (in 1836), the Royal Theatre’s tour of Great Britain and Germany on the eve of World War II, the travel writings of Nikos Kazantzakis and his engagement with the Spanish intelligentsia (1932-1937). All of these, it hardly needs saying, are given an original treatment in the immediate context of the ongoing dialogue between power and prose fiction at the relevant moment.

Puchner-Walter puchner

Puchner Walter (Βάλτερ Πούχνερ)

0 Reviews

Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το νεοελληνικό θέατρο σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια διατριβή για τη γέννηση του θεάτρου στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Παράλληλα εξακολουθεί να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και έχει μετακληθεί πολλές φορές ως επισκέπτης καθηγητής σε αυστριακά πανεπιστήμια. Το 1994 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 30 βιβλία και 200 μελετήματα για θέματα του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος.

Εκδόσεις Αρμός
X
X