Προσφορά!
synchronos-midenismos ziakas

Ο σύγχρονος μηδενισμός

Μικρή αφήγηση για τη μοίρα της ελευθερίας

Το γενικό συμπέρασμα του βιβλίου είναι ότι ο μηδενισμός έχει διαπεράσει πλέον το επίπεδο των θεσμών και έχει εγκατασταθεί στον πυρήνα του υποκειμένου, όπου και διασπά εκ των έσω την εξατομικευμένη προσωπικότητα, μεταβάλλοντάς τη σε άμορφο χυλό. Στη θέση της άλλοτε πανίσχυρης «προμηθεϊκής» βούλησης για τη δύναμη, που χαρακτήριζε τον νεωτερικό άνθρωπο στην ανοδική πλευρά της εξελικτικής του καμπύλης, έχει μείνει η αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιο ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας. Είναι ένας ηδονιστικός αυτομηδενισμός. «Στο ένα άκρο του πρόκειται για ένα είδος λαιμαργίας, μια ακόρεστη ζήτηση για περισσότερα, όλο και περισσότερα. Στο άλλο άκρο είναι ένα κράμα εγκατάλειψης, παραίτησης, δειλίας μπροστά στη δυστυχία και τον θάνατο». Ο μηδενισμός μεταβάλλεται έτσι σε πανδημική ψυχοπαθολογία στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ασθένεια κοινωνική. Ασθένεια του πολιτισμού, η οποία δεν επιδέχεται θεσμική αντιμετώπιση, η θεραπεία της εξαρτάται πλέον από την αλλαγή των θεσμών αλλά από την αλλαγή των ψυχών: από μία μεταφυσική επανάσταση/μεταστροφή.

 15.21  12.17

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-480-1 Κατηγορία: Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (2)
Weight 0.40 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

Σελίδες

264

isbn13

978-960-527-480-1

2 reviews for Ο σύγχρονος μηδενισμός;
  1. lrgengineers

    κωστας Γρηγορουδης
    Πολυ επικαιρο στην σημερινη εποχη, για οσους Νεοελληνες ακομη διαβαζουν και γνωριζουν μορφες οπως Μοσκωφ, Γιανναρας, Παπαδιαμαντης , Ελυτης κλπ. Συγχαρητηρια

  2. lrgengineers

    Χαράλαμπος Δάντης
    \»Οι επήλυδες του Τρίτου Κόσμου θα επικρατήσουν στη σύγκρουση με τη Δύση χάρη στην αλκή της σάρκας τους\» έγραφε ο Κωστής Μοσκώφ κινούμενος \»στα όρια του Έρωτα και της Ιστορίας\» στα 7 κείμενα- οράματα που περιλαμβάνει το βιβλίο του \»Η σάρκα σου όλη\». Και έμενε ένα λογικό κενό σε αυτή την εκτίμηση. Μα, αν κάτι πέτυχε η Δύση με το Διαφωτισμό είναι ακριβώς το να πλάσει έναν \»ανθρωποθεό\» κατά τη διατύπωση του Ζιάκα στο βιβλίο αυτό, έναν άνθρωπο διψώντα με κάθε τίμημα για Σάρκα. Πώς συνέβη οι κοινωνίες που ανήγαγαν τον Υλισμό στο βασικό αιτούμενο να γεννούν ανθρώπους αναφείς, \»Κόρες στερημένες το χάδι\» κατά την διατύπωση του Μάρκου Αντωνίου; Πώς συνέβη ο Δυτικός άνθρωπος να καταντήσει τόσο παραιτημένος από την Ύλη, να υπάρχει στην Ιστορία μη \»διεκδικώντας τη Σάρκα της\»; Νομίζω αν αυτό το βιβλίο έχει μια αξία (και κατά την ταπεινή μου γνώμη έχει μεγάλη αξία) στη μελέτη της εξέλιξης του Μηδενισμού είναι ακριβώς η πλήρωση του παραπάνω λογικού κενού. \»Το Νεωτερικό πρόγραμμα\» γράφει ο κ. Ζιάκας, \»έχει ήδη εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία: Η Φύση έχει ήδη κυριαρχηθεί. Οι προνεωτερικές δεσποτείες έχουν όλες συντριβεί ή υποταχθεί\». \»Άτομο= Το Πάν\»! Ένα ολοένα και πιο δαιδαλώδες πλέγμα συνταγματικών δικαιωμάτων προσφέρεται για την θωράκιση αυτού. Από τα λεγόμενα \»δικαιώματα 1ης γενιάς\» που απαγόρευαν την παρέμβαση της Δημόσιας Εξουσίας στο ατομικό πεδίο, φτάσαμε στα λεγόμενα \»4ης γενιάς\» με τα οποία βλέπουμε τη μωρία του να \»εξασφαλίζεται\» στο Άτομο το δικαίωμα \»στην προστασία της γενετικής του ταυτότητας\» ή το δικαίωμα πρόσβασής του στην \»Κοινωνία της Πληροφορίας\» και πλείστα όσα ανάλογα! Μα, τα παραπάνω \»δικαιώματα\» αναρωτιέται ακόμα κι ένας πρωτοετής φοιτητής Νομικής, δε συνιστούν μέρος του αφαιρετικά διατυπωμένου από την εποχή του Διαφωτισμού \»δικαιώματος στην προσωπικότητα\»; Είναι προφανές: η Δύση δεν έχει πλέον τί άλλο να δώσει για την αποθέωση του Ατόμου! Έχει επέλθει κατά τον κ. Ζιάκα προ πολλού η \»Ολοκλήρωση του προγράμματος της Νεωτερικότητας\». Το Άτομο έχει φτάσει στην πλήρη καταξίωση του! Και με το Σύγχρονο Μηδενισμό η αιχμή της \»προμηθεϊκής\» Βούλησης του Νεωτερικού ανθρώπου αμβλύνεται με μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά: ο Νεωτερικός Άνθρωπος μη έχοντας σε τι άλλο να κυριαρχήσει φτάνει στην έσχατη παρακμή να \»τρώει τις σάρκες του\», \»του έχει μείνει\» κατά τον κ. Ζιάκα, μονάχα \»η αγχώδης εσωτερική αναζήτηση νέων, όλο και πιό νέων, ηδονικών μορφών αυτοανάλωσης της επιθυμίας\»! Αν μπορούμε με κάτι να παρομοιάσουμε την πορεία του Νεωτερικού Ανθρώπου είναι με το Μύθο του Ερυσίχθονα. Σύμφωνα με το Μύθο αυτό ο νεαρός Ερυσίχθων, βασιλιάς της Θεσσαλίας, έχοντας διώξει από το παλάτι του τη Θεά Δήμητρα και κόβοντας τα δέντρα από το ιερό άλσος της καταδικάστηκε να μη χορταίνει ποτέ και πέθανε τρώγοντας μέχρι και τις ίδιες τις σάρκες του! Αν η πορεία του Δυτικού ανθρώπου είναι παράλληλη με αυτή του μυθικού Ερυσίχθονα, η μελέτη αυτή του κ. Ζιάκα παρακολουθεί και καταγράφει τα στάδια της δραματικής του κατάληξης σε όλα τα πεδία. Η αυτοανάλωση που συντελείται με το «Σύγχρονο Μηδενισμό» οδηγεί σε μαρασμό και το συλλογικό υποκείμενο της Νεωτερικότητας, το εθνικό κράτος (εθνομηδενισμός). Η δε παρουσιάση από τον κ. Ζιάκα των όψεων του «Σύγχρονου Μηδενισμού» στην ελληνική κοινωνία νομίζω είναι εξαιρετική! Το πρόβλημα του Σύγχρονου Μηδενισμού τολμώ να πω έχει ήδη αρχίσει να δίνει τους καρπούς του: η νεανικότατη Ευρώπη της δεκαετίας του ’60 είναι ήδη φριχτά γερασμένη, «τρώει τις σάρκες της». Ένας στους πέντε Ευρωπαίους είναι αυτή τη στιγμή άνω των 65 ετών και με βάση την αναγωγή των σημερινών δημογραφικών τάσεων που κάνει η Eurostat στο 2060, το 50% των εναπομεινάντων Ευρωπαίων θα είναι -αγύριστα- πλέον- τρίτης ηλικίας! Το «μοναχικό εμπόρευμα», ο δυτικός άνθρωπος συμπεριφέρεται όπως κάθε άνθρωπος που ζει σε κοινωνία ετοιμόρροπη: αρνείται τη Ζωή, αρνείται να γεννήσει Ζωή, δεν πιστεύει πλέον σε Τίποτα. «Ο καημός του Ενός» ηχεί δραματικότερα όταν την ίδια εποχή που η Δύση καταρρέει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς ακούγονται από χώρες που επιχειρούν να «απεμπλακούν» απ’ το δυτικό παράδειγμα (όπως η Νέο-οθωμανική Τουρκία), φωνές δροσερές «όπως η βροχή στους τσίγκους, ρυθμικά, με ανωτερότητα»: «αν νομίζετε πώς η Τουρκία θα μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να καταντήσει μια ακόμα γηριατρική κοινωνία είστε πολύ γελασμένοι» δηλώνει απερίφραστα ο Ταγίπ Ερντογάν! Πρίν «οι επήλυδες του Τρίτου Κόσμου επικρατήσουν χάρη στην αλκή της σάρκας τους» θαρρώ η αυτοαναλωμένη Ευρώπη δε θα ’χει πιά να αντιτάξει τίποτα. Ίσως δε, η κατάρρευση να είναι και μια λύτρωση… «Το θηρίο Ίσως Σε κατασπαράξει, Όμως Ίσως Ντυθεί το δικό σου Πρόσωπο…» σημαίνει ιλαροτραγικά ο Κωστής μας ο Μοσκώφ! Δάντης Χαράλαμπος, Φοιτητής της Νομικής του Α.Π.Θ.


Add a review

You may also like…

-20%
ola-i-tipota kalioris

Όλα ή Τίποτα

 13.44  10.75
0 Reviews
 13.44  10.75

Αντιεξουσιαστικός λόγος και συνείδηση των ορίων

Πόσο ο αντιεξουσιαστικός λόγος είναι πράγματι αντιεξουσιαστικός. Ο συγγραφέας μέσα από το παρόν δοκίμιο συζητά κάποιες απόψεις και αρχές του εν Ελλάδι αντιεξουσιαστικού λόγου. Ενός λόγου που στο μεν ιδεολογικό πεδίο οραματίζεται καθολικές απελευθερώσεις, μείζονα δικαιοσύνη και αυτονομία κοινωνική – επί εδάφους όμως πραγματικού-,όπου απαιτείται συνείδηση συγκεκριμένων δυνατοτήτων και ορίων, αμηχανεί υπολειπόμενος σε βάσιμες προτάσεις έμπρακτης θετικότητας.

Κατά αυτόν τον τρόπο, τόσο η απολυτότητα του αντισυστημικού του αρνητισμού όσο και η πολεμική δριμύτητα κατά του ετερόφρονος λόγου, δείχνουν ότι κι ο ίδιος, και παρά τις ειλικρινείς του προθέσεις, φέρεται από αξίωση ισχύος και κυριαρχίας παρόμοια κατ΄ ουσίαν – ή και εντονότερη- προς αυτήν που καταγγέλλει στους κατεστημένους φορείς της.

-20%
koinonia-orthopetalias kalioris

Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς

 29.68  23.74
0 Reviews
 29.68  23.74

Ο αναρχοδυναμικός καπιταλισμός της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης -που επέφερε κρίσιμη απόκλιση συμφερόντων μεταξύ κοινωνίας και οικονομίας- ενθρόνισε την αγορά «αυτορυθμιζόμενο» ρυθμιστή των κοινωνικών ανταλλαγών, προάγοντας αποφασιστικά το εμπόρευμα σε καθολική εστία της συμβολικής παραγωγής και ολοκληρώνοντας την αποϊέρωση του κόσμου δια της μετατροπής των στοιχείων του σε αξίες αγοραίες. Παράλληλα εξεθείασε το άτομο ως υποκείμενο αυτοσυνείδητο και χειραφετημένο, αυτουργό της τύχης του και νομιμοποιητική αρχή των αποφάσεων, αλλά ταυτόχρονα το κατέστησε οντότητα ευχείρωτη και ετερόνομη, μαζοποιημένη πρώτη ύλη μιας Ιστορίας δυναμοποιημένης από τη σύγχρονη τεχνοεπιστήμη στο πλαίσιο ενός ασφυκτικού οικονομικού ορισμού της πραγματικότητος και στην υπηρεσία μιας αδήριτης αναγκαιότητος για αέναη ποσοτική μεγέθυνση. Κι αυτό φαντάζει σαν ένας ακόμη ανάβαθμος της «προμηθεϊκής εποποιΐας» του Ανθρώπου, συγκαλύπτοντας έτσι την οπτική των ατόμων ως θυμάτων της Ιστορίας, που αποσταθεροποιούνται και συνθλίβονται από τους μεγάλους διασκελισμούς της, και εν προκειμένω εκβιάζονται σε έπακρον ανταγωνιστικής υπερπροσπάθειας, συμπιεζόμενα από την αυτοδυναμική ενός ανεξέλεγκτου πλέον συστήματος, που έχοντας κίνητρο το κέρδος και κινητήρα τον καθολικό ανταγωνισμό, πλήττει μεταξύ άλλων και την ίδια την ουσία της εξατομίκευσης, αποσαθρώνοντας τις συναπτικές αξίες που θα τη στερέωναν στο αυθεντικό της νόημα. Τα σύγχρονα φανερώματα της καταγωγικής αυτής αντινομίας της καπιταλιστικής κοινωνίας να εγείρει στη συνείδηση των μελών της προσδοκίες και ιδεώδη που πρόκειται αναγκαία να διαστρέψει στην πράξη, επιχειρεί να εκθέσει και το ανά χείρας βιβλίο.

-20%
autoeidolon-egenomin ziakas

Αυτοείδωλον εγενόμην…

 33.47  26.78
0 Reviews
 33.47  26.78

Το αίνιγμα της ελληνικής ταυτότητας
Ειδική εισαγωγή

Το ελληνικό πρόβλημα σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο ανθρωπολογικό φαινόμενο: Την αναπόφευκτη μηδενιστική αποσύνθεση του Ατόμου, όταν φτάσει στην ολοκλήρωσή του. Και τους δύο δρόμους που τότε ανοίγονται: τον ευρύχωρο της υποστροφής σε ένα νέο κολεκτιβισμό και τον στενό και τεθλιμμένο της μεταλλαγής του Ατόμου σε Πρόσωπο και της συναφούς διαφυγής της κοινότητας από την πόλωση ατομοκεντρισμού-κολεκτιβισμού. Ο νεωτερικός άνθρωπος, που τόσο εύκολη έχει την αλαζονική κριτική, ήδη καλείται να αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα και μάλιστα σε πλανητική κλίμακα. Είναι τώρα η σειρά του να δει πόσα απίδια παίρνει ο σάκος.

-20%
katichisi epanastati nechaiev

Η κατήχηση του επαναστάτη

 8.11  6.49
0 Reviews
 8.11  6.49

Sergei Nechaiev

Ένα μανιφέστο. Μια κατήχηση. Η ληξιαρχική πράξη θανάτου και συνάμα η εξόδιος Ακολουθία της εννοίας της προόδου που εισήγαγε ο Διαφωτισμός, εκτάσεως μερικών μόνο σελίδων. Η κατήχηση του επαναστάτη, γραμμένη από τον πρώτο τρομοκράτη της νεωτερικής εποχής, έμελλε να διαμορφώσει συνειδήσεις, να καθορίσει συμπεριφορές, να προκαλέσει συζητήσεις, να ματοκυλήσει ανθρώπινες ζωές. Η κατήχηση του επαναστάτη είναι η είσοδος στον μεσαίωνα της τρομοκρατίας που ως άλλη εξ αποκαλύψεως αλήθεια προσπαθεί να καλύψει το κενό του Ουρανού με τον πυροβολισμό του περιστρόφου. Η κατήχηση του επαναστάτη είναι μια σταγόνα παγωμένου χρόνου στην αγκαλιά του φόβου.

ziakas theodoros b armosbooks

Ζιάκας Ι. Θεόδωρος

0 Reviews

Ο Θεόδωρος Ι. Ζιάκας κατάγεται από τα Κουρέντα Ιωαννίνων. Πήρε το πτυχίο του καθηγητή μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε στον δημόσιο τομέα, ως πληροφορικός. Νέος είχε κάποια πολιτικο-ιδεολογική δραστηριότητα στον χώρο της Αριστεράς, τα αδιέξοδα της οποίας τον ανάγκασαν να ασχοληθεί συστηματικά με την κοινωνική θεωρία, στην οποία και αφιέρωσε τον ελεύθερο χρόνο του. Από το 1980 μελετά το εθνικό φαινόμενο σε συνδυασμό με την κοινωνική οντολογία του συλλογικού και του ατομικού υποκειμένου και επικεντρώνεται στα προβλήματα ταυτότητας, επεξεργαζόμενος με έναν διαφορετικό τρόπο την έννοια της «παράδοσης». Στο πλαίσιο αυτό διερεύνησε την παθολογία του κυρίαρχου ανθρωπολογικού τύπου και την σχέση της με την τρέχουσα κατάρρευση των συλλογικών αξιών.

-20%
patridegofagos ziakas

Πατριδεγωφάγος

 13.94  11.15
2 Reviews
 13.94  11.15

Η νόσος της Πόλεως

Ο πατριδεγωφάγος είναι για τα έθνη όπως ο καρκίνος για τα άτομα. Αν δεν διαγνωσθεί εγκαίρως και δεν αντιμετωπισθεί σωστά, γοργός επέρχεται ο θάνατος και είναι οδυνηρός.

Δυστυχώς όμως δεν έχει συνειδητοποιηθεί για τι είδους ασθένεια πρόκειται. Οι φορείς της μιλούν για «κρίση» και την προσδιορίζουν ως «οικονομική», «πολιτική», «θεσμική», «πολιτιστική» κ.λπ. Στρέφουν την προσοχή στα συμπτώματα, αφήνοντας άθικτη την αρρώστια να εξελίσσεται ακάθεκτη. Βεβαίως δεν έχει μόνο το δικό μας έθνος προσβληθεί, αλλά και τα υπόλοιπα έθνη της ανθρωποκεντρικής πρωτοπορίας, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο. Απλώς εμείς προπορευόμαστε και αφήσαμε τους άλλους να μας χρησιμοποιούν σαν πειραματόζωο – να δοκιμάζουν πάνω μας άσχετα οικονομιστικά γιατροσόφια.

Όμως, σε αντίθεση με τα λοιπά έθνη, εμείς είχαμε προσβληθεί και άλλοτε από την ίδια αρρώστια. Και επιβιώσαμε. Είναι, επομένως, πολύ πιθανό να διατηρούνται κάποια «αντισώματα» στον εθνικό μας οργανισμό. Θα μπορούσαμε, ίσως, να τα εντοπίσουμε και να τα «καλλιεργήσουμε». Με τον τρόπο αυτό θα βοηθούσαμε όχι μόνο τον εαυτό μας αλλά και τους «εταίρους» μας, που αστόχαστα εξακολουθούν να μας κουνάνε το δάχτυλο.

Η αναζήτηση και ο εντοπισμός των εν λόγω «αντισωμάτων» υπήρξε και ο σκοπός που γράφτηκε το βιβλίο.

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου από τον Κώστα Ζουράρι στην παρακάτω διεύθυνση

www.youtube.com/watch

-20%
pera-apo-to-atomo ziakas

Πέρα από το άτομο

 25.36  20.29
2 Reviews
 25.36  20.29

Το αίνιγμα της ελληνικής ταυτότητας
Γενική εισαγωγή

Ανασκοπώντας την ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού διαπιστώνουμε ότι δεν είναι η εξατομίκευση που μας λείπει, αλλά το συλλογικό πνεύμα. Το τρένο της εξατομίκευσης το είχαν πάρει οι Έλληνες ήδη από την ομηρική εποχή και το εκτροχίασαν, εκεί κάπου στον τέταρτο π.Χ. αιώνα. Γνώρισαν πολύ καλά την εξατομίκευση μέχρι την έσχατη ολοκλήρωσή της: την αποσύνθεση του Ατόμου, το σοφιστικό και το σχετικιστικό πνεύμα, τον γραικυλισμό και τον μηδενισμό. Η ελληνιστική και η ρωμαϊκή εποχή χαρακτηρίζονται ακριβώς από την παρατεταμένη κρίση της ελληνικής εξατομίκευσης. Εφεξής το πρόβλημα των Ελλήνων δεν ήταν πώς θα «γίνουν άτομα», αφού ήταν ήδη, αλλά πώς θα ξεπεράσουν το δίπολο κολεκτιβισμού-ατομικισμού. Πώς θα αποφύγουν την υποστροφή στην κολεκτιβιστική βαρβαρότητα, στην οποία κινδυνεύει να καταποντιστεί η εξατομίκευση στη φάση της ολοκλήρωσής της. Ή αλλιώς: πώς θα αναπτύξουν συλλογικό πνεύμα, χωρίς να χάσουν την ατομικότητά τους. Η περιπέτεια της ελληνικής ταυτότητας είναι το διαχρονικό αυτό τάνυσμα του Ελληνισμού να υπερβεί την πόλωση ατομικισμού-κολεκτιβισμού. Κι αυτό ακριβώς προσπαθεί να συλλάβει τούτο το βιβλίο. Εξ ου και ο τίτλος του.

-20%
eklipsi-ypokeimenou ziakas

Η έκλειψη του υποκειμένου

 20.29  16.23
0 Reviews
 20.29  16.23

Η κρίση της νεωτερικότητας και η ελληνική παράδοση

Η εποχή μας -η εποχή της Νεωτερικότητας- αφού ανέδειξε το εξατομικευμένο υποκείμενο σε θεμέλιο του ιδρυτικού της παραδείγματος (της κοσμοθεωρίας της), ανακαλύπτει περιδεής ότι στην πραγματικότητα το έχει οδηγήσει στην εξαφάνισή του. Ενώ π.χ. έχει κάνει σημαία της τα «ανθρώπινα δικαιώματα», εξαφάνισε το υποκείμενο που υποτίθεται ότι είναι φορέας αυτών των δικαιωμάτων. Και μάλιστα τόσο το ατομικό όσο και το συλλογικό υποκείμενο, τα οποία βλέπουμε να θρυμματίζονται και να απορροφώνται από τους απρόσωπους κοινωνικούς μηχανισμούς. Πρόκειται όμως για πραγματική και αμετάκλητη εξαφάνιση του υποκειμένου ή για «έκλειψη», δηλαδή για προσωρινή απουσία του, λόγω επικάλυψης από κάτι άλλο, που στέκεται εμπρός του. Ποιο είναι αυτό το «κάτι άλλο»; Και τι θα έχει απομείνει από το υποκείμενο αν και όταν η «έκλειψη» παρέλθει. […]

Εκδόσεις Αρμός
X
X