zoi dichos syntages

  • Οι αληθινές σχέσεις ανατρέπονται. Παίζονται κάθε μέρα κορώνα-γράμματα.
  • Μάθε να γράφεις και να σβήνεις συνεχώς την ιστορία της ζωής σου, δίχως να φοβάσαι τις μουντζούρες και τα λάθη.
  • Να έχει ο άλλος την ανάγκη να γείρει πάνω σου γιατί σε αγάπησε και όχι γιατί ψάχνει κάπου να στηριχτεί.
  • Είναι στιγμές που δεν σου φτάνει το οξυγόνο. Δεν αρκούν οι δυνάμεις σου. Θέλεις ένα φιλί ζωής. Τότε κάπου αρχίζει η σχέση με τον Θεό.
Το βιβλίο αυτό είναι ημερολογιακές καταγραφές, ξεσπάσματα ψυχής, απέναντι σε όλα αυτά που συνθλίβουν την ύπαρξη. Κραυγές, όπως θα έλεγε και ο Λακάν, για νόημα. Το ανθρώπινο πλάσμα δεν αναπαύεται μονάχα σε μια βιολογική επιβίωση. Καθημερινά συνειδητά ή ασυνείδητα θέτει ένα βαθύ αίτημα για νοηματοδότηση του βίου. Η απλή επιβίωση δεν αρκεί στον άνθρωπο. Είναι λίγη για το μπόι του. Η πνοή Θεού που κουβαλάμε μέσα μας θέλει ουρανό για να χωρέσει. Δεν ξέρω άλλο τρόπο πέρα από την προσευχή για να πάρεις τέτοιες βαθιές ανάσες ζωής. Και προσευχή σαφέστατα δεν σημαίνει έναν τύπο αλλά ένα τρόπο και στάση ζωής. Έναν υπαρξιακό αναπροσανατολισμό. Να φτάσεις, δηλαδή, στο σημείο όπου πλέον δεν θα κάνεις προσευχή, αλλά θα είσαι προσευχή. Γι’ αυτό ο καθένας μέσα στο ξετύλιγμα του βίου του βρίσκει εκείνους τους τρόπους που μπορούν να ανοίξουν τον διάλογο με τον Θεό. Ένας από τους πολλούς που βρήκα και σαφέστατα μου ταίριαξε ήταν και το γράψιμο. Είναι η δική μου προσευχή. Σκαλίζω λέξεις και δίνω μορφή στο χάος της ύπαρξής μου. Καρπός αυτού του καθημερινού εσωτερικού σκαλίσματος το παρόν βιβλίο. (Από τον πρόλογο του βιβλίου).
Ο πρωτοπρεσβύτερος Χαράλαμπος Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1975 στο Ηράκλειο Κρήτης. Φοίτησε στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης και μετέπειτα στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με τις νέες μορφές πληροφοριακής επικοινωνίας, ιδιαιτέρως με το blogging, δημιουργώντας πολλά ιστολόγια με σημαντικότερο το π.Λίβυος: http//plibyos.blogspot.com. Σήμερα ζει στην νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος Μονοφατσίου, και είναι εφημέριος στην ενορία Αγ. Ειρήνης Πύργου. Είναι έγγαμος και έχει τρία παιδιά. Περισσότερα για τον π. Χράλαμπο Παπαδόπουλο, καθώς και τα υπόλοιπα βιβλία του εδώ.        Η παρουσίαση του βιβλίου “Ένας Θεός που έπαιζε κρυφτό “(video). Στοά του βιβλίου 13-10-2017.
zoi dichos syntages

Βάρος 0.222 kg
Διαστάσεις 12 × 17 cm
Αριθμός σελίδων:

208

1 κριτική για Ζωή Δίχως Συνταγές (11η Έκδοση)

  1. konstaim

    Ο πατήρ Χαράλαμπος μέσα από τις ημερολογιακές του καταγραφές αποδεικνύει πως μονάχα οι πονεμένοι έχουν τελικά κάτι σημαντικό να πουν. Έχοντας καταδυθεί ο ίδιος στη μυστήριο του πόνου, και Χάριτι Θεού αναδυθεί εν ετέρα πλέον μορφή, μας καλεί να απεκδυθούμε το ψέμα και τα προσωπεία στη ζωή μας, να έρθουμε σε επαφή με την αλήθεια του εαυτού μας και με υπαρξιακή τιμιότητα να ασκηθούμε στη σχέση με τους αδελφούς μας και το Θεό όπου μπορούμε να γευθούμε την όντως Χαρά .
    Μας υπενθυμίζει τα σημαντικά κι αληθινά του βίου και των σχέσεων που έχουν πέσει σε επικίνδυνη λήθη όπως για παράδειγμα πως όποιος δεν είναι βαθιά και ουσιαστικά ανθρώπινος, Χριστιανός δεν μπορεί να γίνει ή πως εκείνο που μοιράζεται πληθαίνει, η φύση των χαρισμάτων είναι κοινωνική.
    Αποκαλύπτει τον Χριστό ως Πρόσωπο σχέσης, ένα άθλημα στο οποίο δεν έχουν θέση βεβαιότητες κι απαιτήσεις, ενώ η συνάντηση μαζί Του δεν απαιτεί αναζήτηση σε μακρινούς προορισμούς αλλά είσοδο στο πατρικό μας σπίτι, την ανθρώπινη καρδιά, φτάνει ν’αδειάσουμε από κάθε τι δικό μας, αδακρυτί να «σκοτώσουμε» ό,τι μας «στολίζει» και «γυμνοί ν’ανηφορίσουμε του ουρανού τα σκαλοπάτια».
    Μας μαρτυρεί ακόμη πως η άπειρη Αγάπη του Θεού είναι το μέτρο της ανθρώπινης αξίας μας αλλά και η μοναδική αρετή μας, μια Αγάπη στην οποία πρέπει ν’ ασκηθούμε να αφηνόμαστε ενώ μας υπενθυμίζει πως το μοναδικό ποθούμενο είναι ο ίδιος ο Χριστός, και η σωτηρία μας, δηλαδή η εν Χριστώ ολοκλήρωσή μας, είναι αποτέλεσμα της σχέσεως μαζί Του και όχι ο σκοπός της. Οι αστοχίες και τα πάθη είναι απλώς υποκατάστατα χαράς, κάλυψης αναγκών της ψυχής και συχνά προσπάθειες ευρέσεως νοήματος ζωής, μια αλήθεια, άκρως παρηγορητική κι ενθαρρυντική για τη μετάνοια και την πνευματική μας πορεία όπως και το ότι μονάχα η Ζωή νικάει το θάνατο κι ο παράδεισος γεννιέται μες στην κόλαση.”όσο κι αν αργεί, θα ξημερώσει”…
    Παρουσιάζει τη θλίψη ως διαδικασία μεταμόρφωσης, μας προτρέπει αντί να αρνούμαστε τον πόνο, να τον αγκαλιάσουμε ως ένα από τα βασικότερα στοιχεία της υπαρξιακής μας εξέλιξης και μας καλεί να αγωνιστούμε για την εν Χριστώ μεταμόρφωση της ματιάς μας, ώστε να διακρίνουμε και να ζούμε τα πάντα στο αρχαίο τους κάλλος. Ζούμε στο βαθμό που αγαπούμε.
    Κωνσταντίνος Μάρκου

Προσθήκη μίας αξιολόγησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί επίσης να σας αρέσει…