Προσφορά!
to-kirigma-os-performance vivilakis

Το κήρυγμα ως performance

Εκκλησιαστική ρητορική και θεατρική τέχνη μετά το Βυζάντιο

Το βιβλίο για το κήρυγμα ως performance μας επιστρέφει σε καιρούς όπου ο εκκλησιαστικός λόγος των πατέρων πρόσφερε από τον άμβωνα μια έντονη δραματική εμπειρία. Κατά έναν παράξενο τρόπο η θεατρομάχος Εκκλησία, από το Βυζάντιο έως τη νεώτερη εποχή, διατήρησε ένα ιδιαίτερο κανάλι για την υποκριτική και τη μίμηση των ανθρωπίνων παθών και καταστάσεων, με σκοπό να προσφέρει νοήματα, σκέψεις, υποσχέσεις και ελπίδες, να ανοίξει ένα παράθυρο θέας προς τα ουράνια.

Η βασική πρόθεση του συγγραφέα είναι να αναδείξει τον θεατρικό χαρακτήρα του κηρύγματος και να διευρύνει τον προβληματισμό γύρω από την παραστασιακή διάσταση που έχει, τεκμηριώνοντας ότι η γλώσσα και η σωματική κίνηση στην παρουσίασή του ήταν πάντοτε σε στενό σύνδεσμο και συναποτελούσαν ένα ενιαίο σύστημα που είχε την πρόθεση να απευθυνθεί κατευθείαν στην καρδιά και το νου του ακροατή/θεατή/αναγνώστη. Η εργασία επιχειρεί να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό, ενώ αναδεικνύει νέες περιοχές έρευνας τόσο στις σπουδές της ομιλητικής όσο και στην ανάλυση του θεατρικού φαινομένου σε μία ορθόδοξη προνεωτερική κοινωνία που δεν είχε επίσημο θέατρο δυτικοευρωπαϊκού τύπου.

Το νέο βιβλίο του Ιωσήφ Βιβιλάκη Το κήρυγμα ως preformance απευθύνεται σε θεολόγου και κληρικούς, αφηγητές και, γενικότερα, επαγγελματίες του θεάτρου, θεατρολόγους, ιστορικούς και μελετητές του πολιτισμού. Στις σελίδες και στην εικονογράφηση οι ηθοποιοί μπορούν να ανακαλύψουν μέσα στο κήρυγμα το αλφαβητάρι της υποκριτικής τέχνης, ενώ όσοι ασχολούνται με τις θεατρικές σπουδές θα εντοπίσουν ένα νέο πεδίο μελέτης και έρευνας.

Επισκεφθείτε την σελίδα του βιβλίου στο facebook

Η κριτική του Βάλτερ Πούχνερ στην εφημερίδα Καθημερινή

Η κριτική του Βάλτερ Πούχνερ στο επιστημονικό περιοδικό Παράβασις

Διαβάστε την κριτική που έγραψε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

 Η κριτική του Γιώργου Π. Πεφάνη στο Bookpress

Η κριτική της Σπυριδούλας Αθανασοπούλου Κυπρίου στη Θεολογία

Η κριτική της Καίτης Διαμαντάκου στο λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας

Η κριτική του Διονύσιου Σκλήρη στο περιοδικό Σύναξη

 

 29.86  23.89

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-767-3 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (6)
Weight 1.10 kg
Dimensions 16 x 24 cm
Συγγραφέας

Ιωσήφ Βιβιλάκης

Σελίδες

522

isbn13

978-960-527-767-3

6 reviews for Το κήρυγμα ως performance;
  1. lrgengineers

    Ελένη Βέλλιου
    Το κήρυγμα ως performance, του κ Ιωσήφ Βιβιλάκη, αποτελεί μία πρωτότυπη προσέγγιση του εκκλησιαστικού κηρύγματος, το οποίο ερμηνεύεται ως θεατρικό γεγονός, εφόσον πραγματώνεται με συνθήκες αναπαραστασιακές και χρησιμοποιεί εκφραστικά μέσα της δραματικής τέχνης, προκειμένου να μεταδώσει το μήνυμά του.
    Το θέμα αναπτύσσεται σε τρία μέρη, στα οποία γίνεται σαφής η εξέλιξη του κηρύγματος από παραστασιακό είδος σε αυτόνομο δράμα.Στο πρώτο μέρος, επισημαίνονται στοιχεία όπως δραματοποίηση των γραφών, διάλογοι και μονόλογοι των χαρακτήρων τα οποία σχετίζονται με τη θεατρικότητα του γεγονότος αυτού και επικαλούνται το συναίσθημα του ακροατή, ώστε ο τελευταίος να συγκινηθεί και ενδεχομένως να συμμορφώσει τη ζωή του σύμφωνα με τις θεϊκές επιταγές.Στο δεύτερο μέρος αναλύονται χαρακτηριστικά που καθιστούν το δραματικό κήρυγμα αναπαραστασιακό είδος, όπως είναι ο εντοπισμός του τόπου και του χρόνου,ξεκάθαρες ή λανθάνουσες σκηνοθετικες οδηγίες, χειρονομίες υπόκρισης, ακόμα και κανόνες προφοράς του λόγου σύμφωνα με τη ρητορική.Στο τρίτο μέρος μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η παραπάνω εξέλιξη οδήγησε στη διαμόρφωση του κηρυγματικού δράματος,δηλαδή σε ένα αυτόνομο είδος όπου το δραματικό κείμενο διαθέτει δική του δραματική μορφή και εκφραστικά μέσα, καθώς και δραματουργούς κληρικούς.
    Το έργο αυτό του κ Ιωσήφ Βιβιλάκη, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τον θεολόγο και τον κληρικό,εξετάζοντας στην εξέλιξη του χρόνου το ζωτικής σημασίας κείμενο για τη διάδοση και τη συντήρηση της θρησκευτικής πίστης. Επίσης αποτελεί ερευνητικό τόπο για τον μελετητή του θεάτρου,καθώς επεκτείνει τα όρια της θεατρικότητας,συμπεριλαμβάνοντας και κείμενα ,τα οποία φαίνονται εκ πρώτης όψεως περιορισμένα ως προς το σκοπό και απλοϊκά σε ότι αφορά τη μορφή και το περιεχόμενο, όπως είναι το κήρυγμα.Ο εκπαδευτικός, ως ομιλητής που απευθύνεται σε έμψυχη ύλη, προκειμένου να μεταδώσει γνώσεις και να προσεγγίσει διαφορετικές προσωπικότητες, θα βρεί το παρόν βιβλίο χρήσιμο καθώς θα διαπιστώσει τις εκφραστικές δυνατότητες του σώματος και του λόγου.Στο τέλος ο αναγνώστης φτάνει στη διαπίστωση ότι το τελευταίο δεν εξαντλείται στους θρησκευτικούς σκοπούς, αλλά αποτελεί αφετηρία για έκφρασή και ερμηνεία πολυδιάστατων συναισθημάτων και συμπεριφορών.

  2. lrgengineers

    Ela Romanos
    Το καινούργιο βιβλίο του Καθηγητή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωσήφ Βιβιλάκη «Το κήρυγμα ως performance» κυκλοφόρησε αυτό το καλοκαίρι από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ και ήδη γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Ένα σημαντικό έργο όπου παρουσιάζονται η σχέση κηρύγματος και θεάτρου στη μεταβυζαντινή περίοδο καθώς και η γέννηση του αυτόνομου δράματος μέσα από το κήρυγμα, αξιοποιώντας το ποιητικό έργο του Καισάριου Δαπόντε (1713/14 – 4 Δεκεμβρίου 1784). Η παρούσα μελέτη χωρίζεται σε τρία μεγάλα κεφάλαια: Α\’ Το δραματικό κήρυγμα (σ. 101-185), Β΄ Η παραστασιμότητα του κηρύγματος (σ. 187-309) και Γ΄ Το κηρυγματικό δράμα (σ. 311- 473). Την έκδοση κοσμούν 54 ασπρόμαυρες σχετικές εικόνες και φωτογραφίες. Σημαντικό στοιχείο που προσθέτει ο συγγραφέας αποτελούν τα δύο αδημοσίευτα κείμενα «Διάλογος κατά Αλφάβητον. Περί σωφρόνων νέων» και «Διάλογος περί σωφρόνων γυναικών» από το χειρόγραφο 2955 της Εθνικής Βιβλιοθήκης. «Το κήρυγμα όπως και το δράμα ήταν κυρίαρχα μέσα επικοινωνίας στο παρελθόν για την ακρίβεια «μοναδικά μέσα επικοινωνίας» (σ. 37). Ο συγγραφέας ορίζει το κήρυγμα «ως performance: ως τέλεση και παρουσίαση μιας ιστορίας ενώπιον ενός κοινού από έναν ιεροκήρυκα/performer» (σ.38) επικεντρώνοντας την έρευνά του «στο κήρυγμα σε σχέση με το εφήμερο καλλιτεχνικό γεγονός , κυρίως την εποχή μετά τον 15ο αιώνα όταν η θεατρική παράσταση δεν ήταν θεσμός, απουσίαζε από τη ζωή των κοινοτήτων της ορθόδοξης Ανατολής» (σ.41). Βασικό ερώτημα που διατρέχει την αναζήτηση του συγγραφέα είναι πόσο ο ακροατής μεταμορφώνεται σε θεατή, και όχι απλώς σε περιηγητή μιας πινακοθήκης παγωμένων εικόνων, αλλά σε θεατή σκηνών που περιέχουν δράση. «Στο κήρυγμα επιτελείται μία κατεξοχήν θεατρική πράξη με εφήμερη διάρκεια.»(σ.105) Σύμφωνα με τον Augusto Boal η πρώτη λέξη του θεατρικού λεξιλογίου είναι το ανθρώπινο σώμα, βασική πηγή του ήχου και της κίνησης. Για να κυριαρχήσει ο άνθρωπος στα μέσα της θεατρικής παραγωγής πρέπει κατ’ αρχήν να κυριαρχήσει στο ίδιο του το σώμα, πρέπει να το γνωρίσει για να το κάνει έπειτα πιο εκφραστικό. Το θεατρικό έργο, απομακρυσμένο τις περισσότερες φορές από τον δημιουργό του, περιμένει τον κατάλληλο ερμηνευτή να το αναδημιουργήσει, για να γίνει ζωντανό πλέον μπροστά στα μάτια του θεατή. Ο θεατής μπορεί να βιώσει το θεατρικό έργο μονάχα με τη μεσολάβηση του ηθοποιού. Κατά τον Peter Brook υπάρχει ένας μυστικός διάλογος ανάμεσα στη λέξη του κειμένου και στον ηθοποιό που την ερμηνεύει. «Μιλώντας με θεατρικούς όρους, στη λειτουργία του κήρυκα μπορούμε να δούμε μία σκηνική αντίληψη για διάρθρωση του κόσμου: ο κήρυκας είναι το ενδιάμεσο μεταξύ δύο κόσμων, ένας κρίκος μεταξύ ορατού και αόρατου» (σ. 63). «Η δεξιότητές του και η συνολική του παιδεία τον μετατρέπουν σε εξέχουσα ηγετική μορφή στην κοινωνία που ζει και στην κοινότητα που μιλάει (σ. 88). Σας προτείνουμε να διαβάσετε χωρίς βιασύνη αυτό το εξαιρετικό βιβλίο του Ιωσήφ Βιβιλάκη που με κάθε σελίδα του μας εξηγεί πως σβήνουν τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή.

  3. lrgengineers

    Alexandros Lazarou
    Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκδοση κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ. Πρόκειται για το πρωτότυπο έργο του Καθηγητή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωσήφ Βιβιλάκη “Το κήρυγμα ως performance”. Η μελέτη καλύπτει ένα εμφανές κενό στην ελληνική βιβλιογραφία καθώς έχει ως βασικό στόχο, “να αναδείξει τον δραματικό χαρακτήρα του κηρύγματος και να διευρύνει τον προβληματισμό γύρω από την παραστασιακή διάσταση που έχει, τεκμηριώνοντας ότι η γλώσσα του εκκλησιαστικού κηρύγματος μετά το Βυζάντιο και η σωματική κίνηση στην παρουσίασή του ήταν πάντοτε σε στενό σύνδεσμο και συναποτελούσαν ένα ενιαίο σύστημα που είχε την πρόθεση να απευθυνθεί κατευθείαν στην καρδιά του ακροατή/θεατή/αναγνώστη”. Ο συγγραφέας μας διευκρινίζει ότι ορίζει το κήρυγμα “ως performance: ως τέλεση και παρουσίαση μιας ιστορίας ενώπιον ενός κοινού από έναν ιεροκήρυκα/performer… Ο πετυχημένος ιεροκήρυκας, πέρα από την επαρκή θεολογική ενημέρωση που χρειαζόταν για να σταθεί, ήταν και ποιητής και καλλιτέχνης: διέθετε καλή μνήμη, υποκριτικές ικανότητες, είχε επικοινωνία με το κοινό, και κατασκεύαζε μία γοητευτική ιστορία να παρουσιάσει με σκοπό να τη μεταδώσει”. Με εργαλείο τη δημώδη ελληνική γλώσσα είχε μια ιερή αποστολή: τη συνοχή των μελών των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. Το βιβλίο ύστερα από μία διεξοδική και τεκμηριωμένη εισαγωγή(σελ. 35-99), όπου αναλύεται η ταυτότητα του κηρύγματος στη μεταβυζαντινή χριστιανική παράδοση, χωρίζεται σε τρεις μεγάλες ενότητες: Α\’ Το δραματικό κήρυγμα(σ. 101-185), Β΄ Η παραστασιμότητα του κηρύγματος (σ. 187-309) και Γ΄ Το κηρυγματικό δράμα (σ. 311- 473) στις οποίες, όπως επεξηγεί και ο υπότιτλος του βιβλίου, εξετάζεται η σχέση κηρύγματος και θεάτρου στη μεταβυζαντινή περίοδο καθώς και η γέννηση του αυτόνομου δράματος μέσα από το κήρυγμα. Ειδικότερα στο πρώτο και δεύτερο μέρος ασχολείται με τη μορφή και την παραστασιμότητα του κηρύγματος υποστηρίζοντας ότι στο κήρυγμα επιτελείται μια κατεξοχήν θεατρική πράξη με εφήμερη διάρκεια. Στο θέατρο όπως όλοι γνωρίζουμε, κάθε λόγος είναι λόγος -προς- άλλον, αρθρώνεται και εκφωνείται χάριν αυτού του ορατού άλλου. Ο ηθοποιός μιλάει στο παρόν για το παρελθόν και το μέλλον. Πάνω στη σκηνή ο ηθοποιός είναι το κέντρο των πάντων. “Ο ιεροκήρυκας συνδημιουργεί με τους ακροατές, προκαλεί δημιουργικά τη φαντασία και τη δημιουργία του κοινού του”(σ. 105). Ο καλός ιεροκήρυκας μεταγγίζει μία νέα γνώση στον άνθρωπο, τον μυεί σε μία νέα πραγματικότητα, τον μαθαίνει να σχετίζεται με τους άλλους.(σ. 185) Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου εξετάζεται η γέννηση του αυτόνομου δράματος μέσα από το κήρυγμα προσεγγίζοντας τη μετάβαση από το δραματικό κήρυγμα στο κηρυγματικό δράμα, αξιοποιώντας το διδακτικό αφηγηματικό ποιητικό έργο του Καισάριου Δαπόντε.(1713/14 – 4 Δεκεμβρίου 1784). Πλούσια βιβλιογραφία (σελ. 13-34) και εκτενές ευρετήριο ονομάτων (σελ.487-516) καθώς και 54 σχετικές εικόνες και φωτογραφίες συμπληρώνουν τον τόμο στον οποίο έχουν προστεθεί και τα κείμενα “Διάλογος κατά Αλφάβητον. Περί σωφρόνων νέων” και “Διάλογος περί σωφρόνων γυναικών” από το χειρόγραφο 2955 της Εθνικής Βιβλιοθήκης (που δημοσιεύονται για πρώτη φορά). Το παρόν πόνημα του Ιωσήφ Βιβιλάκη “Το κήρυγμα ως pεrformance” απευθύνεται σε θεολόγους και κληρικούς, θεατρολόγους, σκηνοθέτες και ηθοποιούς αλλά πρώτα απ’ όλα στους αναγνώστες που θέλουν να αφεθούν στη μεγάλη περιπέτεια της δημιουργίας: ζωή, τέχνη, τεχνική.

  4. lrgengineers

    π. Παναγιώτης Καποδίστριας
    Είχαμε την τιμή να λάβουμε από τον φίλο Ιωσήφ Βιβιλάκη, Καθηγητή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, μάλιστα δε με θερμότατη αφιέρωση, το νέο εκδοτικό τόλμημά του. Πρόκειται για το έργο του \»Το κήρυγμα ως performance\». Εκκλησιαστική ρητορική και θεατρική τέχνη μετά το Βυζάντιο, που κυκλοφορήθηκε φέτος (2013) από τις εκδόσεις Αρμός, με 520 σελίδες και με φωτογραφικό ένθετο 32 σελίδων. Ο Βιβιλάκης μάς έχει συνηθίσει στα δύσκολα. Η δε υπόθεση του κηρύγματος έκπαλαι μέχρι και σήμερα αποτελεί μια \»δύσκολη\» υπόθεση, πονετική έως τραγική θα λέγαμε… Για να λάβετε μια πρώτη γνώση τού εγχειρήματος Βιβιλάκη, αναφέρουμε ότι, πλην της Εισαγωγής, με τίτλο \»Το κήρυγμα στον χριστιανικό κόσμο\» (σελ. 35), ο τόμος σπονδυλώνεται από τρία μεγάλα κεφάλαια: Α\’ Το δραματικό κήρυγμα (σελ. 101), Β΄ Η παραστατικότητα του κηρύγματος (σελ. 187) και Γ΄ Το κηρυγματικό δράμα (σελ. 311). Από το εξώφυλλο τού ανά χείρας έργου, πληροφορούμαστε ότι \»Το βιβλίο για το κήρυγμα ως performance\» μάς επιστρέφει σε καιρούς όπου ο εκκλησιαστικός λόγος των Πατέρων πρόσφερε από τον άμβωνα μιαν έντονη δραματική εμπειρία. Κατά έναν παράξενο τρόπο η θεατρομάχος Εκκλησία, από το Βυζάντιο έως τη νεώτερη εποχή, διατήρησε ένα ιδιαίτερο κανάλι για την υποκριτική και τη μίμηση των ανθρωπίνων παθών και καταστάσεων, με σκοπό να προσφέρει νοήματα, σκέψεις, υποσχέσεις και ελπίδες, να ανοίξει ένα παράθυρο θέας προς τα ουράνια. Η βασική πρόθεση του συγγραφέα είναι να αναδείξει τον θεατρικό χαρακτήρα του κηρύγματος και να διευρύνει τον προβληματισμό γύρω από την παραστασιακή διάσταση που έχει, τεκμηριώνοντας ότι η γλώσσα και η σωματική κίνηση στην παρουσίασή του ήταν πάντοτε σε στενό σύνδεσμο και συναποτελούσαν ένα ενιαίο σύστημα που είχε την πρόθεση να απευθυνθεί κατευθείαν στην καρδιά και το νου του ακροατή / θεατή /αναγνώστη. Η εργασία επιχειρεί να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό, ενώ αναδεικνύει νέες περιοχές έρευνας τόσο στις σπουδές της ομιλητικής όσο και στην ανάλυση του θεατρικού φαινομένου σε μία ορθόδοξη προνεωτερική κοινωνία που δεν είχε επίσημο θέατρο δυτικοευρωπαϊκού τύπου. Το νέο βιβλίο του Ιωσήφ Βιβιλάκη \»Το κήρυγμα ως performance\» απευθύνεται σε θεολόγους και κληρικούς, αφηγητές και, γενικότερα, επαγγελματίες του θεάτρου, θεατρολόγους, ιστορικούς και μελετητές του πολιτισμού. Στις σελίδες και στην εικονογράφηση οι ηθοποιοί μπορούν να ανακαλύψουν μέσα στο κήρυγμα το αλφαβητάρι της υποκριτικής τέχνης, ενώ όσοι ασχολούνται με τις θεατρικές σπουδές θα εντοπίσουν ένα νέο πεδίο μελέτης και έρευνας. Αξίζει και να αποκτηθεί και να μελετηθεί, ιδιαίτερα από τους σημερινούς επιφορτισμένους κληρικούς για την άσκηση του κηρύγματος του θείου λόγου, δεδομένου ότι συχνά-πυκνά διαπιστώνουμε ότι το άθλημα του κηρύσσειν επ\’ εκκλησίας προαπαιτεί εντέλει μιαν ιδιαίτερη γνώση των σύγχρονων πραγμάτων του περιρρέοντος κόσμου, αλλά εν πρώτοις επίγνωση της ορθόδοξης προσωπικής και συλλογικής αυτοσυνειδησίας μας! Ιωσήφ, εύγε! Καλή συνέχεια!

  5. lrgengineers

    Σπύρος Παπασπύρου
    Πολύ ενδιαφέρον.

  6. lrgengineers

    ΠΕΤΡΟΣ ΠΡΑΠΑΣ
    το περιμεναμε. Επιτέλους…


Add a review

You may also like…

-20%
i epistrofi tis skias stefanopoulou

Η επιστροφή της σκιάς

 21.89  17.51
0 Reviews
 21.89  17.51

Μαρία Στεφανοπούλου

Δοκίμια & Άρθρα για το θέατρο, τη λογοτεχνία και τη βία της Ιστορίας

Στον τόμο περιλαμβάνονται είκοσι δοκίμια που δημοσιεύτηκαν από το 1987 ως το 2013. Τα κείμενα αυτά —για έργα λογοτεχνών, θεατρικές παραστάσεις ή ιστορικά γεγονότα— συνομιλούν, διασταυρώνονται, «φωτίζουν» το ζοφερό θέμα της βίας στην Ιστορία σε μια προσπάθεια κατανόησής της (ή εξορκισμού της). Μια κοινή θεματολογία τα διατρέχει, που περιστρέφεται γύρω από την έννοια της επιστροφής.  Αν το κακό έρχεται δεύτερο, το φως πάντοτε επιστρέφει, όπως στον συγγραφέα Άνταλμπερτ Στίφτερ. Το φάντασμα της ιστορίας επιστρέφει, όπως το φάντασμα του νεκρού πατέρα του Άμλετ στον Σαίξπηρ ή στον Χάινερ Μύλλερ. Οι κλασικοί συγγραφείς επιστρέφουν, όπως το φάντασμα της σκηνοθεσίας στις ρηξικέλευθες παραστάσεις του Μπομπ Ουίλσον. Οι νεκροί της Ιστορίας επιστρέφουν στην πεζογραφία της ΄Ινγκεμποργκ Μπάχμαν και της Κλωντ Πυζάντ-Ρενώ αλλά και στα σχέδια από το Νταχάου του ζωγράφου Ζόραν Μούζιτς, όπως επιστρέφει από τον πόλεμο σαν ένας άγνωστος ο Οδυσσέας, στο βιβλίο Τηλεμάχου τύχαι του Φενελόν, ή η ευριπίδεια Άλκηστη από τον Άδη. Η κοινή θεματολογία των κειμένων στοχάζεται το μεταίχμιο ζωής και θανάτου (στον Χάινερ Μύλλερ, στην Ελένη Λαδιά ή στον Ίταλο Σβέβο), το φάσμα της εκδίκησης (στην αμλετική τραγωδία, στον χιτλερικό πόλεμο, στη βία του εμφυλίου ή στη σύγχρονη τρομοκρατία), την αίσθηση του τραγικού (στα διηγήματα του Γκυ ντε Μωπασσάν), την «πάλη των φύλων», αρσενικό/θηλυκό (στη Ντάτσα Μαραΐνι ή στην Μπάχμαν), τον εσωτερικό άνθρωπο (της Ε. Λαδιά ή του Ντενί ντε Ρουζμόν), την πολύπαθη σχέση Ανατολής-Δύσης (στον Βικτόρ Σεγκαλέν ή στον Γιάννη Τσαρούχη). Το φως και η σκιά του πέφτουν με την ίδια ένταση πάνω στη δική μας εποχή σαν εκβιαστική πρόκληση, δυσχεραίνοντας όλο και περισσότερο τη δημιουργία νοήματος, την ανεκτικότητα, την ανάληψη ευθυνών από το άτομο.

-20%
to ainigma kai i moira ms ramfos

Το αίνιγμα και η μοίρα (Μικρό Σχήμα)

 12.68  10.14
0 Reviews
 12.68  10.14

Ποιητική τέχνη στον Οιδίποδα τύραννον

Από όλες τις τραγωδίες ο Αριστοτέλης ξεχώριζε τον «Οιδίποδα Τύραννον». Τον θεωρούσε υπόδειγμα δραματικής τέχνης και αριστούργημα πλοκής. Πλοκή δεν είναι το ξετύλιγμα ενός νήματος που οδηγεί συντριπτικά τους τραγικούς ήρωες από το σκοτάδι στο φως; Δεν είναι η λύση ενός αινίγματος; Αυτό το ξετύλιγμα του νήματος που είναι και ξετύλιγμα αινίγματος παρακολουθεί επεισόδιο προς επεισόδιο, χορικό προς χορικό, από δικά του μονοπάτια ο συγγραφέας, ξεναγώντας τον αναγνώστη – λογοτέχνη, θεατράνθρωπο, φιλόλογο ή κοινό θνητό – στα μυστικά κατατόπια του έργου, που κατά παράδοξο τρόπο δεν οδηγούν σε κατανόηση των δρωμένων όσο σε αυτογνωσία.

-20%
gia-to-iero-kai-to-drama vivilakis

Για το ιερό και το δράμα

 27.59  22.07
0 Reviews
 27.59  22.07

Θεατρολογικές προσεγγίσεις

Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει μελετήματα που καλύπτουν ένα ευρύ χρονικό φάσμα, από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα. Θέμα των περισσότερων κειμένων είναι το ιερό με τις διάφορες εκφάνσεις του το οποίο αναζητείται στη συμπλοκή του με το δράμα και τη σκηνή στην πατερική γραμματεία, στην εκκλησιαστική λατρεία και σε θεατρικούς συγγραφείς (όπως ο Ο’ Νήλ, ό Ουίλλιαμς ή ο Τερζάκης), αν και παρουσιάζονται έργα στα οποία κύριος σκοπός είναι η καταγραφή και η ανάδειξή τους (όπως στην περίπτωση του Μ. Καραγάτση και του Παύλου Νιρβάνα). Άλλες στιγμές η ερευνητική ματιά εστιάζει στον μαρασμό των αρχαίων θεάτρων ή στην ιδιαιτερότητα ορισμένων δραμάτων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την επτανησιακή Ευγένα του Μοντσελέζε, μία μοναδική δραματοποίηση συναξαριού, που απηχεί το θρησκευτικό θέατρο της Δύσης στα καθ’ ημάς ή στον Αυξεντιανό μετανοημένο, μια ανελέητη διαλογική σάτιρα της Χριστοκαπηλείας, που γράφτηκε στα μισά του 18ου αιώνα. Αλλού η προσοχή πέφτει στο ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων, όπως στη σκανδαλιστική πρώτη σκηνοθεσία του «Χριστού Πάσχοντος» από τον Αλέξη Σολομό, όταν για πρώτη φορά στη νεώτερη Ελλάδα «εμφανίσθηκε» εξαϋλωμένος ο Ιησούς επί σκηνής.

-10%
dokimia-gia-ton-ourano puchner

Δοκίμια για τον ουρανό

 14.00  12.60
0 Reviews
 14.00  12.60

Εκλογές ποιήσεων

Ο Βάλτερ Πούχνερ, κορυφαίος θεατρολόγος διεθνώς γνωστός και θεωρητικός της λαογραφίας, είναι και ποιητής. Κάτι που το γνωρίζουν ελάχιστοι, κι απ’ αυτούς σχεδόν όλοι, όπως λέμε, εξ ακοής. Δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα. Η παρούσα έκδοση είναι μια πολύ περιορισμένη, σε σχέση με το ως τώρα σύνολο των ποιημάτων του, εκλογή από αυτά.
Ο Πούχνερ στέκει σαν αδιάφορος, όσον αφορά τη φροντίδα της μορφής, τη δεύτερη και τρίτη γραφή.
Πάντως όχι γιατί, όπως έλεγαν καμιά φορά, η φωνή του ποιητή είναι σαν το κελάδημα του αηδονιού, που βγαίνει μια κι έξω από το στόμα του και μας ευφραίνει. Θα έφτανα να πω κάτι ίσως παράδοξο, πως έτσι ο Πούχνερ καταλήγει σ’ ένα είδος ιδιάζουσας ποιητικής, η οποία υπερβαίνει τα τυπικά όρια ενός φορμαλισμού, αντιδρώντας σ’ αυτόν.

Αρνούμαι να τα ξαναδώ όλ’ αυτά.
Ας τα δει άλλος· ή και κανείς.
Εμένα μ’ ευχαριστεί να τα γράφω
πέρασα ώρες γεμάτες και καλές
ας μείνουν μάρτυρες της ευτυχίας μου
και της θλίψης μου κουμπάροι.
Δεν τα πουλάω στα τυπογραφεία
δεν πορνεύομαι σε αναγνώστες
που ξύνουν τα γράμματα να δουν
τί ακριβώς έχει από κάτω.
Τα δικά μου ας μείνουν δικά μου
στον τάφο να μου τα βάλετε
ή στην πυρά αν θέλω να καώ
στάχτη με τη στάχτη στον άνεμο
θα φύγω μαζί με τα παιδιά μου.

-20%
katergaries tou skapen moliere

Οι κατεργαριές του Σκαπέν

 12.37  9.90
0 Reviews
 12.37  9.90

Molière

Ο συγγραφέας και ζωγράφος Φώτης Κόντογλου (1895-1965), ο οποίος προσδιορίζεται ιδεολογικά ως καθοριστικός παράγοντας διαμόρφωσης της γενιάς του ’30 -ουσιαστικά ανένταχτος σε σχολές και ρεύματα- έβλεπε με δυσπιστία τη θεατρική σκηνή, μολονότι όταν χρειάστηκε υπηρέτησε το θέατρο με την καρδιά του. Αφοσιωμένος στην τέχνη του ο Μικρασιάτης Φώτιος -κοσμοπολίτης και άπατρις- δημιουργούσε με βασικό άξονα στο όραμά του τη στοιχειοθέτηση της ελληνικής ταυτότητας με κριτήριο την ορθόδοξη πνευματικότητα. Η είδηση, λοιπόν, της ενασχόλησης ενός «Βυζαντινού» του 20ού αιώνα με τον Μολιέρο στο έργο «Οι κατεργαριές του Σκαπέν» οδηγεί σε μια νέα προσέγγιση της φυσιογνωμίας του Κόντογλου. Η μετάφραση του έργου παρουσιάστηκε το 1938 σε παράσταση του Βασιλικού Θεάτρου, που γνώρισε θερμή υποδοχή, και με συντελεστές ένα εκλεκτό επιτελείο ηθοποιών σε σκηνοθεσία Δ. Ματσούκη. Πρόσωπο κλειδί για την ανάθεση της μετάφρασης υπήρξε ο φίλος του Φωτίου Κωστής Μπαστιάς -ο δυναμικός γενικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου το 1938. Με την έκδοση του αφανούς αυτόγραφου κειμένου οι αναγνώστες και μελετητές του Κόντογλου ανακαλύπτουν μία ακόμη πτυχή της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, που τον διαφοροποιεί από το γνωστό λογοτεχνικό και εικαστικό του έργο, ενώ ταυτόχρονα, προστίθεται μία επιπλέον ψηφίδα στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου.

-20%
paidia-tou-patros kakavoulis

Παιδιά του Πατρός

 8.46  6.77
0 Reviews
 8.46  6.77

Στέφανος Κακαβούλης

Παιδιά μου… θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι οι… ασεβείς για πολλούς πράξεις μου δεν ήταν αποτέλεσμα εγωισμού αλλά… μεγάλης αγάπης. Προς εσάς. Αγάπη που βρήκε αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο να εκφραστεί. Πιστέψτε το! Νιώθω την οργή που μπορεί να κουβαλάτε γι΄αυτό θέλω να μου την εκφράσετε!

-20%
ta-dromena-tis-elladas-kai-tis-valkanikis puchner

Τα δρώμενα της Ελλάδας και της Βαλκανικής

 24.00  19.20
0 Reviews
 24.00  19.20

Θεατρολογική Λαογραφία Α΄
Από το μαγικοθρησκευτικό έθιμο στη λαϊκή διασκέδαση

Πώς θα μπορούσαμε να φανταστούμε τη γένεση του θεάτρου από το μαγικοθρησκευτικό δρώμενο και από την κοινωνική τελετουργία. Αυτό είναι το βασικό ερώτημα στο οποίο απαντάει η εργασία του Βάλτερ Πούχνερ για τα δρώμενα της Ελλάδας και της Βαλκανικής, παρουσιάζοντας 1668 περιπτώσεις δρωμένων στη φάση της μετάβασης από την εθιμοτυπία στη λαϊκή διασκέδαση και την απόλαυση. Ο Βάλτερ Πούχνερ θέτει ως στόχο να τεκμηριώσει με ελληνικό υλικό από τα δρώμενα και τους αγερμούς του εορτολογίου μια υποθετική εξέλιξη, που οδηγεί από μεμονωμένα συστατικά στοιχεία του θεάτρου προς τις πρώτες πρωτοβάθμιες μορφές του λαϊκού θεάτρου, οι οποίες στηρίζονται πλέον σε διακριτούς ρόλους και τη διάδραση ή το διάλογο μεταξύ σκηνικών προσώπων, δημιουργώντας μια σκηνική πραγματικότητα η οποία διαφέρει από την κοινωνική. Οι διάφορες φάσεις της «εξέλιξης» αυτής είναι η πομπή του αγερμού, τα συμβολικά αντικείμενα που περιφέρονται, οι συμβολικές πράξεις που τελούνται, οι μιμητικές συμπεριφορές στα δρώμενα, και κυρίως το μασκάρεμα, που φτάνει σε συγκεκριμένους παραστατικούς ρόλους, σε πρακτικές οι οποίες, στην συνύπαρξη και σύμπραξή τους, δημιουργούν πλέον μια μικρή αυτοσχέδια σκηνή. Στον πρώτο τόμο της θεατρολογικής λαογραφίας ο Βάλτερ Πούχνερ διασκευάζει και παρουσιάζει στα ελληνικά τη διατριβή του επί υφηγεσία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης (1977), μονογραφία για τα εθιμικά φαινόμενα στο ελληνικό εορτολόγιο και τις σχέσεις τους με το λαϊκό θέατρο. Ο συγγραφέας μέσα από την ανάλυση και τον στοχασμό μάς υπενθυμίζει ότι στον γηρασμένο χρόνο οι άνθρωποι έχουν απολέσει την ικανότητα πραγματικά να γιορτάζουν και πραγματικά να πενθούν.

-20%
vakches euripides

Βάκχες

 14.00  11.20
0 Reviews
 14.00  11.20
vivilakis iosif

Βιβιλάκης Ιωσήφ (Vivilakis Iosif)

0 Reviews

Ο Ιωσήφ Βιβιλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής και του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1996 απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα του ιδίου Πανεπιστημίου με την εργασία «Η θεατρική ορολογία στους Πατέρες της Εκκλησίας. Συμβολή στη μελέτη της σχέσεως Εκκλησίας και θεάτρου». Από το 1984 έως το 1997 δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση. Το 1998 εξελέγη λέκτορας και το 2002 επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις. Αρθρογραφεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο και την τελευταία περίοδο γράφει βιβλιοκριτική στην εφημερίδα «Η Καθημερινή». Ιδιαίτερη θέση στις ερευνητικές του αναζητήσεις έχει ο βίος και το έργο του Φώτη Κόντογλου. Το 1995, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση και τα 30 από την κοίμηση του Αϊβαλιώτη δημιουργού, σχεδίασε τον πολυσυλλεκτικό τόμο «Φώτης Κόντογλου εν εικόνι διαπορευόμενος» (εκδόσεις Ακρίτας), ενώ το 1999 δημοσίευσε το σύνολο των θεατρικών κριτικών (1936-1960) του Μ. Καραγάτση (Βιβλιοπωλείον της Εστίας).

-20%
ipokritiki kai kritiki moschavakis

Υποκριτική και κριτική

 20.29  16.23
0 Reviews
 20.29  16.23

Αντώνης Μοσχοβάκης

Θεατρικές κριτικές 1975 – 1982

Ο Μοσχοβάκης γίνεται μάρτυρας της καταπληκτικής ανθοφορίας του νεοελληνικού έργου με τη νέα γενιά, των θεατρικών συγγραφέων, που εμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ’70, δημιουργώντας μια δραματουργία γύρω από την ταυτότητα του νεοέλληνα, όπως αυτή διαγράφεται μέσα από την οικεία καθημερινότητα. Μας εξοικειώνει με τη νέα θεατρική παραγωγή των δραματουργών, οι οποίοι συνεχίζουν στον θεατρικό στίβο της μεταπολίτευσης […] μας γνωρίζει τα νέα θεατρικά σχήματα για τα οποία οι ιδρυτές τους συνήθως επιλέγουν χώρους σε γειτονιές μακριά από το αθηναϊκό κέντρο, […] προσφέρει μικρά μαθήματα δραματολογίας […] παροτρύνει τους σκηνοθέτες να εντρυφήσουν στην ουσία, στον μηχανισμό κατασκευής της πολιτικής κατάστασης, υπερασπίζοντας τα δραματικά πρόσωπα των τυράννων από τον εξευτελισμό και τη γελοιοποίηση, που υφίστανται από σκηνοθέτες οι οποίοι μάχονται τους ήρωες αντί να αποκαλύπτουν τις λογικές που οδηγούν στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Το ανθρώπινο βλέμμα του Μοσχοβάκη προφυλάσσει την κριτική του να μη γίνει διανοουμενίστικη. […] […] μια συμβολή στην κατανόηση της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου, αλλά και μια προσφορά στην ιστορία του νεοελληνικού πολιτισμού.

-20%
eros-diatiriteos-eos daneli

Έρως διατηρητέος… έως…

 6.08  4.86
0 Reviews
 6.08  4.86

Τιτίνα Δανέλλη

Θεατρικό έργο σε δύο πράξεις

-20%
to-neoelliniko-theatro-se-anazitisi-tou-neou-ellinismou konstantinidis

Το Νεοελληνικό Θέατρο σε αναζήτηση του Ελληνισμού

 21.89  17.51
0 Reviews
 21.89  17.51

Στράτος Κωνσταντινίδης

Το βιβλίο αυτό αναλύει τα έργα 12 νεοελλήνων θεατρικών συγγραφέων: της Ευανθίας Καϊρη, του Δημήτρη Χατζηασλάνη, της Καλλιρόης Σιγανού – Παρρέν, του Κωστή Παλαμά, του Νίκου Καζαντζάκη, του Άγγελου Σικελιανού, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, του Γιώργου Σκούρτη, του Κώστα Μουρσελά, του Στρατή Καρρά, του Παύλου Μάτεσι και της Λούλας Αναγνωστάκη. Τα θεατρικά έργα γράφτηκαν μεταξύ του 1826 και του 1978, αρχίζοντας από τον Ελληνικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας και τελειώνοντας με την αποκατάσταση της Ελλαδας ως δημοκρατίας.

«Ο Κωνσταντινίδης είναι ο πρώτος μελετητής που πραγματεύεται το νεοελληνικό θέατρο με ευθύτητα σε μία εργασία μεγέθους βιβλίου στην αγγλική γλώσσα. Εκθέτει πειστικά επιχειρήματα για τη σπουδαιότητα αυτού του θεάτρου για το κοινό στην Ελλάδα και διεθνώς. Αποδεικνύει ότι το αναδυόμενο θέατρο στο νεοελληνικό εθνοκράτος αποτελούσε μαι πολυ-πολιτισμική πρόκληση πολύ πριν ο πολυπολιτισμός κα ο φεμινισμός γίνουν της μόδας. Κι όμως το νεοελληνικό θέατρογια πάρα πολύ καιρό είχε παραγνωριστεί ως «έλασσον», τοπικού χαρακτήρα, δευτερογενές ή μιμητικό, και κατείχε τη θέση μιας απλής υποσημείωσης στην ιστορία του ευρωπαϊκού θεάτρου.» Gonda Van Steen (University of Arizona, Tuscon), Journal of Modern Greek Studies 21/1 (2003)

Εκδόσεις Αρμός
X
X