Προσφορά!
afigiseis-enos-epomenou-kosmou kalogeropoulos

Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου

Άγγελος Καλογερόπουλος

Διηγήματα

Έγινε το θαύμα και ξαναγύρισε ο γιός του ή μήπως έπαθε κι αυτός τίποτα;
Δεν ξέρω. Και δεν ξέρω πόση ώρα θα κρατήσει ακόμη η φόρτισή μου. Ήδη βγαίνει το εικονίδιο που ζητά να
συνδεθώ με μια πρίζα. Ο χρόνος που μου μένει είναι ελάχιστος. Άραγε θάρθει εκείνος πάλι;

 9.95  7.96

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-754-3 Κατηγορία: Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (2)
Weight 0.20 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Άγγελος Καλογερόπουλος

Σελίδες

104

isbn13

978-960-527-754-3

2 reviews for Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου;
  1. lrgengineers

    Σωτήρης Γουνελάς
    Άγγελος Καλογερόπουλος
    ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ
    ΕΝΟΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
    Αρμός 2013, σ. 96.

    Ήδη ο τίτλος του βιβλίου προϋποθέτει και αναγγέλλει δύο επίπεδα: το ένα αφορά τον κόσμο, όπως λίγο πολύ τον ξέρουμε (ή δεν τον ξέρουμε) και το άλλο αφορά έναν ‘επόμενο κόσμο’ ή τις αφηγήσεις από μια σύλληψή του ή συναίσθηση ότι αυτός, όχι μονάχα υπάρχει αλλά και έρχεται. Αυτό το ‘έρχεται’ φανερώνει ότι ο Κ. λαμβάνει υπ’ όψη του αυτό που λέμε εσχατολογία στη Θεολογία ή έσχατους χρόνους.

    Αυτό που επιχειρεί ο Κ. γίνεται μέσα από μια γλώσσα απλή με κάποιες εκφράσεις βαριάς δημοτικής αλλά και με αλληγορίες ή ονόματα που παραπέμπουν σε ιδιότητες ή καταστάσεις, όπως το όνομα Μέλπω (ακούγεται και σαν ρηματικός τύπος) που δείχνει τη σχέση με τη μουσική, αν όχι και την απαρχή της μουσικής, του μέλους και της μελωδίας, ενώ το όνομα Αυδής στο ίδιο αφήγημα παραπέμπει στην αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει ο έχων φωνή, αυτός που μιλάει (σε αντίθεση άναυδος). Την ίδια στιγμή αυτές οι αφηγήσεις είναι σαν παραμύθια που απευθύνονται σε μικρά παιδιά και που ουσιαστικά αφηγούνται το π έ ρ α σ μ α ή τη δυνατότητα του π ε ρ ά σ μ α τ ο ς από έναν κόσμο Λήθης του Αληθινού και του Φωτεινού, από έναν κόσμο αλλοτρίωσης και πώρωσης (χαρακτηριστικό δείγμα το αφήγημα Το τρίτο παιδί) στον κόσμο της Χάρης και της Αγάπης, στον αληθινό κόσμο που ο άνθρωπος τον χάλασε, αν το πω έτσι, και αυτό δηλώθηκε στη ορθόδοξη χριστιανική Θεολογία με τη λέξη πτώση ή προπατορικό αμάρτημα.

    Σχετικά με τη λήθη υπάρχει στο πρώτο κιόλας αφήγημα η φράση: «Νοσταλγούσαν κάτι παλιό, μα δεν μπορούσαν ποτέ να το θυμηθούν. Σα να έπασχαν από ομαδική αμνησία» (σ. 17). Αρχίζουμε από τα αυθεντικά και τα γνήσια και περνούμε στην αλλοτρίωσή τους και μέσα από αυτήν μικραίνει και παραμορφώνεται και ο άνθρωπος. Αυτό περίπου μας λέει στο αφήγημα Η γυάλα. Αρχίζουμε καλά και προχωρούμε λάθος. Αντικαθιστούμε το ολόκληρο το ‘καθόλου’ ή θεωρούμε ολόκληρο ό, τι απόμεινε από αυτό ή ένα μέρος του το ανάγουμε στο ‘καθόλου’ ζώντας μέσα σε ένα απατηλό κόσμο. Επινοούμε πράγματα στη θέση εκείνου του ουσιαστικού και αληθινού που χάσαμε ή που μας λείπει. Στο αφήγημα γίνεται λόγος και για τον υπολογιστή (η ‘νέα γυάλα’) σημειώνοντας τις παρενέργειες ανάμεσα στις οποίες ‘ένα ζευγάρι ας πούμε που καθόταν σ’ ένα μέρος, αντί να μιλάνε μεταξύ τους, άνοιγε ο καθένας τη γυάλα του και κάθονταν πλάι- πλάι αμίλητοι» ή «Κι άλλοι μάζευαν ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες νομίζοντας πως κατακτούσαν τη γνώση» (σ. 22). Το ζήτημα που θέτει είναι η σημασία του μυαλού για τον άνθρωπο αποκομμένου από την καρδιά και τις αισθήσεις». Η «εικονική γνώση», μας λέει ο Α.Κ., «αφορά τελικά μόνο τον νου», διογκώνει την διάνοια και κατά τα άλλα το καρδιακό-υπαρξιακό κέντρο υπολειτουργεί ή νεκρώνεται. Έτσι συναντά τον Χαίλντερλιν (Υπερίων), τον Σαραντάρη και όλους τους αληθινούς ποιητές, χώρια που αγγίζει ένα από τα κύρια σημεία του Ησυχασμού (κάθοδος του νου στην καρδιά).

    Στο αφήγημα ‘Ο Θοδωρής’, ο Κ. δείχνει ότι εάν κανείς είναι διαθέσιμος, όπως αυτός ο μαθητής, που καθώς γράφει «Για τα μαθήματα έδειχνε ένα ιδιόρρυθμο ενδιαφέρον. Μερικές φορές χάζευε, ταξίδευε με μια λέξη ή μια εικόνα», ήταν για να το πούμε κατ’ ευθείαν ανοιχτός στο απρόσμενο ή στο θαύμα, τότε κάτι από τον αληθινό κόσμο θα του φανερωθεί, θα του συμβεί κάτι σαν αποκάλυψη και θα βρεθεί καλεσμένος να προχωρήσει και να βρει τον κρυμμένο θησαυρό στο σεντούκι για το οποίο γίνεται λόγος …
    Μάλιστα ο συγγραφέας δηλώνει και τον τρόπο για να ανοιχτεί το σεντούκι. Ακόμη, σε άλλο σημείο του αφηγήματος προβαίνει σε ένα ωραίο ορισμό της έκστασης. (Τον αφήνω να τον διαβάσουν οι αναγνώστες). Και κάτι άλλο. Χρειάζεται να γίνει εδώ αναφορά σε παλαιότερο βιβλίο του Κ. τιτλοφορημένο Σύραμμα όπου, όπως και εδώ, γίνεται και εκεί λόγος για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ο μύθος του μαρμαρωμένου βασιλιά τον ελκύει, εισέρχεται στην ψυχή του, τον καλεί να κινείται μεταξύ οραμάτων και πεζής καθημερινότητας. Σ’ ένα σημείο του βιβλίου ο Παλαιολόγος συναντά τον Κουκουζέλη και σαν ο μουσικός να μας δείχνει το ιστορικό παρελθόν υπό το πρίσμα του Πνεύματος και όχι της Ισχύος. Ο Κ. δουλεύει πάνω στις μνήμες και τις παραδόσεις που συνδέουν αυτό τον τόπο και το λαό με τη μεγάλη και αποξεχασμένη βυζαντινή Παράδοση ή Πραγματικότητα και με τρόπους σημερινούς μας οικειώνει με γεγονότα θαυμαστά και υπέρλογα, όπως μεταξύ άλλων στο αφήγημα ‘Ο Πέτρος’ όπου στο πρώτο μέρος μας μεταφέρει τη ζωή του Πέτρου Πελοπονήσιου «ψάλτη της μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας τον καιρό που η Πόλη» είχε πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Όμως, στο δεύτερο μέρος του αφηγήματος ο Α.Κ. επιχειρεί την επέκταση του ιστορικού θρύλου, ανασταίνοντας τον ενταφιασμένο μουσικό, αιώνες μετά το θάνατό του, λογαριάζοντας ότι η θεία μουσική του τον κράτησε κοιμισμένο και όχι νεκρό. Άλλωστε, η πέτρα που κλείνει τον τάφο του σιγά-σιγά υποχωρεί καθώς ο Πέτρος παίζει το Νάι που το έχουν βάλει μαζί του στο μνήμα. Ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όραμα αντικρίζει δυο ανθρώπους που πάνε να μονομαχήσουν. Τους παίζει το Νάι για να ειρηνεύσουν- σαν άλλος Δαυίδ στον Σαούλ- αλλά δεν γίνεται τίποτα. Γύρω του σαν να πλαντάζει ο κόσμος από αντιδικίες, συγκρούσεις, μάχες, ευτελείς ανάγκες και διεκδικήσεις. Ο Κ. βάζοντας στο στόμα του τα λόγια: «Κι εγώ που νόμιζα ότι είχα πεθάνει, σκέφτεται. Αυτοί είναι οι πεθαμένοι. Ο καθείς και το χαβά του εδώ πέρα. Θα γυρίσω πίσω ξανά.» Όμως τον σταματά το φώς. Αναγνωρίζει πως χάρη στο φως βρήκε τη φωνή Του. Και αποφασίζει να συνεχίσει να παίζει κάπου κρυμμένος κα άβρετος για τους πολλούς, στέλνοντας τη μουσική του σ’ αυτούς που ζητούν την ειρήνη, την συνύπαρξη, το μοίρασμα, την ένωση και μάλιστα σε όσα ζευγάρια επιθυμούν μια τέτοια ζωή.

    Τα παραπάνω σημαίνουν ότι το ζητούμενο μέσα από τις αφηγήσεις αυτές είναι η υπέρβαση του φθαρτού, η αντικατάσταση του χρόνου που σπάει σε κομμάτια ή κυνηγάει τον άνθρωπο ανελέητα, από μια συμφιλίωση ή επιδίωξη αιωνιότητας, από μια συναναστροφή με κείνες τις καταστάσεις ή τα χαρίσματα που δόθηκαν εξαρχής στον άνθρωπο για να τα καλλιεργεί και μέσαθέ τους να ολοκληρώνεται και να ακεραιώνεται. Ο λόγος με τη μουσική, η Ποίηση, όχι όμως τερτίπια ή στιχουργήματα πάνω στο χαρτί, αλλά ως εμπειρία θαύματος, ως κίνηση προς το απολύτως Άλλο, ως κατάφαση στην ταπείνωση του Θεού που έγινε άνθρωπος από Αγάπη, αποκαθιστούν την Τάξη του κόσμου, συμβάλλουν στην επανεύρεση της χαμένης Ενότητας και ξαναβάζουν τον άνθρωπο στον Παράδεισο. Ανοίγουν οι τάφοι, που είμαστε εμείς, όταν ζούμε νεκροί και αφώτιστοι, ενώνεται ο ουρανός με τη γη και όλα αποκτούν άλλη σημασία, την αληθινή και φωτεινή σημασία τους. Ιδού ο ‘επόμενος κόσμος’ του Άγγελου Καλογερόπουλου.

    Σωτήρης Γουνελάς

  2. lrgengineers

    Δημήτρης Νόλλας
    Καλοδουλεμένες αλληγορίες, παραμυθένιες αλλά και τόσο ρεαλιστικές αναφορές, ζείδωρος αύρα πραγματική. Και τόσο αναγκαίες, αυτό κυρίως, στον σημερινό μας κόσμο, που ψάχνει το έρμα του.


Add a review

You may also like…

-20%
etsi-einai kalogeropoulos

Έτσι είναι

 9.49  7.59
1 Reviews
 9.49  7.59

Άγγελος Καλογερόπουλος

Ακολουθία Παραστάσεων

Το πέμπτο ποιητικό βιβλίου του Άγγελου Καλογερόπουλου!

Καλογερόπουλος Άγγελος

0 Reviews

Ο Άγγελος Καλογερόπουλος γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1959. Εργάζεται ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Ερωδία εκδ. Ερουρέμ, (1986), Λύσις της συνέχειας του δέρματος, εκδ. Πλανόδιον (1990), Σύρραμα, εκδ. Αρμός, (1997), Αργά Μαθήματα εκδ. Το Κοινόν των Ωραίων Τεχνών, (2002) ,Το Φωτεινό Παράθυρο, εκδ. Ίνδικτος 2004, Έτσι Είναι, εκδ. Αρμός 2010. Και τη μελέτη Ο Θρούς του δέρατος. Η μουσική στον Παπαδιαμάντη, Αρμός 1994. Τα διηγήματα «Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου» (Αρμος 2013), είναι το τελευταίο του βιβλίο.

-20%
throus-tou-deratos kalogeropoulos

Ο θρους του δέρατος

 7.09  5.67
0 Reviews
 7.09  5.67

Άγγελος Καλογερόπουλος

Η μουσική στον Παπαδιαμάντη

-20%
syrrama kalogeropoulos

Σύρραμα

 6.08  4.86
0 Reviews
 6.08  4.86
Εκδόσεις Αρμός
X
X