Προβολή καλαθιού Το προϊόν “Ο έρωτας και ο θάνατος Στα χρόνια της ελπίδας” έχει προστεθεί στο καλάθι σας.
Προσφορά!
alsi-tis-persefonis ladia

Τα άλση της Περσεφόνης

Ελένη Λαδιά

Μυθιστόρημα

Τό μυθιστόρημα Τά Ἄλση τῆς Περσεφόνης ἀναδύεται ἀπό μία λέξη: ἀπό τήν προστακτική Ἔστω, ἡ ὁποία μετασχηματίζει τά δεδομένα μέ ὑποθετικό ἤ εὐχετικό τρόπο. Ἔστω… μέ τήν ὑπόθεση ἀλλάζει καί ἡ ὀπτική, ἀμφισβητεῖται ὁ χρόνος, ἡ ἔρευνα γίνεται παιχνίδι τῆς νοσταλγίας, ὁ ἔρωτας, εὐτυχής ἤ ὀδυνηρός, ἀγωγός αὐτογνωσίας, ὁ θάνατος ἡ ἄλλη μορφή τῆς ζωῆς.

Στά Ἄλση τῆς Περσεφόνης ἀναζητεῖται τό Πρόσωπο κάτω ἀπό τίς γύψινες μάσκες καί τά προσωπεῖα καί προσδοκᾶται ἡ συνάντηση μέ τόν Ἄλλον, πού στήν οὐσία εἶναι ἕνας φωτισμός τοῦ αὐθεντικοῦ μας προσώπου.

Στά Ἄλση τῆς Περσεφόνης ἀρχίζει ἡ δράση, ἐκεῖ ὅπου καταργοῦνται τά ὅρια τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου. Ὅπως εἶπαν κριτικοί καί ἀναγνῶστες, αὐτό τό μυθιστόρημα περικλείει τήν Ἑλλάδα, ὅλες τίς φάσεις της ἀπό τίς ρήσεις τῶν προσωκρατικῶν φιλοσόφων μέχρι τά σημερινά χωριά της. Ἡ ἑλληνική ψυχή διαχέεται στίς σελίδες του.

 15.92  12.74

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-861-8 Κατηγορία: Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (3)
Weight 0.70 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Ελένη Λαδιά

Σελίδες

536

isbn13

978-960-527-861-8

3 reviews for Τα άλση της Περσεφόνης;
  1. lrgengineers

    Αλέξης Ζήρας
    Το πάθος για το απόλυτο, ως κατάστασης οντολογικής, κατατρύχει τα πρόσωπα των μυθιστορημάτων της Ελένης Λαδιά. Όπως και το «Χ ο λεοντόμορφος» (1986) ή στη «Θητεία» (1994), οι αφηγηματικοί χαρακτήρες στα Άλση της Περσεφόνης κατέχονται από μια δύναμη που σε σημαντικό βαθμό την αγνοούν, έως τη στιγμή που αυτή τους αποκαλύπτεται μ’ έναν τρόπο συνταρακτικό, φωτίζοντας την αθέατη πλευρά τους – την πιο αυθεντική, ενδεχομένως. Ωστόσο, κι εδώ βρίσκεται ένα από τους λόγους που οι ιστορίες της γοητεύουν και μας υποβάλλουν, η διαδικασία αυτή δεν έχει να κάνει με την κατανόηση και την εκλογίκευση, οσοδήποτε και αν πρόκειται υποψιασμένα ως προς τα όρια και τις δυνατότητες του λόγου της ύπαρξης και του λόγου των πραγμάτων. Κινητήρια δύναμη για τη βούλησή τους να ξεπεράσουν τα όρια, όντας διαθέσιμα για την προσέγγιση του άλλου – προσώπου ή κατάστασης – είναι η αίσθηση του κόσμου και η αίσθηση των απλούστερων μορφών συναισθήματος που πάντοτε μέσα τους καθρεφτίζεται – συμβολικά ή αλληγορικά – το απεριόριστο. Τι νοσταλγούμε μέσα από την ερωτική ένταση και έκσταση; Μήπως το πάθος, με όλη τη σωματική και διανοητική του φθοροποιό ισχύ, είναι ο πιο ασφαλής δίαυλος για τη γνώση της ουσιώδους πλευράς μας; Συνήθως το μυθιστορηματικό σύμπαν της Λαδιά είναι θεμελιωμένο πάνω σ’ αυτές τις καίριες αμφιλογίες. Δεν υπάρχει τίποτε χωρίς το άλλο του. Ας πούμε, δεν υπάρχει ιστορία που συγκροτεί αυτό το σύμπαν και δεν λέγεται με δύο τουλάχιστον τρόπους: από τη μια πλευρά παρακολουθούμε ένα παιχνίδι ευτυχίας, δυστυχίας, χαράς και μελαγχολίας στο οποίο εμπλέκονται τα πρόσωπα ως στοιχεία ζωτικά ∙ από την άλλη, υπάρχει εξακολουθητικά και σ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης ένα επίπεδο στοχαστικής κατόπτευσης που χρησιμοποιεί ο αθέατος αφηγητής, εναλλακτικά ή συνδυαστικά, θυμίζοντας στον αναγνώστη ότι η χαριτωμένη όψη των πραγμάτων μπορεί κάλλιστα να είναι το άνοιγμα προς τη μυστηριώδη ουσία τους.

    Με μια γραφή σχολαστική, ιδιαζόντως αναλυτική, που το παραμυθητικό στοιχείο τής δίνει εντούτοις μια δροσιά και συνάμα ένα νεύρο, το μυθιστόρημα Τα άλση της Περσεφόνης είναι ένα βιβλίο αναγωγής στις πηγές. Και μ’ αυτό εννοώ κυρίως ότι η αρχαιογνωσία του μας αποκαλύπτει τη διαχρονική ισχύ των μύθων, στο βαθμό που η ζωή – μυθιστορηματική ή όχι – επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, παρά τις παροδικές φαινομενικότητες, την ίδια διαδρομή: το «δρόμο προς την Ελευσίνα», όπως αναφέρεται προ το τέλος του.

    ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ
    Περιοδικό Διαβάζω τεύχος 386 Ιούνιος 1998

  2. lrgengineers

    Ορέστης Αλεξάκης
    Ανέκαθεν διακατεχόμουν από την διαίσθηση – μια διαίσθηση που την ένοιωθα περίπου σαν απόηχο μιας χαμένης μνήμης – πως το κρυμμένο μυστικό της Ελευσίνας, το ιερό κλειδί που η θεά εμπιστευόταν στους αξιωμένους να κατέλθουν στο Πλουτώνιο Άντρο – να δουν εκεί αειθαλή και λάμποντα, τον εν σιωπή (δηλαδή εν θανάτω) τεθερισμένο στάχυ – ήταν η γνώση, η μυστική κι απαραβίαστη, ότι η Δήμητρα δεν γέννησε απ’ τα σπλάχνα της την Περσεφόνη, αλλά η ίδια μεταπλάστηκε σ’ αυτήν, και πως εκούσια και μ’ επίγνωση ακολούθησε τον Πλούτωνα στον Άδη, γνωρίζοντας πως για να συνεχίσει το έργο της γονιμότητας στη ζωή, ως μητέρα, πρέπει να αναβαπτίζεται συνεχώς ως κόρη, στην εξαγνιστική κι αναγεννητική πηγή του θανάτου, στα σκοτεινά δηλ. νερά της Αχερουσίας… Και να που τώρα ανακαλύπτω, ότι στο μυθιστόρημα της Ελένης Λαδιά, το κεντρικό πρόσωπο, δηλ. η αφηγήτρια, είναι ταυτόχρονα και Δήμητρα και Περσεφόνη – υποτίθεται ότι το πρώτο είναι όνομα ενώ το δεύτερο φιλολογικό ψευδώνυμο – άρα κινείται στον άξονα της μυστικής γνώσης, είναι δηλ. ένα πρόσωπο με πλήρη συνείδηση, πολύ περισσότερο, που σε κάποιο σημείο της ζωής της – σύμφωνα με δοσμένες προφητείες – αξιώθηκε την κάθοδο στον Άδη, απ’ όπου και πάλι αναδύθηκε. Βέβαια, η διαδρομή από την έξοδο – στο φώς – μέχρι την είσοδο – στο σκότος – είναι κυκλική και καλύπτει την μισή περιφέρεια του κύκλου. Το άλλο μισό είναι το υποχθόνιο, το σκοτεινό δηλ. τμήμα της. Κανείς δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτό, επειδή οι ψυχές που το διασχίζουν, πορευόμενες προς την έξοδο, πίνουν μοιραία «της Άρνας το νερό» και χάνουν τη μνήμη τους. Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις, μερικές χαρισματικές ψυχές, μπορούν να συγκρατούν κάποια ασαφή βιώματα, κάποια θαμπά και απροσδιόριστα πρόσωπα, όπως τα τέσσερα που συνάντησε στον Άδη η αφηγήτρια του βιβλίου μας. Τέσσερα πρόσωπα, πανομοιότυπα μιας και ήταν κρυμμένα κάτω από γύψινες μάσκες, που ζητούσαν επάνοδο, που ζητούσαν ζωή. Όμως στο επάνω τμήμα της διαδρομής, στο φωτεινό δηλ. ημικύκλιο, διαδραματίζονται τέσσερις ιστορίες, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους, τέσσερις ιστορίες παρούσες και συνάμα παρελθούσες, ταυτόχρονες και συνάμα διαδοχικές, έτσι όπως ακριβώς συμβαίνει, στη μια και μόνη πραγματικότητα που είναι πίσω και πέρα από την δική μας, πίσω και πέρα δηλ. από την πλάνη μας. Ποια όμως είναι η αρχή του κύκλου; Από ποιο σημείο της περιφέρειας μπορεί και πρέπει να αρχίσει η πορεία; Ας ξεκινήσουμε από την κλασσική τυπική υπόθεση μιας γεωμετρικής άσκησης. Έστω ότι… Και η αφήγηση αρχινά. Για να ξεδιπλώσει μπροστά μας, τέσσερις φανταστικές και ταυτόχρονα πραγματικές ιστορίες, που συμβαίνουν, επίσης ταυτόχρονα, στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον – έτσι δηλ. όπως είναι κι όπως συμβαίνουν ακριβώς, όλες οι καθημερινές ιστορίες που ζούμε. Ο χώρος δεν μας επιτρέπει ατυχώς να σταθούμε περισσότερο σ’ αυτές, αν και πολλά θα είχαμε να πούμε. Παρατηρούμε μόνο, πως ο κεντρικός θεματολογικός άξονας, που συνδέει τις τέσσερις αυτές, εντελώς άσχετες μεταξύ τους, κατά το φαινόμενο, ιστορίες, – εκτός από το γεγονός ότι και στις τέσσερις ταυτίζεται το πρόσωπο της ηρωίδας – είναι η σύγκλιση, ερωτική κι ανταγωνιστική, των δύο φύλων. (Όπου όμως, το λεγόμενο ισχυρό – με εξαίρεση την τέταρτη ιστορία – δεν βρίσκει την ευτυχέστερη εκπροσώπησή του. Ας ελπίσουμε, ότι το γεγονός οφείλεται σε σύμπτωση και όχι σε θεωρητική τοποθέτηση). Πάντως η αφηγηματική δεινότητα της Λαδιά, μας παρασύρει σε τέτοιο βαθμό, ώστε παρακολουθώντας αυτές τις ιστορίες, ν’ αποξεχνιόμαστε μέσα τους, ακριβώς όπως και μέσα στην καθημερινότητά μας. Βγαίνομε και πάλι απ’ αυτές, όπως μέσα από ένα όνειρο. Στο τέλος του οποίου κρατάμε τη θαμπή εικόνα ενός δάσους, όπου οι τέσσερις μασκοφόροι συμποσιάζονται. Πρόκειται για μια «εισαγωγή στην Εορτή», κατά την οποία συντελείται η απόρριψη των προσωπίδων και η αποκάλυψη των προσώπων. Μια εισαγωγή που ανοίγει το δρόμο για την κυρίων Εορτή. Η οποία όμως συνεχίζεται προφανώς, έξω από τα όρια του βιβλίου, δηλ. πέραν του τέλους. Όπου, εκτός από τις προσωπίδες, αποβάλλονται τελικώς και τα πρόσωπα. Για ν’ αποκαλυφθεί στα μάτια των εκλεκτών, το υπέρτατο Μυστικό.

    Αναφέρθηκα πιο πάνω στην αφηγηματική δεινότητα της Λαδιά. Όμως θα πρέπει να διευκρινίσω, ότι και κύριο και χαρακτηριστικό προτέρημα του βιβλίου της, είναι η πνευματικότητα, δηλ. η μεταφυσική του διάσταση. Η διαίσθηση ότι τα ιστορήματα αυτά, ξεδιπλώνονται μέσα στο αθέατο φως μιας θεότητας, που τα περιβάλλει και τα διαποτίζει, η διαίσθηση ότι όλα τελούνται κάτω απ’ το μάτι του Θεού, και ότι για όλους υπάρχει κάπου ένας τόπος δικαίωσης, είναι αυτό που μεταγγίζει στον αναγνώστη – ακόμη και τον πιο σκεπτικό όπως ο υπογράφων – ένα γοητευτικό συναίσθημα παρηγοριάς και παραμυθίας. Η Λαδιά, αποτελεί ασφαλώς, μα ξεχωριστή μα και εξέχουσα περίπτωση, στην σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.

    Ορέστης ΑΛΕΞΑΚΗΣ
    Περ. Ευθύνη τ. 316 – Απρίλιος 1998

  3. lrgengineers

    Ηλίας Κεφάλας
    Κάθε φορὰ ποὺ πληροφοροῦμαι τὴν ἔκδοση ἑνὸς καινούριου ἔργου τῆς Ἐλένης Λαδιᾶ, πρὶν ἀκόμα τὸ διαβάσω, ἔρχεται στὸν νοῦ μου ἡ ἔννοια τοῦ ὀρφικοῦ λόγου. Μὲ τὸν ἐπιθετικὸ αὐτὸν προσδιορισμὸ εἶχα χαρακτηρίσει τὴν ἀφηγηματικὴ τεχνική της, ὅταν παρουσίασα κριτικὰ τὴ συλλογὴ διηγημάτων της \»Ὡρογραφία\» στὸ περιοδικὸ \»Διαβάζω\». Καὶ τώρα, ποὺ τὰ \»Ἄλση τῆς Περσεφόνης\» ἦρθαν στὰ χέρια μου, ἡ ἔννοια τοῦ ὀρφικοῦ λόγου ἐπανῆλθε συνειρμικὰ στὸ μυαλό μου γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ στὴ συνέχεια μὲ τὴν ἐνδελεχή ἀνάγνωση.

    Τι ἐννοῶ, ὅμως, ὅταν καθορίζω ὡς ὀρφικό τόν τρόπο ἀνάπτυξης τῶν πεζογραφημάτων τῆς Ἑλένης Λαδιᾶ; Ὡς ὀρφικό, λοιπόν, ὁρίζω τόν λόγο πού στηρίζεται στό ἐπαναληπτικό πισωγύρισμα, στή σκοτεινή κάθοδο πρός τίς ἀπαρχές τῶν μύθων καί τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. Ὀρφική προσέγγιση τοῦ θεματικοῦ πυρήνα ἑνός βιβλίου εἶναι ἡ κάτω ἀπό τίς Πρωτεϊκές ἐπικαλύψεις ἀναζήτηση τοῦ ἀρχετυπικοῦ λόγου, ἐκεῖ ὅπου μακρινή καί ἀλώβητη παραμένει καί περιμένει ἡ ἀλήθεια τῆς κάθε αἰτίας.
    Ἀπό τό σταθερό καί ὁριακό αὐτό σημεῖο, τό σημεῖο μηδέν, ἀντλεῖται ἡ δύναμη τῶν πεπρωμένων καί ξετυλίγεται τό νῆμα πρός τόν λαβύρινθο τοῦ μέλλοντος. Στά \»Ἄλση τῆς Περσεφόνης\» συναντᾶμε ἀπό τίς πρῶτες σελίδες τήν ἐπισήμανση τῆς ὀρφικῆς καθόδου. Ἡ μαύρη σπηλιά, πού σημαδεύει τήν παιδική ἡλικία μέ τίς τρομώδεις φαντασιώσεις, μᾶς μαγνητίζει μέσα ἀπό τά ἀνεξερεύνητα βάθη της. Ἡ ἡρωίδα τοῦ βιβλίου, ἡ Δήμητρα, ἀλλάζει τό ὄνομά της σέ Περσεφόνη, ἀντιστρέφοντας ταυτοχρόνως καί τήν ἐσωτερική της ταυτότητα. Ἔτσι, ὅμως, παραπαίει μέσα σ\’ ἕνα διπολικό σύστημα ἀναφορᾶς, ὅπου τό ἰσοδύναμο τοῦ σκοτεινοῦ ἄλλου ἀντικατοπτρίζει καί στηρίζει τίς ἰδιότητες τοῦ ταυτοῦ, οἱ ὁποῖες, φυσικά, δέν ἀναγνωρίζονται καί δέν ξεχωρίζονται ὅλες τίς φορές μέσα στο Ἐγώ.
    Τό \»ἐγώ\» καί τό \»ἄλλο\» συμπυκνώνονται μέσα σ\’ ἕνα ἐκτοπλασματικό \»ταυτό\» μέ θολές καί ἀξεδιάλυτες μνῆμες, ἀλλά, κάποιες φορές, ἔχουν τή δυνα-τότητα τοῦ διαχωρισμοῦ τους, γιά νά μπορεῖ τό ἕνα νά διαβάζει τό ἄλλο καί νά ἀναγνωρίζει τήν προέλευσή του.
    Ὅλα αὐτά ἀναπτύσσονται μέσα στό βιβλίο μέ μιά Πυθιακή καί δίβουλη γλώσσα, γιατί τό ἴδιο δίβουλη καί διπλή εἶναι καί ἡ ἀνθρώπινη ζωή, αὐτή δηλαδή πού φαίνεται ἐξωτερικά καί αὐτή πού μᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ ἀνέλιξη τοῦ ἐσώτερου ἑαυτοῦ μας. Γιά νά ἐπιτύχουμε, ὅμως, τόν μυστικιστικό αὐτόν διαχωρισμό, θά πρέπει νά γυρίσουμε πίσω στό μαῦρο σύνορο, στό μακρινό λίκνο τῶν Ἡσιόδειων μουσῶν, ἐκεῖ ὅπου μέ θεϊκή μαστοριά ἐμβολιάζεται ἡ ἀλήθεια μέ τό ψέμα. Κυρίως θά πρέπει νά ἐνεργοῦμε μέ τέτοιον τρόπο, ὥστε νά ἐπιβεβαιώνεται ἡ ὡριμότητά μας. Νά ἀδιαφοροῦμε, δηλαδή, γιά ὅλα, ὅταν ὁ καιρός δέν εἶναι ὁ κατάλληλος, γιά νά τά νιώσουμε ὁλοσχερῶς ὅταν ἐπέλθει ἡ σωστὴ ὥρα. Νά ἔχουμε τήν ὑπομονή νά ἀναμένουμε καί νά ἐμμένουμε μόνο στά σωματικά σημάδια πού προμηνύουν τό μέλλον, γιατί ἐκεῖ θά ἐγκατασταθοῦν οἱ ἀγκυρώσεις τῆς μνήμης, ἐκεῖ θά λαξευτοῦν τά μυστικά σκαλιά γιά τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

    Τά \»Ἄλση τῆς Περσεφόνης\» εἶναι ἕνα ἐπάλληλο, τετραπλό βιβλίο. Στή σπονδυλωτή ἀνάπτυξη τῶν τεσσάρων ἱστοριῶν του, οἱ ὁποῖες στό τέλος συγχωνεύονται καί ταυτίζονται σέ μία, νιώθουμε τήν προσπάθεια τῆς συγγραφέως νά συναρμολογήσει τό σωματικό καί θυμικό της πρόσωπο, νά συνθέσει τόν ἱστό τῆς ζωῆς της, ὁ ὁποῖος, συνυφασμένος στήν ἀρχή μέ τά συμβατικά γεγονότα τῆς καθημερινότητας, διαρρηγνύεται, στή συνέχεια, σέ ἀπροσδόκητα σημεῖα ἀπό μιά σειρά ἀφανέρωτων ἐσωτερικῶν ἐκρήξεων.

    Τά πρόσωπα πού παρελαύνουν στίς τέσσερις ἱστορίες συνθέτουν παρα-πληρωματικά τήν ἐνιαία πρισματική φυσιογνωμία τῆς κεντρικῆς ἡρωίδας, καθώς τή φωτίζουν ἀπό κάθε πλευρά. Ὅλα μιλοῦν μέ τόν εἰδικό τρόπο πού χρειάζεται στή δεδομένη στιγμή, ὄχι μόνο γιά νά φαίνεται φυσική ἡ παράθεση τῶν συμβαινομένων, ἀλλά καί γιά νά ἀναλύεται καταδεικτικά καί νά αἰτιολογεῖται τό συναισθηματικό βάρος στήν ὑπαρξιακή βάση τῆς προβληματικῆς τους. Οἱ ὁμόλογοι πόλοι, πού κατευθύνουν τήν πυρετώδη συλλογιστική τῆς Ἑλένης Λαδιᾶ πρός τήν ἐσωτερική της ὁλοκλήρωση, πρός τή συγκρότηση δηλαδή ἑνός ἀκεραίου προσώπου, εἶναι ὁ ἔρωτας, ὡς κατάφαση τῆς ζωῆς, καί ὁ θάνατος, ὡς ἡ ὁλοσχερής της ἄρνηση. Οἱ δύο αὐτοί πόλοι ἐκλαμβάνονται πολλές φορές στίς πιό ἀκραῖες τους ἐκδοχές, προκειμένου νά ἀναδυθεῖ τό τραγικό βάθος τῆς συνύπαρξής τους. Γιατί, ὅμως, ὁ ἔρωτας καί ὁ θάνατος νά συνιστοῦν ὁμόλογα στοιχεῖα τῆς ζωῆς, ἐνῶ ἡ ἐκ διαμέτρου ἀντιθετικότητά τους, πού φτάνει στήν παντελή ἀκύρωση τοῦ ἑνός ἀπό τόν ἄλλον, δέν ἐπιδέχεται καμία ἄμβλυνση; Μα, γιά τόν ἁπλό λόγο, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅλοι μας, πού ἡ μία πλευρά προβάλλεται ὡς τό σκοτεινό ἰσοδύναμο τῆς ἄλλης, ὅπως, μέ τόν ἴδιο τρόπο, πού ἡ λογική μᾶς ὁδηγεῖ στή δυσπιστία καί τό παράλογο στήν πίστη.

    Ἡ Ἑλένη Λαδιᾶ ἰσορροπεῖ πάνω στίς ἀκρωτηριασμένες ἐμπειρίες τόσο τοῦ ἔρωτα, ὅσο καί τοῦ θανάτου, σ\’ αὐτά τά ἐπώδυνα μεταίχμια τῶν κόσμων, ὅπου ὁ ἕνας σέ ἀποδιώχνει καί ὁ ἄλλος δέν σέ ἀποδέχεται, στήν τρομώδη βίωση τοῦ ἀνθρώπου ἀνάμεσα στό πρόσωπο καί τό προσωπεῖο.
    Ἔτσι αὐτά τά ἀκρωτηριασμένα βιώματα ὁδηγοῦν σέ μιά διαρκή θλίψη, σέ μιά μοναξιασμένη ἀπελπισία, οἱ δέ ἐπενεργούμενες φαντασιώσεις, πού εἶναι μηχανισμοί ἀποφυγῆς τῶν φόβων, σέ φέρνουν, μέσα ἀπό τά ὀνειρικά τους ξεχειλίσματα, ὅλο καί πιό συχνά, στά ὁμιχλιασμένα ἄλση τῆς Περσεφόνης. Αὐτό τό μυθικό γεωγραφικό στίγμα τῆς Ὀδύσσειας, ἡ ἀκτή μέ τίς ψηλές λεῦκες καί τίς κοντοῦλες ἰτιές, ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται τό μουχλιασμένο ἀνάκτορο τοῦ Ἅδη καί πραγματοποιεῖται ἡ ἑξάμηνη παραμονή τῆς Περσεφόνης, ἔρχεται καί παρέρχεται μέσα στό μυθιστόρημα αὐτό, τόσο σάν μιά προκαταβολική ἐμπειρία τοῦ θανάτου, ὅσο καί σάν ἀνεξιχνίαστη μνήμη ἀπό ἐπαναλαμβανόμενες καθόδους.
    Γι\’ αὐτό καί ἡ ἀναπλασμένη πραγματικότητα διαθλᾶται συχνά. Ἀνοίγονται παράθυρα, ἀπό τά ὁποῖα εἰσέρχονται τά πρότερα καί τά πιθανά μιᾶς ἄλλης, παράπλευρης διαδρομῆς, ἐνῶ, παράλληλα, ἐμφανίζονται οἱ χρυσοί δρόμοι, πάνω στούς ὁποίους πορεύονται οἱ ἐπικαλούμενοι νεκροί. Οἱ ζωντανοί, μυημένοι σ\’ αὐτόν τόν πόνο τῆς μεταφυσικῆς ἐπαφῆς, καταξιώνονται σέ ἀνατάσεις ὑψηλές, μακριά ἀπό τόν λαβύρινθο τῶν χθαμαλῶν ἐπιγείων.
    Κάθε φυσική ἤ ἀφύσικη φαινομενολογία, ὅμως, ἔχει καί τό κόστος της γιά ὅποιον τήν ὑφίσταται. Γιατί δέν ὑπάρχει μόνο ἡ κεντρική ἀνησυχία, πού προκαλεῖται στήν ψυχή, ἀλλά καί τά ἐπακόλουθα ἐρωτήματα, κυρίως οἱ δευτερεύουσες ἐρωτηματικές παραφυάδες, πού πολλαπλασιάζουν τήν ἀγωνία, ἀποσχιζόμενες πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις.
    Ἡ Ἑλένη Λαδιᾶ γιά νά ξορκίσει τό κακό, γιά νά γλυκάνει τούς ψυχαλγεῖς ἀνέμους τῆς μνήμης καί νά ἐξασφαλίσει τήν προστασία τῶν φίλιων πνευμάτων, καταφεύγει στίς χοές. Χοές, ὅμως, μέ μελάνη. Μέ τό μοναδικό καί τελεσφόρο ὅπλο τοῦ συγγραφέα.
    Καθηλώνει τούς φόβους καί τίς ἀπελπισίες, τή μοναξιά καί τήν ἐλπίδα στό ὑπήνεμο χαρτί. Μετατρέπει τή ζωή της σέ ἕνα θεωρητικό πρόβλημα, περιβεβλημένο μέ τή μυστική μαγγανεία τῶν μαθηματικῶν. Τά σύμβολα παίρνουν διαστάσεις πού εἰσχωροῦν μέσα στό ἀόρατο. Καμία γνώση καί καμία ἐμπειρία δέν εἶναι σέ θέση νά ὑποδείξουν μιά ἐμφανή ἀρχή γιά τή λύση τοῦ προβλήματος. Ἡ μέθοδος ὅμως ἐξευρίσκεται μέ τήν ἀποδοχή καί χρήση τῆς ἀρχαίας γεωμετρικῆς λέξης \»ἔστω\». Καί τό βιβλίο ἀρχίζει νά συνθέτεται μέσα ἀπό τήν ἀνάλυση ἑνός ὁλόκληρου κόσμου παραμορφωτικῆς σημασίας, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτει τήν ἀνεπούλωτη πραγματικότητα.
    Σαφής εἶνια ἡ ἐπιλογή τῶν ἀρχαιοπρεπῶν ὀνομάτων μέ τά ὁποῖα βαπτίζει τά πρόσωπα τοῦ μυθιστορήματος: Δήμητρα, Περσεφόνη, Παυσανίας, Ἀντιγόνη, Ἀριστείδης, Φίλιππος κλπ. Τό κουβάρι ξετυλίγεται καί ἡ πρόθεση νά ὁδηγηθεῖ ὁ μύθος πολύ μακρύτερα ἀπό τά στατικά γεγονότα στέφεται πάντα μέ ἐπιτυχία. Οἱ ἀδρές περιγραφές τῶν διαφορετικῶν τρόπων ζωής καί ἔκφρασης τῶν ἡρώων τροφοδοτοῦν σκέψεις πού τείνουν νά γίνουν ἀποδεκτά συστήματα ζωῆς, ἀλλά ἐν τέλει ναυαγοῦν ἐν τῆ γενέσει τους, ἀφοῦ ἡ ἀναιρετική φιλοσοφία καί ἡ διάχυτη ἐντροπία τῆς συμπαντικῆς σκέψης εἶναι παντοῦ παροῦσες.
    Ὡστόσο ὑπάρχει ἡ κατανόηση τῶν ἀντιθετικῶν πραγμάτων τοῦ βίου, ἡ ὁποία ἠρεμεῖ ὅλες τίς καταστάσεις, προβάλλοντας τήν ἀβίαστη ἐκδοχή πώς ὅλοι εἴμαστε ἕρμαια τρομερῶν ψυχολογικῶν λαθῶν καί κρίσεων. Ἀναφαίνεται ἔτσι ἡ πεποίθηση ὅτι τίποτε τό μοναδικό καί ἀναντικατάστατο ὑπάρχει, οὔτε ὑπέρτατα πρόσωπα, οὔτε ἀσφαλεῖς ἰδέες γιά νά στηριχτοῦμε πάνω τους. Ὑπάρχουν μόνο αἰσθήματα καί ὅσο αὐτά ἀνθίζουν κάι καρποφοροῦν, τόσο γίνονται τό σημεῖο στήριξης καί τῆς ἐν γένει ἀναφορᾶς μας.
    Ἡ ζωή ὑπεισέρχεται σέ μιά ἀργόσυρτη καί ἐπαναληπτική μαθητεία μόνωσης μέσα στήν ὁποία προβάλλεται τό ἄλαστον (ἀλησμόνητον) πένθος τῆς ὕπαρξης. Στό \»γιατί\» τοῦ πένθους οἱ ἀπαντήσεις ἐπικεντρώνονται πάνω στό ἀτέρμονο τῆς γέννησης τῶν ἐρωτημάτων καί μάλιστα ἀναπάντητων καί στή μή εὐόδωση τῶν κρυφῶν ἐπιθυμιῶν, πού συνήθως δέν γίνονται ποτέ ἀντιληπτές. Ἐπακόλουθο τοῦ γεγονότος αὐτοῦ εἶναι τό διαπότισμα τῆς ὕπαρξης ἀπό μιά ἀνεξήγητη μελαγχολία καί μιά ἀπροσδιόριστη νοσταλγία γιά τό ἄγνωστο ἤ τό πουθενά. Ὁ τυχόν καρπός τῆς μόνωσης ἐνέχει πάντα τόν κίνδυνο τῆς νοσηρότητας καί παραμένει κρυφός. Κι ὁ συγγραφέας φανερώνει μέ πάθος καί δημιουργική πνοή τίς ἐμμονές του πάνω στό ἀπραγματοποίητο, γιά νά βρεῖ στό τέλος τό ἐξισορροπητικό του ἀντιστάθμισμα.
    Τά πράγματα ὠθοῦνται συχνά στήν ἔννοια τῆς κυκλικῆς ἐπαναφορᾶς, τῆς ἀέναης, δηλαδή, καί ἀπαράλλακτης ἐπανάληψης. Πρόκειται γιά τό ἀδιέξοδο τῆς καθημερινότητας, τό ὁποῖο ἐπέρχεται ὅταν οἱ προσωπικές μας ἐπι-λογές καί οἱ θεσμικές καταστάσεις δέν μᾶς ὁδηγοῦν σέ καμιά ἐπιθυμητή λύση. Ἡ Ἑλένη Λαδιᾶ, γνώστης τῶν ἀρχαίων πληροφοριῶν, ἀναζητάει γιά τούς ἥρωές της τήν ὀρφική μεταφυσική ὑπέρβαση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία μόνο \»πετώντας φεύγει κανείς ἔξω ἀπ\’ τήν κυκλική τροχιά\».
    Αὐτό, ὅμως, μπορεῖ νά σημαίνει ὑπέρβαση τῆς φύσης, σπάσιμο τοῦ γενετικοῦ κώδικα, μιά γενική ἴσως ἀπελευθέρωση τῆς ἐντροπίας. Ὑποθέσεις, ἀμφιβολίες, ἀγωνίες, μονομέρειες καί, ὕστερα, τά δειλά πιστεύω πρός κατευθύνσεις πού περνοῦν μέσα ἀπό τά ὑπόγεια τοῦ σώματος. Ἡ συγγραφέας μέσα σ\’ αὐτό τό ἐξαίσιο αὐτοβιογραφικό καί αὐτοψυχαναλυτικό μυθιστόρημά της ἀφήνει νά φανοῦν οἱ ἀκίδες τῆς προβληματικῆς της, πού τόσο εὔστοχα τήν πληγώνουν. Φιλοσοφική σκέψη, πραγματολογικές τεκμηριώσεις, στοχασμοί πού ἐντάσσονται στήν ποιητική ἐνατένιση καί τόν ὁραματισμό, νύξεις κοινωνιολογίας, ἀλλά κυρίως κοσμολογίας καί θεολογίας, δημιουργοῦν τό σταθερό ὑπόστρωμα τοῦ βιβλίου, κάτω ἀπό μιά ἀνάλαφρη ἀφηγηματική ροή.
    Δραματικός εἶναι ὁ ἔν γένει χαρακτήρας τοῦ βιβλίου. Ἡ γνώση τῆς ἐφημερότητας καί τῶν πεπερασμένων δυνατοτήτων τοῦ ἀνθρώπου ἀποδίδεται ἐπιμελῶς. Ἡ γνώση αὐτή πρέπει νά γίνει συνείδηση στούς ἥρωες τοῦ βιβλίου, γιά τήν ἀποφυγή τῶν καθημερινῶν νευρώσεων. Οἱ ἀγκιλώσεις τῶν νεύρων καταπιέζουν μ\’ ἕναν τρόπο πού προκαλοῦν συχνά τό ἀπαρηγόρητο καί τό ἀνικανοποίητο, γι\’ αὐτό, κατά τήν Ἑλένη Λαδιᾶ, εὐτυχής εἶναι ἐκεῖνος πού δέν βαρύνεται ἀπό καθοριστικές ἀμφιβολίες.

    Τά \»Ἄλση τῆς Περσεφόνης\», αὐτό τό θαυμαστό σύστημα αὐτοαναφορᾶς τῆς Ἑλένης Λαδιᾶ, ἀνατέμνει τίς ἀνθρώπινες σχέσεις πού ἐπιφορτίζονται μέ σωρεία δεσμεύσεων, ἀναζητάει λύσεις ἀπεμπλοκῆς ἀπό τίς δεσμεύσεις αὐτές, σταματώντας μπροστά στήν πιό μεγάλη δέσμευση, τόν θάνατο. Ἡ γραφή της ξεδιπλώνεται ἀντιστικτική πρός τίς καθιερωμένες συμβάσεις τοῦ βίου, ἀλλά καί ἀνατρεπτική πρός ἀναρίθμητες ἄλλες πεποιθήσεις καί ἀξιώματα φιλοσοφίας. Παρακολουθοῦμε εὐκρινῶς τή σκέψη τῆς Δήμητρας, δίπλα ἀπό τή σκέψη τῆς Περσεφόνης, τή σκέψη τοῦ ἑνός δίπλα ἀπό τή σκέψη τοῦ ἄλλου, τό κρυφό μπροστά στό φανερό, τό προσιτό μπροστά στό ἀπρόσιτο, παίρνοντας τήν εἰκόνα δύο ἀνθρώπων πού ξεκινοῦν νά πλησιάσουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἀλλά, ἄς τρέχουν ὁλοταχῶς, τό σμίξιμο δέν ἐπιτυγχάνεται ποτέ.
    Ὁ χρόνος, ἡ σκέψη, ἡ πράξη, ἡ ἐπιθυμία καί μαζί τό ὄνειρο γίνονται ὅλα μιά διαρκής μετάβαση, μιά σκοτεινή προετοιμασία γιά κάτι ἀορίστως προσδοκώμενο, πού δεν εἶναι, ἐν τέλει, παρά τό ὁριστικό γήινο τέλος. Τότε πού δέν θά ὑπάρχει δυνατότητα ἐπιστροφῆς ἀπό τίς φθινόκαρπες ἰτιές τῶν ἄλσεων τῆς Περσεφόνης.

    Τρίκαλα 13 Μαΐου 1997
    Ηλίας Κεφάλας


Add a review

You may also like…

-10%
i esografia mia pezografou

Η εσωγραφία μιας πεζογράφου

 16.50  14.85
0 Reviews
 16.50  14.85

Λαδιά Ελένη

Από ένα ψυχοπνευματικόν μυθιστόρημα

Μέσα από ψυχικές καταδύσεις, ανεξάρτητες από εμπειρικά γεγονότα, από σκέψεις, μελετήματα και ιδέες, η Ελένη Λαδιά ανακαλύπτει σταδιακώς τον δρόμο, όπου ο νους τελικώς μπορεί να θεραπεύσει έναν ευάλωτο ψυχισμό και να συμφιλιώσει το άτομο με τις αντιφάσεις του.

Είχα μία ξυλόγλυπτη εικόνα του Χριστού στην παιδική του ηλικία, ντυμένου με λευκό ένδυμα και στεφάνι στο κεφάλι. Ήταν η άλως! Αυτός ο συνομήλικος Χριστός κρατούσε στα χέρια του την βασανισμένη εσωτερική μου ζωή, απαλύνοντάς την. Έβαζα την εικόνα του κάτω από το μαξιλάρι μου, προσευχόμουν κι αντιμετώπιζα καλύτερα τις έμμονες ιδέες και την ταραχή μου. Ακόμη και σήμερα στα αρχόμενα γηρατειά μου, πέρα από τις πνευματικές συζητήσεις για την ύπαρξη ή όχι του Θεού και τα φιλοσοφικά συγγράμματα, διατηρώ με ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα την παιδική μου αγάπη, τον μικρό Χριστό, πού μέσα στον χρόνο έγινα η γιαγιά του.

-10%
theoforoi kai daimonoforoi c ladia

Θεοφόροι και δαιμονοφόροι

 15.00  13.50
0 Reviews
 15.00  13.50

Λαδιά Ελένη

Μυθιστόρημα

Τo χειρόγραφο απέμεινε κατασπαραγμένο από την βακχική-συγγραφική μανία της αφηγήτριας ή αναγνώστριας, που ήθελαν να βρουν στους ήρωές του κάτι το μεγαλειώδες, το εξαιρετικό ή το ηρωικό. Όμως βρήκαν μόνον βίους απλών και καθημερινών ανθρώπων.

 

-10%
agio peristeri kai korydallos odynis ladia

Το άγιο περιστέρι και ο Κορυδαλλός οδύνης

 12.00  10.80
0 Reviews
 12.00  10.80

Ελένη Λαδιά

Διηγήματα

H συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων είναι διφυής. Στο πρώτο μέρος με τον τίτλο «Το άγιο περιστέρι» περιλαμβάνονται διηγήματα μυθοπλασίας, ενώ στο δεύτερο «ο κορυδαλλός οδύνης» αναφέρονται αληθινά περιστατικά, πού συνέβησαν κατά την τετραετή διδασκαλία των εθελοντικών μαθημάτων της συγγραφέως στους άρρενες κρατούμενους των Φυλακών Κορυδαλλού.

-20%
orografia ladia

Ωρογραφία

 12.17  9.74
0 Reviews
 12.17  9.74

Ελένη Λαδιά

Διηγήματα

-20%
poikilografo-vivlio ladia

Το Ποικιλόγραφο Βιβλίο

 24.00  19.20
1 Reviews
 24.00  19.20

Ελένη Λαδιά

Άρθρα– Ομιλίες – Δοκίμια, 1972-2012

Η λέξη “ποικιλόγραφο” δεν αναφέρεται στην ποικιλία της γραφής αλλά στα ποικίλα θέματα. Έτσι διάλεξα ως τίτλο «Το ποικιλόγραφο βιβλίο» για την ποικιλία της θεματολογίας του. Συνέλεξα κείμενά μου δημοσιευμένα σε περιοδικά και εφημερίδες, τα οποία καλύπτουν μία συγγραφική πορεία σαράντα χρόνων από το 1972 μέχρι το 2012. Γιατί όμως τα συγκέντρωσα σε αυτόν τον ογκώδη τόμο; Για να εορτάσω την σαραντάχρονη πνευματική μου πορεία; Για να αποδείξω την εργατικότητά μου, το γεγονός δηλαδή πως εκτός από τα δημοσιευμένα βιβλία μου, πού δεν είναι λίγα, είχα και παράλληλη συγγραφική δραστηριότητα; Κάποιος υποχθόνιος φόβος του θανάτου ίσως… Δεν ξέρω τι από όλα είναι. Ίσως και λίγο από όλα. Η αλήθεια όμως είναι πώς δεν ήθελα να χαθούν. Κι αν χανόταν, τι θα γινόταν; Τίποτε ουσιαστικό. Θα υπήρχε όμως μία θλίψη, όπως όταν χάνεις κάποιο ενθύμιο που σου χάρισε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ένα τέτοιο ενθύμιο θέλω να χαρίσω στους φίλους μου και στους αναγνώστες πού με αγαπούν. Ελένη Λαδιά

-20%
simerines ellinides panarchaia onomata ladia

Σημερινές Ελληνίδες με πανάρχαια ονόματα

 19.91  15.93
0 Reviews
 19.91  15.93

Ελένη Λαδιά

Προτού αρχίσω την συγγραφή του βιβλίου είχα έναν σκοπό: να πείσω τις Ελληνίδες μητέρες να βαπτίζουν τις θυγατέρες τους με τα αρχαιοελληνικά μας ονόματα. Αργότερα η ίδια η θεματολογία του με ταξίδεψε σε όλες τις γωνιές της μυθολογίας. Το ταξίδι ήταν ωραίο και μεγάλο: είδα θεούς και θεές, βασιλιάδες και βασίλισσες, νύμφες που πέθαιναν με τα δένδρα τους, μπήκα στης σπηλιές άλλων νυμφών, άκουσα τους αυλούς των ποιμένων, παρακολούθησα φονικά και αναλήψεις ηρώων στον Όλυμπο, έμαθα για έρωτες που υψώθηκαν στον ουρανό αλλά και για άλλους που μετεβλήθησαν σε άσπονδο μίσος. Δροσίστηκα από τις κρήνες και τον αέρα των βουνών, μπήκα σε θάλασσες και αντάμωσα Τρίτωνες και Νηρηίδες. Οι αρχαιαοέλληνες συγγραφείς, οι πηγές μου, με δίδαξαν πάμπολλα πράγματα με την σοφία τους. Κάθε όνομα ήταν και μία συναρπαστική ιστορία. Μαζεύτηκαν πολλές μαγευτικές ιστορίες που τις άκουγα με την προσήλωση της νυμφόληπτης ή αλαφροίσκιωτης. το ταξίδι, όμως, όσο κι αν ήταν ωραίο, ήταν μεγάλο και στο τέλος κουραστικό. Γι΄ αυτό συνιστώ: Οι χαλκέντεροι ας διαβάσουν μονομιάς το βιβλίο, οι ονειροπόλοι αποσπασματικώς.

-20%
etymos-logos ladia

Ο έτυμος λόγος

 6.59  5.27
0 Reviews
 6.59  5.27

Ελένη Λαδιά

Διηγήματα

… Ο ανώνυμος άνθρωπος ένιωσε να χάνεται σ’ έναν άγνωστο κόσμο. Με βαθιά συναίσθηση πώς δεν θυμόταν το δικό του όνομα, θέλησε να μάθει το όνομα αυτής της πολίχνης, στην οποία βρέθηκε από μια παραξενιά της τύχης του. -Πώς λέγεται αυτή η πολίχνη; Κανείς από τους κατοίκους που άκουσαν, δεν απάντησε. Τον κοίταξαν μόνο απορημένοι, λες και ρωτούσε το πιο εύλογο που υπάρχει πάνω στη γη. Εκείνος επανέλαβε με φωνή παρακλητική την ερώτηση. Τότε ο σάλος ζητιάνος που χειρονομούσε ακατάπαυστα σε μια φανταστική συζήτηση, τον άκουσε και απάντησε χωρίς να τον κοιτάξει. -Το όνομα της πόλης αυτής λέγεται Υπομονή…

ladia eleni

Λαδιά Ελένη (Ladia Eleni)

0 Reviews

Η Ελένη Λαδιά γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα πιο γνωστά λογοτεχνικά της έργα είναι: «Χάλκινος ύπνος», «Αποσπασματική σχέση», «Η θητεία», «Τα άλση της Περσεφόνης», «Η Χάρις», «Οι ποταμίσοι έρωτες», «Τα ψυχομαντεία και ο υποχθόνιος κόσμος των Ελλήνων». Έχει τιμηθεί με το Β΄ Κρατικό βραβείο (1981) για τη συλλογή «Χάλκινος ύπνος» και με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για την «Ωρογραφία» (1999). Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί στα σλοβένικα, τα γαλλικά και τα αγγλικά. Το μυθιστόρημά της «Χι ο Λεοντόμορφος» στα σέρβικα και «Η Χάρις» στα ρουμάνικα. Οι «Ομηρικοί ύμνοι» σε μτφ. Δ. Π. Παπαδίτσα – Ε. Λαδιά έχουν μεταφραστεί στα φιλανδικά. Άρθρα και μελετήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της χώρας.

Εκδόσεις Αρμός
X
X