Προβολή καλαθιού Το προϊόν “Οι προσωπογραφίες του Φαγιούμ και η βυζαντινή εικόνα” έχει προστεθεί στο καλάθι σας.
Προσφορά!
ts-agapis-to-kamini kordis

Τσ’ αγάπης το καμίνι

Ο Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου

Εικαστική αισθητοποίηση από τον Γιώργο Κόρδη

 25.86  20.69

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 960-527-244-X Κατηγορίες: , Ετικέτες: ,
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (0)
Weight 0.65 kg
Dimensions 21 x 25 cm
Συγγραφέας

Βιτσέντζος Κορνάρος

Σελίδες

160

isbn

960-527-244-X

There are no reviews yet.


Be the first to review “Τσ’ αγάπης το καμίνι”

You may also like…

Κορνάρος Βιτσέντζος

0 Reviews

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος έζησε στην Κρήτη το 1553 – 1613. Είναι ο πιθανότερος ποιητής του Ερωτόκριτου. Η οικογένειά του ήταν πολύ πλούσια. Ο Βιτσέντζος ήταν ο μικρότερος από τους πέντε γιούς του Βενετοκρήτου Ιακώβου Κορνάρου. Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1553 στο χωριό Τραπεζούντα κοντά στην Σητεία. Κατάγεται από τους ευγενείς Κορνάρους της Σητείας. Έμεινε εκεί ως το 1590, δηλαδή ως τα τριανταπέντε του χρόνια. Η χρονολογία του γάμου του με την Μαριέτα Zeno είναι άγνωστη και το μόνο που ξέρουμε είναι ότι αυτός ο γάμος έγινε στον Χάνδακα. Η γυναίκα του ήταν από παλιά οικογένεια με μεγάλη κτηματική περιουσία. Από την γυναίκα του απέκτησε δύο κόρες, την Κατερούτσα και την Ελένετα. Μετά τον γάμο του και την μόνιμη πια εγκατάστασή του στην πόλη που γεννήθηκε, από το 1598-1600 έζησε μαζί με τα παιδιά του και την γυναίκα του. Υπάρχουν φήμες ότι ο Κορνάρος εγκαταστάθηκε στον Χάνδακα κοντά στους δύο αδερφούς του, τον Ιωάννη Φραγκίσκο και τον Αντρέα. Πέθανε στον Χάνδακα μετά τις 12 Αυγούστου του 1613 και θάφτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου. Η αιτία του θανάτου του είναι άγνωστη αλλά αν υπολογίσουμε ότι έζησε 35 χρόνια στην Σητεία, θα πρέπει να πέθανε γύρω στα 58 του χρόνια.

kordis george 1

Κόρδης Γιώργος (Kordis Giorgos)

0 Reviews

Ο Γιώργος Κόρδης γεννήθηκε στη Μακρυρράχη Φθιώτιδας το 1956. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1975-1979), ενώ παράλληλα έκανε ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής και βυζαντινής εικονογραφίας. Μελέτησε συστηματικά την ιστορία και αισθητική της βυζαντινής ζωγραφικής και από το 2003 είναι λέκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (εικονογραφία: θεωρία και πράξη). Συνέχισε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες στη Βοστόνη των ΗΠΑ (School of the Museum of Fine Arts of Boston, 1987-1989). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο Έλληνα χαράκτη Φώτη Μαστιχιάδη, που τον μύησε στον κόσμο της χαρακτικής τέχνης και κυρίως της χαλκογραφίας. Από το 1993 ως το 1997 προσέγγισε εικονογραφικά τα λογοτεχνικά κείμενα του Αλ. Παπαδιαμάντη και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών (Κόντογλου, Καρκαβίτσα, Μωραϊτίδη), καθώς και λαϊκά παραμύθια της Κύπρου. Παράλληλα ασχολήθηκε με την έκδοση συλλεκτικών βιβλίων. Από το 1990 ασχολείται συστηματικά με τη διδασκαλία της βυζαντινής ζωγραφικής οργανώνοντας σειρές μαθημάτων και καλοκαιρινά σεμινάρια.

-20%
eikonismata-giorgos-kordis kordis

Εικονίσματα

 25.86  20.69
0 Reviews
 25.86  20.69

Γιώργος Κόρδης

Η τεχνική της αυγοτέμπερας με υποζωγράφιση

-20%
icona-iconisma-iconourgia kordis

Εικόνα, Εικόνισμα, Εικονουργία

 7.09  5.67
0 Reviews
 7.09  5.67

Γιώργος Κόρδης

Το ορθόδοξο εικόνισμα είναι σύνθετο γεγονός. Είναι θεολογία και γλώσσα εικαστική κι αυτό διότι αποτελείται από την υποστατική μορφή του εικονιζόμενου και τον κατάλληλο ζωγραφικό τρόπο με τον οποίο η μορφή αυτή παρουσιάζεται και υπάρχει. Η συνθετότητα αυτή ερμηνεύει την ταυτόχρονη σταθερότητα και τρεπτότητα της εικόνας, η οποία ως προς τη μορφή της δεν τρέπεται αλλά μεταβάλλεται μέσα στον χρόνο ως προς την τεχνοτροπία της. Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζουμε πως η θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας αποτελεί το θεμέλιο της εικονογραφικής τέχνης και πως η θεωρητική διατύπωση για την εικόνα του Χριστού ορίζει την λειτουργία και τον ρόλο του εικαστικού στοιχείου, τα συστατικά στοιχεία του οποίου επίσης αναλύουμε.

-20%
fagioum-kai-byzantini-eikona kordis

Οι προσωπογραφίες του Φαγιούμ και η βυζαντινή εικόνα

 15.21  12.17
0 Reviews
 15.21  12.17

Γιώργος Κόρδης

Στις μέρες μας πολύ λόγος γίνεται για τα πορτρέτα του Φαγιούμ και πολύς ο θαυμασμός για τα εικαστικά αυτά μνημεία της ύστερης αρχαιότητας, που δείχνουν το μεγαλείο και το υψηλότατο επίπεδο της ελληνιστικής ζωγραφικής. Αναντίρρητα τα ζωγραφικά αυτά έργα, πολλά εκ των οποίων διακρίνονται για την ποιότητά τους και τις εκφραστικές τους αρετές, μαρτυρούν για την ελληνιστική παράδοση που επεβίωσε και στην διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου. Πολύ συχνά όμως παρατηρείται μια υπερβολή, όσον αφορά τη σχέση τους με τη βυζαντινή ζωγραφική των εικόνων. Κι αυτό, γιατί επιχειρείται μια ενοποίηση της ελληνιστικής ζωγραφικής και της αντίστοιχης βυζαντινής, και η κατάργηση ή η υπέρβαση της ιδιοπροσωπίας των δυο αυτών παραδόσεων. (. . .)

Εκδόσεις Αρμός
X
X