Προβολή καλαθιού Το προϊόν “Από την Ανάσταση του Χριστού στην Πεντηκοστή” έχει προστεθεί στο καλάθι σας.
Προσφορά!
esoteriko-fos eliade

Το εσωτερικό φως

Mircea Eliade

Από τα πλατωνικά κείμενα και τα νεοπλατωνικά στα ινδικά, τα ιουδαϊκά, τα σουφικά, από το όραμα του Παύλου στις ησυχαστικές εμπειρίες της θέας του Θαβωρίου φωτός, στην πνευματική ζωή των ανθρώπων συναντούμε το φαινόμενο της εμπειρίας του θεϊκού φωτός, που με τη σειρά του πιστοποιεί την ενεργό παρουσία του φωτός στην ζωή του ανθρώπου και συγχρόνως δηλώνει το άνοιγμα του ανθρώπου από τον κόσμο του σκότους και της άγνοιας σε έναν κόσμο πνευματικό.

 8.11  6.49

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-261-6 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (1)
Weight 0.20 kg
Dimensions 12 x 17 cm
Συγγραφέας

Μircea Eliade

Σελίδες

126

isbn13

978-960-527-261-6

isbn

960-527-261-Χ

1 review for Το εσωτερικό φως;
  1. lrgengineers

    Αlexandros Lazarou
    Βιβλία που αξίζουν τον χρόνο ανάγνωσής τους Μίρτσεα Ελιάντε “ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΦΩΣ”- Μία ανασκόπηση της εμπειρίας του θεϊκού Φωτός στους αρχαϊκούς πολιτισμούς και τους μοντέρνους “Ο κόσμος κινείται ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο” διαπίστωση που θεμελιώνει την πνευματική θέση του Μίρτσεα Ελιάντε. Οι άνθρωποι έχουν ως κοινό στοιχείο “την άγνοια και τη λήθη” όπως ο ίδιος επισημαίνει και θεωρεί ότι η αποκάλυψη είναι ο μοναδικός τρόπος αφύπνισης, πρόσβασης στην αλήθεια. Τα γεγονότα δεν συμβαίνουν τυχαία, στην προέλευσή τους υπάρχει μία διατακτική δύναμη. Πίσω από τα μικρά και μεγάλα γεγονότα βρίσκονται τα αρχέτυπα που δεν έπαψαν να εκδηλώνονται. Ο θρησκευόμενος άνθρωπος εξακολουθεί να ζει μέσα στον σύγχρονο άνθρωπο που απομακρύνθηκε από κάθε θρησκεία• δεν απαρνήθηκε όμως την ουσία του και αυτό το γεγονός του δίνει τη δυνατότητα να λαμβάνει αμυδρά κάποια μηνύματα. Σύμφωνα με τον Ελιάντε ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να επανακτήσει τη σχέση με τον αρχαϊκό άνθρωπο, να επανασυνδεθεί με το Σύμπαν από το οποίο απομακρύνθηκε με απερίσκεπτο τρόπο. Το ιερό αντιπροσωπεύει “την εμπειρία μιας πραγματικότητας και την πηγή συνείδησης υπάρξεως στον κόσμο […], την αποκάλυψη του πραγματικού”.* Η εμπειρία του Φωτός σημαίνει την κορυφαία συνάντηση με την έσχατη πραγματικότητα: ανακαλύπτουμε δηλαδή το εσωτερικό Φως, όταν συνειδητοποιούμε τον Εαυτό, όταν εισδύουμε στην ίδια την ουσία της ζωής και των κοσμικών στοιχείων. Το να σκέφτεσαι θρησκευτικά σημαίνει να υπερβαίνεις το κοινωνικο-ιστορικό, να απεγκλωβιστείς από το διαλεκτικό πεδίο των συμφερόντων, να δεις τη φύση και τη σωτηριολογική λειτουργία της αλήθειας. “Δεν πιστεύω ότι κάποιες πρωταρχικές αποκαλύψεις έχουν εξαφανιστεί. Ακόμη και στην πιο αναπτυγμένη τεχνολογικά εποχή υπάρχει κάτι που δεν είναι δυνατόν να αλλάξει: η μέρα και η νύχτα, ο χειμώνας και το καλοκαίρι. Ακόμη και στη δίχως δέντρα πόλη εξακολουθεί να υπάρχει ο ουρανός με τα άστρα.”* Χωρίς να το θέλουμε είμαστε όλοι ενσωματωμένοι σ’ αυτόν τον κοσμικό ρυθμό. Ακόμη και ο πιο άθρησκος άνθρωπος συμμετέχει σ’ αυτόν τον κοσμικό ρυθμό: η καθημερινή του ζωή, ο ύπνος με τα όνειρα – υπάρχουν πάντα όνειρα. Ο Ελιάντε δεν προτρέπει τον σημερινό απελπισμένο άνθρωπο να επιστρέψει στα δάση και τις σπηλιές για να βρει τη λύτρωση του, όμως μέσω της παρούσας έκδοσης αποδεικνύει ότι το περιβάλλον του σφύζει από μύθους και η καθημερινή ζωή είναι ένας λαβύρινθος, μία Φωτεινή μυητική εμπειρία. Ο άνθρωπος που επανακτά τις αρχέτυπες πηγές θα προσεγγίσει την τελείωση. Η έκδοση έχει και ένα τρωτό σημείο που δυστυχώς δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Στο σημείωμά της η επιμελήτρια Ντίνα Σαμοθράκη υποστηρίζει ότι ο Eliade είναι “απώτερης ελληνικής καταγωγής, όπως δηλώνει και το επώνυμό του (Ηλιάδης)”! Όμως ο ίδιος ο συγγραφέας, μας πληροφορεί σχετικά με την καταγωγή του: “Γεννήθηκα στο Βουκουρέστι, στις 9 Μαρτίου 1907 (25 Φεβρουαρίου με το παλιό). Ο αδερφός μου, Nicolae Remus, είχε γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα και ύστερα από τέσσερα χρόνια ήρθε στον κόσμο η αδερφή μου Cornelia. Ο πατέρας μου ήταν Μολδαβός από την Tecuci και προτού αλλάξει το όνομά του σε Eliade (απ’ όσο φαίνεται ως ένδειξη θαυμασμού για τον μεγάλο συγγραφέα Ion Eliade Rădulescu) λεγόταν Ieremia. Το γάλλο-ρουμανικό λεξικό που χρησιμοποίησα κατά τη διάρκεια του λυκείου ήταν υπογεγραμμένο: Gheorghe Ieremia. Ο πατέρας μου ήταν ο πρωτότοκος, το δεύτερο αγόρι, ο Costică, ήταν και αυτός, όπως ο πατέρας μου, αξιωματικός…”.** * Mircea Eliade, L’Épreuve du Labyrinthe, Édition Pierre Belfond, 1978. ** Mircea Eliade, Mémoire I, 1907-1937, Édition Gallimard, 1980.


Add a review

You may also like…

eliade mircea

Eliade Mircea (Μιρτσέα Ελιάντε)

0 Reviews

Ο Μircea Eliade γεννήθηκε το 1907 στο Βουκουρέστι. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο εκεί και μετά τη διδακτορική διατριβή του, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας, όπου ασχολήθηκε δίπλα στον καθηγητή Superdranath Dasgupta με τα σανσκριτικά και τη φιλοσοφία. Από εκεί έφυγε και πήγε στην περιοχή των Ιμαλαΐων, όπου μέσα σε δυο χρόνια συγκέντρωσε υλικό για τους ashrams (θρησκευτικές κοινότητες ζωής και εργασίας ανύπαντρων, ένα είδος τάγμα) της Almora, Hardwar και Rishikesh για τη διατριβή του η οποία δημοσιεύτηκε το 1936 στο Παρίσι με τίτλο «Essay sur les origines de la mystique indienne». To 1933 πήρε την έδρα της ινδικής φιλοσοφίας και της γενικής ιστορίας των θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Το 1938 ίδρυσε το περιοδικό «Zamolxis – Revue des etudes religieuses» από το οποίο κυκλοφόρησαν τρεις τόμοι. Το 1940 πήγε ως πολιτιστικός ακόλουθος στη ρουμανική πρεσβεία του Λονδίνου και από εκεί έφυγε το 1941 για τη Λισσαβόνα, ως διπλωματικός ακόλουθος για πολιτιστικά θέματα. To 1945 διορίστηκε καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes, στο Παρίσι, και άρχισε να γράφει κυρίως στα γαλλικά. Έδωσε διαλέξεις σε θέματα θρησκευτικής ιστορίας στη Σορβόνη και σε άλλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Το 1957 ανέλαβε την έδρα Ιστορίας των Θρησκειών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, όπου και πέθανε, το 1986.

Εκδόσεις Αρμός
X
X