Προσφορά!
ochi-ego athanasopoulou

Όχι Εγώ

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου – Κυπρίου

Κείμενα πολιτικής θεολογίας με αναφορές σε θέματα φύλου, θρησκείας και ιδεολογίας

Ποιός αλήθεια, μπορεί πρόθυμα να απαρνηθεί μια πολιτισμικά καθορισμένη υποκειμενικότητα και να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες συμβάσεις και τους ισχυρούς καταπιεστικούς κανόνες, αν όχι ένα γυναικείο στόμα που έχει παραμείνει τόσο καιρό βουβό και καταπιεσμένο. Καθώς δεν έχει τίποτα να χάσει, γιατί ποτέ δεν είχε κάτι, το γυναικείο στόμα συνειδητοποιεί τον παραλογισμό της ζωής και αρχίζει να μιλάει για την τέχνη της ζωής.

Δεκαέξι ερμηνευτικά κείμενα επιδιώκουν να φωτίσουν όψεις της σχέσης θρησκείας και πολιτικής, παρουσιάζοντας κριτικά την «ελληνοκεντρικότητα» μέρους Ορθόδοξης ρητορικής και αναδεικνύοντας τη θέση του θρησκευτικού λόγου στη δημόσια σφαίρα. Στα κείμενα του βιβλίου ασκείται κριτική στις πατριαρχικές δομές του Ορθόδοξου λόγου, ενώ, παράλληλα, γίνεται μία προσπάθεια διατύπωσης μιας πιο συμπεριληπτικής θεολογικής πρότασης που προωθεί την ισότητα των ανθρώπων και το σεβασμό της ετερότητας.

 17.91  14.33

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-643-0 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (0)
Weight 0.55 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου – Κυπρίου

Σελίδες

308

isbn13

978-960-527-643-0

There are no reviews yet.


Be the first to review “Όχι Εγώ”

You may also like…

-20%
gia-to-iero-kai-to-drama vivilakis

Για το ιερό και το δράμα

 27.59  22.07
0 Reviews
 27.59  22.07

Θεατρολογικές προσεγγίσεις

Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει μελετήματα που καλύπτουν ένα ευρύ χρονικό φάσμα, από την αρχαιότητα έως τον 20ό αιώνα. Θέμα των περισσότερων κειμένων είναι το ιερό με τις διάφορες εκφάνσεις του το οποίο αναζητείται στη συμπλοκή του με το δράμα και τη σκηνή στην πατερική γραμματεία, στην εκκλησιαστική λατρεία και σε θεατρικούς συγγραφείς (όπως ο Ο’ Νήλ, ό Ουίλλιαμς ή ο Τερζάκης), αν και παρουσιάζονται έργα στα οποία κύριος σκοπός είναι η καταγραφή και η ανάδειξή τους (όπως στην περίπτωση του Μ. Καραγάτση και του Παύλου Νιρβάνα). Άλλες στιγμές η ερευνητική ματιά εστιάζει στον μαρασμό των αρχαίων θεάτρων ή στην ιδιαιτερότητα ορισμένων δραμάτων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την επτανησιακή Ευγένα του Μοντσελέζε, μία μοναδική δραματοποίηση συναξαριού, που απηχεί το θρησκευτικό θέατρο της Δύσης στα καθ’ ημάς ή στον Αυξεντιανό μετανοημένο, μια ανελέητη διαλογική σάτιρα της Χριστοκαπηλείας, που γράφτηκε στα μισά του 18ου αιώνα. Αλλού η προσοχή πέφτει στο ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων, όπως στη σκανδαλιστική πρώτη σκηνοθεσία του «Χριστού Πάσχοντος» από τον Αλέξη Σολομό, όταν για πρώτη φορά στη νεώτερη Ελλάδα «εμφανίσθηκε» εξαϋλωμένος ο Ιησούς επί σκηνής.

-20%
sto-orio athanasopoulou

Στο όριο

 14.00  11.20
0 Reviews
 14.00  11.20

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου – Κυπρίου

Έμφυλα κείμενα χριστιανικής παρουσίας, ιστορίας, κρίσης και ελπίδας

Το όριο καθορίζει, χωρίζει και διακρίνει, περιγράφει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί κανείς να κινηθεί χωρίς να εξαντληθεί, χωρίς να παραβεί κανόνες, χωρίς να διακινδυνέψει. Το όριο αποτελεί το ίχνος μιας κρίσης που προσπαθούμε να διαχειριστούμε. Το όριο συνοδεύει την πεπερασμένη ανθρώπινη κατάσταση. Το όριο ανταγωνίζεται τη ρευστότητα και δεν διευκολύνει τη συμφιλίωση. Το όριο ελευθερώνει εκείνους που το θέτουν. Το όριο τιμωρεί όταν αποκλείει, ενώ φροντίζει τραυματισμένους από εμπρόθετη βία. Το όριο είναι φάρμακο και φαρμάκι. Σε κάθε περίπτωση το «έως εδώ» είναι δραματικό. Τα κείμενα του βιβλίου γράφτηκαν σε μια εποχή στο όριο. Θέματα και ερωτήματα που γεννιούνται και αναδεικνύονται, βρίσκονται στο όριο επιστημονικών πεδίων έρευνας, στο όριο της αντοχής σε μια κρίσιμη εποχή, στο όριο κάθε είδους στερεοτύπων, στο όριο των έμφυλων διακρίσεων. Μπορεί κάποια να είναι χριστιανή και αριστερή. Μπορεί η αγαμία να αποτελέσει απελευθερωτική πρόταση για μια γυναίκα. Μπορεί ένα χριστιανικό κήρυγμα να αποτελεί performance. Μπορεί μια μέρα να δούμε γυναίκες ιερείς στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχει μέλλον η φεμινιστική θεολογία. Μπορεί κανείς να βρει λύτρωση με τη βοήθεια της Sarah Kane. Επιτρέπεται ένα γυναικείο punk συγκρότημα να τραγουδάει σε μία εκκλησία. Υπάρχει δυνατότητα να ξεπεραστεί το όριο μία μέρα χωρίς να τραυματιστεί κανείς. Μπορώ να κοιτάξω προς την Εκκλησία και να βρω ελπίδα. Να επαναστατήσω ή να συμμορφωθώ κάνοντας υπομονή.

-20%
to-kirigma-os-performance vivilakis

Το κήρυγμα ως performance

 29.86  23.89
6 Reviews
 29.86  23.89

Εκκλησιαστική ρητορική και θεατρική τέχνη μετά το Βυζάντιο

Το βιβλίο για το κήρυγμα ως performance μας επιστρέφει σε καιρούς όπου ο εκκλησιαστικός λόγος των πατέρων πρόσφερε από τον άμβωνα μια έντονη δραματική εμπειρία. Κατά έναν παράξενο τρόπο η θεατρομάχος Εκκλησία, από το Βυζάντιο έως τη νεώτερη εποχή, διατήρησε ένα ιδιαίτερο κανάλι για την υποκριτική και τη μίμηση των ανθρωπίνων παθών και καταστάσεων, με σκοπό να προσφέρει νοήματα, σκέψεις, υποσχέσεις και ελπίδες, να ανοίξει ένα παράθυρο θέας προς τα ουράνια.

Η βασική πρόθεση του συγγραφέα είναι να αναδείξει τον θεατρικό χαρακτήρα του κηρύγματος και να διευρύνει τον προβληματισμό γύρω από την παραστασιακή διάσταση που έχει, τεκμηριώνοντας ότι η γλώσσα και η σωματική κίνηση στην παρουσίασή του ήταν πάντοτε σε στενό σύνδεσμο και συναποτελούσαν ένα ενιαίο σύστημα που είχε την πρόθεση να απευθυνθεί κατευθείαν στην καρδιά και το νου του ακροατή/θεατή/αναγνώστη. Η εργασία επιχειρεί να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό, ενώ αναδεικνύει νέες περιοχές έρευνας τόσο στις σπουδές της ομιλητικής όσο και στην ανάλυση του θεατρικού φαινομένου σε μία ορθόδοξη προνεωτερική κοινωνία που δεν είχε επίσημο θέατρο δυτικοευρωπαϊκού τύπου.

Το νέο βιβλίο του Ιωσήφ Βιβιλάκη Το κήρυγμα ως preformance απευθύνεται σε θεολόγου και κληρικούς, αφηγητές και, γενικότερα, επαγγελματίες του θεάτρου, θεατρολόγους, ιστορικούς και μελετητές του πολιτισμού. Στις σελίδες και στην εικονογράφηση οι ηθοποιοί μπορούν να ανακαλύψουν μέσα στο κήρυγμα το αλφαβητάρι της υποκριτικής τέχνης, ενώ όσοι ασχολούνται με τις θεατρικές σπουδές θα εντοπίσουν ένα νέο πεδίο μελέτης και έρευνας.

Επισκεφθείτε την σελίδα του βιβλίου στο facebook

Η κριτική του Βάλτερ Πούχνερ στην εφημερίδα Καθημερινή

Η κριτική του Βάλτερ Πούχνερ στο επιστημονικό περιοδικό Παράβασις

Διαβάστε την κριτική που έγραψε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

 Η κριτική του Γιώργου Π. Πεφάνη στο Bookpress

Η κριτική της Σπυριδούλας Αθανασοπούλου Κυπρίου στη Θεολογία

Η κριτική της Καίτης Διαμαντάκου στο λογοτεχνικό περιοδικό Μανδραγόρας

Η κριτική του Διονύσιου Σκλήρη στο περιοδικό Σύναξη

 

-20%
ekei-symvaino athanasopoulou

Εκεί συμβαίνω

 11.94  9.55
0 Reviews
 11.94  9.55

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου – Κυπρίου

Έμφυλα θεολογικά δοκίμια

Στίχος δανεισμένος από ποίημα της Κικής Δημουλά, μας θυμίζει ότι η προσωπική τελείωση είναι γεγονός με αφετηρία παροντική αλλά πορεία και τέλος μελλοντικό. Συμβαίνει δε μόνο μέσα μέσα από τη συνάντηση, τη συμπερίληψη, την αποδοχή, τη συγχώρεση και τη συνοδοιπορία, ποτέ μέσα από τη διάσπαση, τον αποκλεισμό και την απομόνωση.

Οι συγγραφείς, γυναίκες θεολόγοι, αναδεικνύουν την αμηχανία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ενώπιον του ζητήματος της ισότητας των ανθρώπων που ευαγγελίζεται ο Ιησούς Χριστός και αναγνωρίζουν τη δυσκολία υπέρβασης των πατριαρχικών στερεοτύπων.

Με πνεύμα καταλλαγής αλλά και με κριτική διάθεση τα κείμενά τους προσφέρουν μια έμφυλη οπτική στο θέμα της θέσης των γυναικών στην Εκκλησία και στο ζήτημα της συμβολής της φεμινιστικής θεολογίας στην υπενθύμιση της ισότητας και της αξίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

-20%
alithia ine ekino pou den prepei na legete papadoniou

Αλήθεια είναι εκείνο που δεν πρέπει να λέγεται

 25.12  20.10
0 Reviews
 25.12  20.10

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

90 Παρισινά Γράμματα

90 από τα περίφημα Παρισινά γράμματα, που έγραψε ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο Παρίσι το 1908 – 1909- 1910, την περίοδο δηλαδή αυτή που το Παρίσι ήταν ως γνωστό η πνευματική πρωτεύουσα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Δημοσιεύτηκαν στην ημερήσια εφημερίδα «Εμπρός» που τυπώνονταν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.

Ο Νίκος Ζωρογιαννίδης, ανιψιός εξ αίματος του μεγάλου λογοτέχνη, επιμελείται την έκδοση του τόμου, με 90 λογοτεχνικά χρονογραφήματα, με σκοπό να γίνει η αρχή της προβολής του «άγνωστου» έργου του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

-20%
keimena-gia-to-tipota athanasopoulou

Κείμενα για το τίποτα

 18.25  14.60
0 Reviews
 18.25  14.60

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου – Κυπρίου

Μια συνάντηση θεολογίας και λογοτεχνίας με αφορμή τα έργα του Σάμουελ Μπέκετ

«Πού θα πήγαινα, αν μπορούσα να πάω, ποιος θα ήμουν, αν μπορούσα να είμαι, τι θα έλεγα αν είχα φωνή, ποιος τα λέει αυτά λέγοντας ότι είμαι εγώ. Δώστε μια απάντηση απλή, κάποιος να δώσει μια απλή απάντηση». Σάμουελ Μπέκετ Λυρικός, ανθρώπινος, σαρκαστικός, συχνά ιδιαίτερα κωμικός, μελαγχολικός αλλά με δόσεις αισιοδοξίας, πρωτοπόρος, προκλητικός και βλάσφημος αλλά με αφομοιωμένο θεολογικό λόγο, ένας από τους γνωστότερους εκπροσώπους του θεάτρου του Παραλόγου, ο Σάμουελ Μπέκετ γίνεται η αφορμή για να συζητηθούν οι όροι και η σημασία του διαλόγου θεολογίας και λογοτεχνίας. Οι μορφές που έχει λάβει και μπορεί να λάβει ένας τέτοιος διάλογος αναφέρονται επίσης στο βιβλίο όπου και παρουσιάζονται διαφορετικού τύπου αναγνώσεις γνωστών έργων του Μπέκετ, όπως το «Περιμένοντας τον Γκοντό» και το «Τέλος του Παιχνιδιού».

-20%
to-emphylo-i-aphylo-tou-sarkothedos giokarinis

Το έμφυλο ή άφυλο του σαρκωθέντος Χριστού

 21.89  17.51
0 Reviews
 21.89  17.51

Κωνσταντίνος Ν. Γιοκαρίνης

Ο σαρκωμένος Θεός Λόγος υπήρξε και παραμένει «εις πτώσιν και εις ανάστασιν πολλών» και «σημείον αντιλεγόμενον».

Η εκκλησία του σαρκωθέντος Χριστού, σήμερα, είναι αποδέκτης πολλών προσκλήσεων. Ειδικότερα, τα θηλέα μέλη του Σώματός Του διερωτώνται γιατί αποκλείονται από το Μυστήριο της Ιερωσύνης. Γιατί το άρρεν φύλο της σάρκωσής Του λειτουργεί δεσμευτικά για την επιλογή του φορέα της Ιερωσύνης.

«Και ο Λόγος σάρξ εγένετο», μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, και το δόγμα της Χαλκηδόνας βεβαιώνει «τέλειος εν τη ανθρωπότητι». Πως το άρρεν σχήμα, «χιτώνας» ή «επενδυτής» του σαρκωθέντος Χριστού, χρησιμοποιείται ως κριτήριο επιλογής του φορέα της Ιερωσύνης, όταν μάλιστα αυτό δεν είναι μόνο στοιχείο διαίρεσης, αλλά «προσώκείωται τη αλόγω φύσει»; Μήπως, ακόμη, συνιστά άρνηση του δόγματος. Γιατί «το απρόσληπτον και αθεράπευτον». Με δεδομένη τη θεολογική θέση, ότι η ιερωσύνη του Χριστού υποστασιάζεται ιστορικά κατά τη σταυρική Του θυσία, τίθεται το ερώτημα: τι θυσιάζει ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος επί του Σταυρού την τέλεια ανθρώπινη φύση ή την άρρενα μορφή της. Η επίκληση της δισχιλιετούς πρακτικής της Εκκλησίας επιλογής των φορέων της ιερωσύνης, χωρίς δογματική κατοχύρωση στερείται πειθούς. Ο Χριστός διεκήρυξε: «Εγώ ειμί η αλήθεια και η ζωή», όχι πάντως το έθος. Σαφώς, το όλο θέμα δεν συνιστά διεκδίκηση δικαιωμάτων, στη βάση των κατακτήσεων των μελών των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά αίτημα για πειστική απάντηση με βάση την αγιοπνευματική υπαρκτική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας.

Η απεμπόληση του εσχατολογικού χαρακτήρα της οντολογίας των μελών της αποψιλώνει την Εκκλησία του Χριστού εκ των αναγνωριστικών στοιχείων της ιδιοπροσωπίας της και την μεταβάλει σε θρησκευτικό κοσμικό καθίδρυμα.

Εκδόσεις Αρμός
X
X