Προσφορά!
prosopo christou ston kazantzaki chatziapostolou

Το πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη

Μαρία Χατζηαποστόλου

Σκοπός της συγγραφέως μέσα από το βιβλίο της, είναι να οδηγήσει τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι, στην ανυπότακτη  σκέψη του μεγάλου Κρητικού, ιδωμένη μέσα από  τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής του: τη σύγκρουσή του με το σύστημα της θρησκείας της εποχής του, την υψιπετή σκέψη της σκητικς, την πίστη του προς την Ανάσταση και κυρίως το πρόσωπο του Χριστού που γοήτευσε και συγκλόνισε την ύπαρξη του συγγραφέα. Ένα πρόσωπο που δεσπόζει στο καθολικό του έργο, ανατρέποντας όλους εκείνους τους μύθους που θέλουν το συγγραφέα αδιάφορο, ακόμη και ξένο προς την ορθόδοξη παράδοση του τόπου του. Ο μεγάλος Κρητικός κήρυξε στην εποχή του το τέλος της βεβαιότητας και την επακόλουθη αρχή της αγιότητας. Κι’ αυτό υπήρξε πάντα. Μια φλεγόμενη ύπαρξη, μια ανυπότακτη ζωή, μια λεύτερη ψυχή. Ένα ταξίδι, λοιπόν, τούτο το βιβλίο κι’ ακριβώς για τούτη την ομορφιά του ταξιδιού μίλησε ο μέγας Κρητικός. Με την ανυπότακτη ψυχή του ταξίδεψε σε κόσμους πέρα από τη σκέψη, διψώντας εναγωνίως να βιώσει τα αιώνια μυστήρια της υπάρξεως που ταλανίζουν ανά τους αιώνες τον άνθρωπο, πάντα αρνούμενος τη συνθηκολόγηση της ψυχής του. Στην αιμάτινη αυτή πορεία αισθάνθηκε την αγωνία του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή, τον πόνο και τη μοναξιά του Εσταυρωμένου, μα και τον ζωοφόρο άνεμο της Ανάστασης.

 18.91  15.13

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-779-6 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (1)
Weight 0.55 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Μαρία Χατζηαποστόλου

Σελίδες

388

isbn13

978-960-527-779-6

1 review for Το πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη;
  1. lrgengineers

    Άννα-Μαρία Παπαδάκη
    Το βιβλίο της Μαρίας Χατζηαποστόλου, το οποίο, μάλιστα έχει βραβευθεί με το Α’ Διεθνές Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης, πιστεύω ότι αποτελεί μια σημαντική συμβολή στην αποκατάσταση του Νίκου Καζαντζάκη ως κατεξοχήν εκπροσώπου της Ορθόδοξης παράδοσης, εμπλουτισμένης με το οικουμενικό πνεύμα. Η παράλληλη ανάγνωση του έργου του Καζαντζάκη με τα συγγράμματα των πατέρων της Εκκλησίας που επιχειρείται εδώ, αποδεικνύει τη συμπόρευση του πνεύματος, τη συνύπαρξη στην ίδια παράδοση, όπως ο καθένας τη βιώνει και την εκφράζει με το δικό του τρόπο. Διαβάζοντας το βιβλίο κατανοεί κανείς την εκκλησιαστική διάσταση του έργου του Καζαντζάκη: ο Κρητικός διαρκώς ρωτάει, αναρωτιέται, αναζητεί, αγωνιά για το Χριστό και για τον άνθρωπο. Οι απαντήσεις που δίνει (όταν δίνει) είναι το αποτέλεσμα της δικής του αγωνίας και των δικών του καημών. Ακόμα και οι απαντήσεις έχουν μέσα τους ερωτήματα, και έτσι ποτέ δεν ανάγονται από τον ίδιο σε δόγματα. Η αγωνία του Καζαντζάκη, όμως, όπως εύγλωττα μας παρουσιάζει το βιβλίο, δεν αφορά μόνο στις δικές του προσωπικές πνευματικές αναζητήσεις, αλλά- όπως γίνεται φανερό από το σύνολο του έργου του- γίνεται καημός και για την ίδια την Εκκλησία, για το λαό του Θεού. Ας μην ξεχνάμε τη διαβρωτική δράση των διαφόρων «χριστιανικών» αδελφοτήτων και σωματείων, με τρομακτική επίδραση, τόσο στην επίσημη Εκκλησία, όσο και στις ψυχές των πιστών, που συνέβαινε ακριβώς κατά τη διάρκεια της ζωής και της δημιουργίας του Καζαντζάκη, και η οποία είχε καταντήσει το Χριστό ένα εκτρωματικό ιδεολόγημα. Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο, το γεγονός ότι αυτές οι αδελφότητες είχαν πολεμήσει χυδαία τον Καζαντζάκη, και η επίδρασή τους κρατάει μέχρι και σήμερα. Πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Καζαντζάκης επανειλημμένως παρουσιάζει το Χριστό στο έργο του, και όπως ανάγλυφα και εμπεριστατωμένα παρουσιάζεται στο βιβλίο, προκάλεσε τους εκπροσώπους του ηθικισμού και του ευσεβισμού, που αγωνίζονταν να εξαφανίσουν τον άνθρωπο και να δημιουργήσουν άσαρκα όντα, ελεύθερα από πειρασμούς και από αγώνες. Ο ανθρώπινος Χριστός του Καζαντζάκη, ο Χριστός ως το πρότυπο του κάθε ανθρώπου, τον οποίο η συγγραφέας κατορθώνει να μας τον γνωρίσει και να μας τον αναλύσει με ενάργεια, έρχεται σε αντίθεση με την αποστειρωμένη ηθική των κλειστών αυτών πιετιστικών σχημάτων, γιατί είναι υπερβολικά σάρκινος γι’ αυτά. Αλλά στην πραγματικότητα, η αίρεση κρύβεται εκεί όπου ανθεί η υπερβολική ευσέβεια και ο υπερβολικός εγωισμός. Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ότι η προσέγγιση του προσώπου του Χριστού από τον Καζαντζάκη γίνεται στα πλαίσια της οντολογίας, και όχι της ηθικής, μια προσέγγιση κατεξοχήν ορθόδοξη: ο Χριστός δεν πολέμησε την αμαρτία, αλλά την υποκρισία, όπως εμβριθώς σημειώνει η συγγραφέας, και αυτός είναι και ο Χριστός που περιγράφει στο έργο του ο Καζαντζάκης. Εν τέλει, ο Καζαντζάκης συναντά το Χριστό μέσα από τον άνθρωπο, και τον άνθρωπο μέσα από το Χριστό. Ο θείος έρωτας, η αγάπη, η ελευθερία, η ανεξάντλητη ευσπλαχνία του Θεού, όπως μας τα διηγείται ο Καζαντζάκης μέσα απ’ το έργο του, και μας τα παρουσιάζει η συγγραφέας, αποτελούν βασικά γνωρίσματα της ορθόδοξης θεολογίας, ενώ τονίζεται η πίστη του Κρητικού στην Ανάσταση, και όχι η απόρριψή της, πράγμα για το οποίο συχνά κατηγορείται. Για τον Καζαντζάκη η Ανάσταση- πνευματική αλλά και σωματική- είναι η καταξίωση του σώματος και της ύλης, η νίκη επί του θανάτου και της απελπισίας, η μόνη πραγματική ελευθερία, η οποία πάντοτε περνάει μέσα από την οντολογική σχέση με το Χριστό, μέσα από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας- και κυρίως μέσα από τη Θεία Ευχαριστία- μέσα από την αγάπη και τη μνήμη των νεκρών. Ο Καζαντζάκης είχε κατανοήσει ότι ο δρόμος του ανθρώπου προς τη σωτηρία είναι η πάλη του με το Θεό, και η σωτηρία του Θεού από τον άνθρωπο. Διαβάζοντας την «Ασκητική», η συγγραφέας αναλύει τη θεμελιώδη αυτή παράμετρο της σκέψης του μεγάλου Κρητικού και τη συνδέει με τη σκέψη των πατέρων της Εκκλησίας, παρ’ όλο που σε μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται τελείως αντίθετη από αυτήν. Για τον Καζαντζάκη, ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει είτε το δύσκολο ανήφορο, το δρόμο προς την αναζήτηση του Θεού, είτε τον κατήφορο, το δρόμο της απώλειας, συνειδητοποιώντας τους περιορισμούς της κτιστής του φύσης και οδηγούμενος στη σύζευξη αποφατικής και καταφατικής προσέγγισης του θείου, χωρίς, όμως, να εκμηδενίζεται η σάρκα και να αποθεώνεται το πνεύμα, αφού ο μεγάλος Κρητικός θεωρούσε τα δύο βασικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης ως ένα ενιαίο σύνολο. Ο- κατά τον Καζαντζάκη- εκμηδενισμός του ανθρώπου, όπως πολύ σωστά τονίζει η συγγραφέας δεν είναι η εξαφάνισή του, αλλά η αποδόμησή του, η αποδοχή της αδυναμίας του και η άνευ όρων παράδοσή του στα χέρια του Θεού. Η συγγραφέας, βέβαια, δε μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι δε μελετά το έργο ενός θεολόγου, αλλά ενός λογοτέχνη, πράγμα πολύ σημαντικό, έτσι ώστε να αποφεύγονται επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις και γενικεύσεις. Έτσι η αγωνία του Καζαντζάκη για το πρόσωπο του Χριστού, όπως εκφράζεται κυρίως μέσα από τον «Τελευταίο Πειρασμό», αγωνία που αφορά σε συγκεκριμένες περιοχές της Χριστολογίας της Εκκλησίας, όπως ο τρόπος της ένωσης των δύο φύσεων του Χριστού, οι συνέπειες της Σάρκωσης για τον άνθρωπο και η ύπαρξη ή όχι γνωμικού θελήματος στο Χριστό, δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως δογματικές διατυπώσεις, αλλά-όπως λέχθηκε και παραπάνω- ως το πενταπόσταγμα της υπαρξιακής αναζήτησης ενός ανήσυχου ανθρώπου. Και, όπως εύκολα αποδεικνύει η συγγραφέας, η αγωνία και η αναζήτηση του Καζαντζάκη, έρχονται να συναντήσουν τη διδασκαλία των πατέρων της Εκκλησίας, και κυρίως της Συνόδου της Χαλκηδόνας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτίζονται μαζί της, αφού ο Καζαντζάκης δεν είναι θεολόγος. Άλλωστε, η σκέψη του Καζαντζάκη σε καμία περίπτωση δε θεωρείται ότι έχει κάποια «δογματική» βαρύτητα, αφού ο ίδιος αρνείται κάθε υποψία βεβαιότητας. Εν τέλει, ο Θεός ρισκάρει δημιουργώντας έναν απόλυτα ελεύθερο άνθρωπο, και ο Καζαντζάκης, αυτό το ρίσκο, αυτήν την απουσία βεβαιότητας που διέπει ολόκληρη τη δημιουργία, την εκφράζει με τον πλέον συγκλονιστικό και υπαρξιακό τρόπο στο έργο του.


Add a review

You may also like…

chatziapostolou maria

Χατζηαποστόλου Μαρία (Chatziapostolou Maria)

0 Reviews

Η Μαρία Χατζηαποστόλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981. Σπούδασε Ζωγραφική και Ιστορία της Τέχνης και είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στον κλάδο της Συστημικής Θεολογίας με ειδίκευση στη Δογματική, στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Εργάζεται ως Επιστημονική Συνεργάτιδα της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (ΟΑΚ), καθώς είναι Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων και Διοργανώτρια Συνεδρίων που αφορούν τα πεδία της Θεολογίας, της Φιλοσοφίας και της Λογοτεχνίας. Έχει συμμετάσχει σε πολλά συμπόσια και έχει δώσει διαλέξεις σε διεθνή συνέδρια και επιστημονικά σεμινάρια.

Είναι Διδάκτωρ του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η μεταπτυχιακή της διατριβή με τίτλο: «Το πρόσωπο του Χριστού στο Νίκο Καζαντζάκη», απέσπασε το «Α΄ Διεθνές Βραβείο “Νίκος Καζαντζάκης”» από τη Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (Δ.Ε.Φ.Ν.Κ.) και εκδόθηκε σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Αρμός».

Εκδόσεις Αρμός
X
X