Στη δίνη της καταστροφής

• Στεκόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια. Φέρουμε πάνω στο πρόσωπό μας τα τραύματα, την οδύνη και την ερήμωση της εποχής. Κι ωστόσο, έχουμε στρέψει την πλάτη μας στην καταστροφή. Όχι γιατί εθελοτυφλούμε απέναντι της. Αλλά γιατί ελπίζουμε σε κάτι πιο πέρα από αυτήν: στο ξέφωτο της Ιστορίας, που θα αναφανεί όταν όλα τα καταστροφολογικά σενάρια αυτού του κόσμου θα έχουν πια εκπληρωθεί· στη ζωή ενός αιώνα πέρα από κάθε μέλλον, που θα έρθει για να καταστρέψει την ίδια την καταστροφή.
• Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο τίτλος του παρόντος βιβλίου δεν θα πρέπει να εκληφθεί με την κινηματογραφική έννοια του όρου “happy end” («ουφ, η καταστροφή αποφεύχθηκε, τι καλά!»), αλλά με την έννοια ότι βλέπουμε το τέλος της καταστροφής μέσα στην υπερεκπλήρωσή της, την ίδια στιγμή που παραπαίουμε και υποφέρουμε μέσα στη δίνη της.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Happy end

Με το Ciné-Theology ολοκληρώνεται μία τριλογία θρησκειολογικής και θεολογικής σπουδής του κινηματογράφου, η οποία με απασχόλησε τα τελευταία δέκα χρόνια. Προηγήθηκε ο Διάβολος στο Celluloid –μία ανάλυση των ταινιών υπερφυσικού τρόμου· ακολούθησε Η Ευδαιμονία της Άγνοιας –μία ανάλυση της τετραλογίας Matrix, των αδελφών Γουακόφσκυ.

Και τώρα, το Ciné-Theology: μία ανάλυση αγαπημένων ταινιών, όπως το Pulp Fiction, Το Πράσινο Μίλι, οι Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράντα, το Interstellar, το Αvatar και ο Joker.
Παράλληλα όμως, κι ένα φιλικό νεύμα προς τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς –αλλά κι ένας οδηγός προς ναυτιλομένους.

• Πώς μπορούμε να ενσωματώσουμε τον κινηματογράφο στο μάθημά μας; Με ποια κριτήρια επιλέγουμε ταινίες;
• Πώς μπορούμε να συζητήσουμε μία ταινία μέσα στην τάξη;
• Τι στόχους εξυπηρετεί η συζήτηση αυτή;

Και άλλα πολλά τέτοια ερωτήματα. Με την επίγνωση ότι ο καλός κινηματογράφος είναι Παιδεία· και με την ελπίδα ότι αυτήν την Παιδεία μπορούμε να την προσφέρουμε ως δώρο σε όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε: την οικογένεια, τους φίλους, αλλά και τις γενιές των μαθητών και των μαθητριών μας, που δίνουν νόημα σε αυτό που είμαστε, και σε αυτό που εκπροσωπούμε ως δάσκαλοι.

Ciné – Theology

Ο Δημήτρης Ουλής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 1971. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, όπου και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή, με θέμα την Ανθρωπολογία της New Age θρησκευτικότητας. Σπούδασε επίσης ακορντεόν, πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά της Μουσικής στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγητής θεολόγος στα Εκπαιδευτήρια Γεωργίου Ζώη και ως επιμορφωτής στο πρόγραμμα του LearnINN ΕΚΠΑ «Διδακτική Μεθοδολογία της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης». Είναι επίσης επισκέπτης καθηγητής Κοινωνιολογίας της Θρησκείας στο Ελληνικό Βιβλικό Κολλέγιο και καθηγητής ακορντεόν και Ανώτερων Θεωρητικών της Μουσικής στο Ωδείο Ριζοπούλου. Η Ευδαιμονία

Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα καλύπτουν τους κλάδους της ανθρωπολογίας και φαινομενολογίας της θρησκείας, με ιδιαίτερη έμφαση στη μελέτη «εναλλακτικών» μορφών θρησκευτικότητας και τη σχέση της θρησκείας με τον κινηματογράφο και τη δημοφιλή λαϊκή κουλτούρα (pop culture). Εκτός από πολυάριθμες μελέτες και άρθρα του, δημοσιευμένα σε συλλογικούς τόμους και επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού, έχουν εκδοθεί τα βιβλία του:
– Ο Διάβολος στο Celluloid. Εξορκισμοί, Πνευματικός Κόσμος και άλλα Άνθη του Κακού στις Ταινίες Υπερφυσικού Τρόμου, Αρμός 2021.
– Φτωχός Με Άπειρο Πλούτο: Η Διαλεκτική Νόμου και Ελευθερίας στο Έργο του Συμεών του Νέου Θεολόγου, Αθήνα: Αρμός 2018.
– Η Ευδαιμονία της Άγνοιας: Ένα Σχόλιο στην Τριλογία “The Matrix”, Αθήνα: Α/συνέχεια, 2016 (1η έκδοση).
– Αλεξίσφαιρες Ιδέες σε Περίοδο Κρίσης: Μια ανάγνωση της ταινίας V for Vendetta, Αθήνα: Α/συνέχεια, 2014.
– Unplugged: Αυτοβιογραφικές σημειώσεις ενός Εφέδρου Λοχία, Αθήνα: Θρησκειολογία–Ιερά/Βέβηλα 2006.
– Ο Έρωτας και η Νεοπλατωνίνη: μια θεολογία της Σωματικής Επαφής, Αθήνα: Εξάντας 2001.

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ!

Η Ευδαιμονία