Η Γκρέτα Γκάρμπο, σε μεγάλη πια ηλικία, απομονωμένη απ’ όλους κι απ’ όλα, με μοναδική συντροφιά τη γραμματέα της, που έρχεται κάθε μέρα να την βοηθήσει. Το «my girl» όπως συνηθίζει να την λέει, το μοναδικό της πια κοινό, απρόθυμο να γελάσει, να μιλήσει, να ζήσει. Η Γκρέτα όμως ξέρει τι σημαίνει απώλεια κι απόγνωση, μοναξιά και σιωπή. Κι έμαθε από νωρίς ή να τις παλεύει ή να τις διαλέγει. Μέχρι να τελειώσει η καθημερινή ρουτίνα τους –η αλληλογραφία, το φαγητό, τα φάρμακα, τα ψώνια της ημέρας– η Γκρέτα θα μπαινοβγαίνει στη ζωή που έζησε, όχι για να εξηγήσει τον μύθο της ή να φωτίσει το μυστήριό της, αλλά για να μοιραστεί, με τη γενναιόδωρη αυτάρκεια της γυναίκας που έζησε όπως ήθελε, το αποθεματικό της.

Πρόσωπα του έργου:

• ΓΥΝΑΙΚΑ, γύρω στα σαράντα

• ΓΚΡΕΤΑ, απροσδιόριστης ηλικίας, μπορεί να είναι εξήντα, μπορεί ογδόντα

Γκρέτα της Κωνσταντίνας Γιαχαλή

The post Γκρέτα appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Το ζευγάρι είναι γύρω στα τριάντα. Ο ψηλός, μελαχρινός νεαρός πίσω απ’ την κοπέλα, στις κυλιόμενες του μετρό, της ψιθυρίζει στο αυτί ή την φιλάει ή και τα δύο μαζί. Η κοπέλα γελάει, γέρνει πίσω, κάτι του λέει, αυτός γελάει με τη σειρά του και της ανακατεύει τα μαλλιά. «Μη, θα μου τα χαλάσεις», το χαμόγελο στα μάτια της δείχνει ότι δεν την πειράζει και τόσο. «Εμένα έτσι μ’ αρέσουν», λέει ο νεαρός περνώντας απαλά, αυτή τη φορά, τα δάχτυλά του ανάμεσα στις μπούκλες της κι η κοπέλα τον φιλάει. Η Κατερίνα έπιασε τον εαυτό της να χαμογελάει. Ποτέ. Της άρεσε να βλέπει ερωτευμένα ζευγάρια. Αντίθετα με την κοινή λογική που λέει πως όποιοι είναι ζευγάρι είναι ερωτευμένοι, πίστευε ότι λίγα ζευγάρια είναι πραγματικά ερωτευμένα κι όποτε έβλεπε αυτό το σπάνιο είδος δεν έχανε ευκαιρία να το χαζεύει. Βγήκαν μαζί στην Αλεξάνδρας κι η Κατερίνα κοντοστάθηκε και τους κοίταξε. Φιλήθηκαν κι ύστερα αυτή έφυγε στα δεξιά κι αυτός στ’ αριστερά. Μετά από λίγα βήματα, αυτός γύρισε και την κοίταξε την ίδια στιγμή που γυρνούσε κι αυτή. Της πέταξε ένα φιλί, αυτή γέλασε και συνέχισαν τον δρόμο τους. Νεοερωτευμένοι, αποφάνθηκε η Κατερίνα, της άρεσε πιο πολύ αυτό απ’ το «φρεσκοερωτευμένοι». «Το φρέσκο κάποια στιγμή σαπίζει, το νέο παλιώνει», είχε πει ένα βράδυ στον Νικήτα που τα έπιναν στο μπαρ του, όσο οι σερβιτόροι σκούπιζαν.

Η Κωνσταντίνα Γιαχαλή γεννήθηκε στην Πάτρα το 1972. Σπούδασε στη Θεολογική σχολή Αθηνών, στη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Τμήμα Κινηματογράφου της σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Εργάζεται ως σεναριογράφος στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο: (Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, Ζακέτα να πάρεις, Μην αρχίζεις την Μουρμούρα, Για πάντα παιδιά, Λίτσα.com, Εφτά Θανάσιμες Πεθερές, Ζητείται ψεύτης κ.α.). Έχει γράψει θεατρικά έργα και τιμήθηκε με έπαινο στα Κρατικά Βραβεία συγγραφής θεατρικού έργου 2018 για τον μονόλογο «Γκρέτα». Το πρώτο της διήγημα «μικροκλεψιά» περιλήφθηκε στην συλλογή «μικρό» που κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Παράκεντρο (2019). Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων

Ποτέ δεν ξέρεις

The post Ποτέ δεν ξέρεις appeared first on Εκδόσεις Αρμός.