Ο Αλμπέρ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν μπορεί να αντικρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη. Ο λόγος είναι διττός. Αφενός δεν αντέχει να υποφέρει τον εαυτό του και αφετέρου, διότι στο είδωλό του καθρεφτίζεται μια ολόκληρη κοινωνία. Επί της ουσίας, ο Αλμπέρ είναι αυτό που μισεί μέσα σε έναν κοινωνικό περίγυρο ταυτόσημο με την ύπαρξή του.

Σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις έχουν χάσει το περιεχόμενό τους οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τον χαμένο εαυτό τους, μα δεν μπορούν… «Ξέρεις κάτι, καλέ μου φίλε; Έχουμε ξεπουληθεί πολύ φθηνά σαν ανθρωπότητα. Ξεπουλιόμαστε για είκοσι μέρες διακοπές το καλοκαίρι… Για ένα καλό κρασί… Για μία ποικιλία τυριών… Ακόμα-ακόμα και για ένα ακριβό αμάξι ή ένα πολυτελές διαμέρισμα –στις καλύτερες των περιπτώσεων. Σκέτη φρίκη, αλλά τόσο κοστολογούμε μόνοι μας την ύπαρξή μας –δεν τολμώ να πω τη ζωή μας…»

Υπάρχουμε χωρίς να σκεφτόμαστε… Αυτό κραυγάζει (ή κάνει πως κραυγάζει;) ο Αλμπέρ και ίσως αυτός, τελικά, να είναι ο λόγος της «επιβράβευσής» μας μέσα σε μια κοινωνία που αποθεώνει το περιτύλιγμα και αδιαφορεί για το περιεχόμενο…

Μέσα από δεκατρείς διαλόγους (ή μονολόγους;) ο Αλμπέρ γίνεται μέρος και μάρτυρας μιας σύγχυσης. Η «Σύγχυσις» αυτή διαπερνά την ύπαρξή του, διαπερνά τους συνομιλητές του, διαπερνά μια ολόκληρη κοινωνία και μια εποχή. Ίσως να είναι η ίδια σύγχυση που διαπερνά τον συγγραφέα και τον αναγνώστη αυτού του βιβλίου.

Από τον Μηνά Στραβοπόδη

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Σύγχυσις.

The post Σύγχυσις appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

• Ένα «έγκλημα» με βαθιά κοινωνικές ρίζες…
• Ένα αποκαλυπτικό σημείωμα ενός φοιτητή…
• Μια αναπάντεχη συνάντηση που γεφυρώνει γενιές…
• Ένας λογοτεχνικός γρίφος-οδηγός…
• Ένα γράμμα που περιμένει οχτώ δεκαετίες, για να φανερώσει την «Αλήθεια» στον κόσμο…

Όλα αυτά συνθέτουν τη διαδρομή του καθηγητή, Κίμωνα Ζερβού, ο οποίος αγωνίζεται ενάντια σε όλα εκείνα τα νοσηρά στοιχεία που υπάρχουν μέσα μας και γύρω μας συνθλίβοντάς μας καθημερινά.
«Η χειρότερη μορφή κρατικής βίας είναι η καθημερινότητα των πολιτών…» φωνάζει ο Κίμωνας, όταν κανένας δεν θέλει να τον ακούσει. Ανάμεσα στις «Συμπληγάδες Αξιών» ο Κίμωνας καλείται να μην συνθλιβεί. Το κλειδί, για να συμβεί αυτό, είναι να μη φοβηθεί την αλλαγή…
«Μπορεί ο κόσμος να μην θέλει να αλλάξει, μα αυτό δεν αποτελεί λόγο που θα αλλάξει εμένα… Εμένα που δέχθηκα πρώτος απ’ όλους να αλλάξω…»

• Τι θα συνέβαινε, αν τελικά ο τρόπος που έχουμε μάθει να ζούμε στηρίζεται σε μια αυθαιρεσία; Και αν τελικά είναι όλα ένα ψέμα; Είμαστε διατεθειμένοι να επαναπροσδιοριστούμε, για να επαναπροσδιορίσουμε τον κόσμο γύρω μας;

Συμπληγάδες Αξιών. Από τον Μηνά Στραβοπόδη

The post Συμπληγάδες Αξιών appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Πρόλογος
Το δωμάτιο μικρό, στενό, ξύλινο. Ένα τραπεζάκι κείτονταν καταμεσής του δωματίου και μια μικρή λάμπα πάνω στο τραπεζάκι να εκπέμπει όσο φως χρειάζεται. Ένας κύριος, μεσήλικας, γύρω στα 50, καθισμένος στην καρέκλα μπροστά από το τραπεζάκι, ιδρωμένος, γαλήνιος, παθιασμένος, έγραφε, έσκιζε σελίδες γεμάτες με μελάνι, κλάματα και αίματα. Αναμνήσεις, πρόσωπα, πράγματα, χώρες, εμπειρίες, στιγμές, συναισθήματα. Όλα μέσα ανακατωμένα στο νου του ανθρώπου αυτού και πάλευε, μοχθούσε να τα βάλει σε σειρά, να τα αποτυπώσει επιτέλους στο χαρτί, να πάρουν σχήμα, να μείνουν για πάντα εκεί αθάνατα, να μην τα πάρει μαζί του φεύγοντας, να τα μοιραστεί. Άνθρωποι να ταυτιστούν με κομμάτια της ζωής του, να μάθουν για αυτόν, πεθαίνοντας να μην πεθάνει. Ξαναέγραφε, ξαναέσκιζε, πέταγε τα τσαλακωμένα χαρτιά στο πάτωμα, κλάματα τον έπιαναν, απελπισία. «Δεν είμαι εγώ για αυτά, δεν θα τα κατα-φέρω» σκέφτηκε «δεν θα καταφέρω να αποτυπώσω στο χαρτί τον σκοπό της ύπαρξης μου». Ξαναέγραφε, ξαναέσκιζε.

Το δωμάτιο δεν είχε παράθυρα, χαμένος μέσα στον χώρο και τον χρόνο, ο συγγραφέας μας, χωρίς καν να γνωρίζει ότι ήταν, είχε απελπιστεί, πάσχιζε να ενώσει τις λέξεις, την μία πίσω από την άλλη, και να βγάλει νόημα, να ζωγραφίσει με λέξεις την ψυχή του, με λέξεις που έφτιαχναν εικόνες, ζωηρές, λυπηρές, χαρούμενες, έντονες και βαρετές.
Πρέπει να είχαν περάσει τα μεσάνυχτα όταν τελικά μια φλόγα άρχισε να απλώνεται στο κορμί του, ξεκίνησε από την καρδιά, μα γρήγορα απλώθηκε σε όλο του το σώμα, στους πνεύμονες, στο στομάχι, στα χέρια και στα πόδια, στο κεφάλι. Άρχισε να καίγεται, μα τα μάτια του έλαμψαν, πλέον ήξερε. Όλα μέσα του είχαν μπει σε τάξη, το μόνο που έμενε ήταν να ακολουθήσει τον θεό που είχε μέσα του.

Ένα βιβλίο του Μηνάς Στραβοπόδης

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ.

Ο επαναστάτης της αβύσσου

The post Ο επαναστάτης της αβύσσου appeared first on Εκδόσεις Αρμός.