Αυτό το βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω όρθιος. Κρατούσα το μολύβι κι έγραφα πίκρες, λησμονιές, αναστεναγμούς αποθαμένων στον αέρα, στα σύννεφα, στις ούγιες των ονείρων. Τα νυχτερινά γραψίματα, η μέρα τα έκανε σκόνη. Ώσπου ένα πρωί πριν νιφτώ, στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη της μνήμης κι ήταν όλα εκεί! Γραμμένες σκιές, ενοχές, δόξες, ήττες, απογοητεύσεις και φυσικά οι αναστεναγμοί των αποθαμένων. Όλα κρυμμένα στο περιθώριο ηρωικών ημερών, ή ως ελάχιστες ιστορικές αποσιωπήσεις της ζωής στρατευμένων από την ιδεολογία ανθρώπων. Μετά νίφτηκα και καθάρισα το βλέμμα μου από ιδεολογικές τυφλότητες. Οι νεκροί από άυλοι, αδιάφανοι, λευκά κόκαλα, σκιές, φαντάσματα, απόκτησαν σχήμα στο χαρτί, υπάρξεις με αποσπασματικές ζωές. Αφού η μνήμη μας γεμάτη σπαράγματα είναι. Σας παραδίδω ένα συνοπτικό χειρόγραφο από χρόνο και γεγονότα επιχρωματισμένα από τον υποκειμενισμό του γραφιά… Ο Γίας ή Σέτος ή Λιόσκα, ο τρισυπόστατος νεκρός άνδρας της Δασιάς, επιστρέφει αφηγούμενος ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ του. Μια λεπτομερής απολογία ενός τρισυπόστατου ανθρώπου με τρεις ζωές γεμάτες λάθη και πυρπολημένα όνειρα, χαραγμένα πάνω σε νύχτες με δυσανάγνωστες αιτίες κι αφορμές… Πλωτοί καιροί, Αναγνώστη, να τους κοιτάς και να χορταίνεις κύμα.

The post Το μαύρο γάλα της ήττας appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

«Εγώ που σας ιστορώ εδώ, Δασιά με λένε!
Γεννήθηκα στις πέτρινες πτυχώσεις της ιστορίας σε δίσεκτους χρόνους. Λαγγεύω για την αλήθεια με το ελάχιστο φως των
ματιών μου που γέρασε. Οι εικόνες ακαθόριστες, παλιές και ξεθωριασμένες. Ένα αθώο φόρεμα της νιότης μου πλαταγίζει νοερά στον αέρα. Η βροχή και η αμφιβολία εξατμίζονται σαν παλιά πεπρωμένα…»

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα επαρχιακό γηροκομείο. Η Δασιά, η ηρωίδα, απολογείται στο Θεό για τις αμαρτίες, τα κρίματα και τα φονικά που βαραίνουν την πολυτάραχη ζήση της.
Τα γεγονότα και οι εκδοχές τους εναλλάσσουν ρόλους ή αποσιωπώνται μες στη λήθη.

• Ο τόπος καταπίνει το χρόνο
• Το πραγματικό μπλέκεται με το φανταστικό,
• Το όνειρο παίρνει το πάνω χέρι από την πραγματικότητα,
• Η ζωή παντρεύεται στο τέλος το θάνατο…

«Απολογούμαι θα πει πως θέλω να αναπαυτώ οριστικά μες στην ευρύχωρη αγκάλη της συγνώμης σας»…

Ο Πάνος Νιαβής γεννήθηκε το 1956 «στις αιματοβαμμένες πτυχώσεις της ιστορίας» λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου. Ο Γενέθλιος τόπος, ο Μάραθος Αγράφων Ευρυτανίας, ποτίστηκε με αίμα, πόνο, μίσος και λύπες αγιάτρευτες από τη σφοδρότητα μιας αχρείαστης σύγκρουσης.
Οι κουβέντες νικητών και ηττημένων, αλλά κυρίως «οι άηχες φωνές» των σκοτωμένων που αχνοδιάβαιναν μες στους θολούς καθρέφτες των ενήλικων αφηγήσεων, έδιναν έναν μυθιστορηματικό αέρα στις αδικοχαμένες τους ζωές και τις διαφύλαξε νοσταλγικά ενθυμήματα κι άλλοτε εξομολογήσεις του πεπρωμένου τους. Εκείνα τα χρόνια νύχτωνε νωρίς και οι νύχτες ήταν μακριές σαν τυφλή προσμονή που κοίταζε μέσα στο σκοτάδι το χαμένο δίκιο τους, που ας ελπίσουμε να το βρουν κάποτε οι ιστορικοί του μέλλοντος…
Παραμένει έκτοτε εσωτερικός εξόριστος, τρωτός και ανέστιος, ζώντας πια στην Αθήνα. Γράφει πολύ, αλλά λίγα από αυτά θα δουν το φως της δημοσιότητας. Γράφει κυρίως ποίηση και έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές. «Ο μαύρος κότσυφας στο χιόνι» , εκδόσεις samizdat,. Και «Η Τριγωνομετρία των Παθών», εκδόσεις «Μελάνι». Πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Παρουσία» τριάντα ποιήματα της μεγάλης Αργεντινής ποιήτριας Αλφονσίνα Στόρνι. Με τον τίτλο “No me olviden”. με απόδοσή τους στα Ελληνικά από τον συγγραφέα.
Το μυθιστόρημα που έχετε στα χέρια σας γράφτηκε για να διασώσει τις μνήμες μιας εποχής και να δικαιώσει ανθρώπινες συμπεριφορές που τις αδίκησε η ιστορία.

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ!

Δέκα πόντους μαύρο χιόνι

The post Δέκα πόντους μαύρο χιόνι appeared first on Εκδόσεις Αρμός.