Είπαν τα Πουλιά:

• Αγαπητοί μου θεατές,
  αν κάποιος από σας θελήσει μαζί με τα πουλιά να ζήσει, ευχαρίστως να κοπιάσει. Θα κερδίσει, δε θα
  χάσει: πλούτο και χαρά, υγεία, γέλια και χορούς, αστεία
  και μέσα σ’ όλα τ’ άλλα και του πουλιού το γάλα.
  Γιατί έχουμε φτερά. Πετάμε στον αιθέρα, κάνουμε τη νύχτα μέρα.

• Καλοί μου άνθρωποι, φυλές και ράτσες δεν κοιτάμε κι από τέτοια δε μασάμε. Τα νόμιμα, τα ηθικά σας,
  και τα δικονομικά σας τα μπερδεμομπερδεμένα
  τα ’χουμε χε… κουτσουλημένα.
  Εδώ δεν είναι της Αθήνας, εδώ είναι «εννιά έχει ο μήνας».

• Φίλοι μου αγαπημένοι, αν είναι κάποιος άρρωστος
  και γράφει διαθήκη, εμείς τονε γιατρεύουμε, τον κάνουμε περδίκι. Κι ο δούλος σας, ο υπηρέτης που
  την κοπάνησε –δραπέτης–
  τίποτα δε θα φοβάται, σαν πουλάκι θα κοιμάται.
  Αυτό θα πει έχω φτερά. Πετάω στον αιθέρα, κάνω τη νύχτα μέρα.
  Γιατί έτσι μας αρέσει. Ελεύθερα φύσει και θέσει. Και ένα, δύο, τρία:
  Σας μεταμορφώνουμε, σας μεταφτερώνουμε και φτου ξελευτερία.

Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις των εκδόσεων Αρμός.

Όρνιθες

Ο Παύλος είναι το πιο ευτυχισμένο παιδί του κόσμου! Κι ο Παύλος είναι ο κόσμος ολόκληρος για τους γονείς του. Αλήθεια, πόση χαρά έχουν οι γονείς όταν βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν! Πόσο τυχερά είναι, όταν μεγαλώνουν σ΄ ένα όμορφο οικογενειακό περιβάλλον, με αγάπη και αλληλοσεβασμό! Στην ιστορία του Παύλου αναδεικνύεται η αξία της οικογένειας, των φίλων, της αγάπης, της αποδοχής, της ασφάλειας, των κανόνων και των ορίων. Το παρόν βιβλίο είναι μία ιστορία που ξεχειλίζει από χαρά και αγάπη. Τι κάνει τον μικρό ήρωα της ιστορίας μας, να είναι χαρούμενος κι ευτυχισμένος; Δεν έχετε παρά να τρυπώσετε στο φιλόξενο σπίτι του και να το δείτε με τα μάτια σας.

Του Παύλου το πατίνι στα σύννεφα πετά

Τι συμβαίνει στη Νεραϊδοχώρα όταν, λίγο πριν την Πρωτοχρονιά, φτάνει η είδηση πως ο Αϊ-Βασίλης αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα;

Θα καταφέρουν οι Νεράιδες της Αγάπης, της Ελπίδας, της Συμπόνιας, της Σοφίας, της Ειρήνης, της Υγείας και της Υπομονής, μαζί με τους Πρίγκιπες της Χαράς, της Αισιοδοξίας, της Αλήθειας, της Ευγένειας και του Φωτός να τον βοηθήσουν να βρουν τη λύση;

Ποιο ρόλο θα παίξει το Ζωηρό Ξωτικό;

Τελικά, θα πάρουν φέτος δώρα όλα τα παιδιά;

Ένα παραμύθι για τις αξίες της ζωής, πόσο σημαντική είναι καθεμιά ξεχωριστά και πόσο χρήσιμο είναι να τις συνδυάζουμε για να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

• Η Χαριτίνη Μαλισσόβα γεννήθηκε και κατοικεί στον Βόλο, όπου και ασκεί το λειτούργημα της δασκάλας. Από το 2014 αρθρογραφεί για θέματα λογοτεχνίας και εκπαίδευσης στην εφημερίδα Θεσσαλία της Μαγνησίας. Συνεντεύξεις της και κριτικές βιβλίων φιλοξενούνται και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Diastixo.gr. Έχει γράψει παραμύθια, σε θεατρική μορφή, τα οποία επένδυσαν σχολικές γιορτές. H ποιητική συλλογή με τίτλο Ιδεατή ολότητα, που εκδόθηκε στο τέλος του 2019, ήταν υποψήφια για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας στα βραβεία Jean Moréas. Ακολούθησαν το εγχειρίδιο Σχέσεις γονέων-εκπαιδευτικών στο Δημοτικό Σχολείο(2021), το παραμύθι Μια μέρα στον βυθό (2022) και η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο Περίκλειστοι (2023). Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός.
• Η Σίσυ Κυλερτζή γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1980 και μεγάλωσε στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και από το 2011 ασχολείται με την εικονογράφηση παιδικών παραμυθιών. Έχει εικονογραφήσει συνολικά 30 παιδικά παραμύθια και έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Καρπενήσι, καθώς λατρεύει τη φύση και εμπνέεται από αυτή.

Το πιο σοβαρό πρόβλημα του Αϊ-Βασίλη! Από την Χαριτίνη Μαλισσόβα

(Από την έκδοση)

Τον υιόν της, τον καπεταν-Κομνιανόν, τον επαντρολογούσεν ήδη η γρια-Κομνιανάκαινα, αν και δεν είχε χρονίσει ακόμη η νύμφη της, η μακαρίτις. Τα δύο ορφανά, μια κόρη οκταέτις και εν τετραετές παιδίον, εφόρουν μαύρα, κατάμαυρα, οπού εστενοχώρουν κι εχλώμιαιναν τα πτωχά κάτισχνα κορμάκια των και ήτον καημός καρδιάς να τα βλέπη τις. Ενθύμιζαν το δημώδες δίστιχον.
Βαρύτερ’ απ’ τα σίδερα είναι τα μαύρα ρούχα,
γιατί τα φόρεσα κι εγώ για μιαν αγάπη πού ‘χα. […]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

• Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 3 Μαρτίου του 1851 και ήταν γιος του ιερέα Αδαμάντιου Εμμανουήλ και της Αγγελικής κόρης Αλεξ. Μωραϊτίδη. Τελείωσε το δημοτικό και τις δύο πρώτες τάξεις του ελληνικού σχολείου στη Σκιάθο. Φοίτησε σε σχολείο της Σκοπέλου, του Πειραιά και τελικά πήρε απολυτήριο Γυμνασίου από το Βαρβάκειο το 1874.
• Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου όμως ποτέ δεν αποφοίτησε, ενώ γράφει το πρώτο λυρικό του ποίημα για τη μητέρα του. Έμαθε αγγλικά και γαλλικά μόνος του. Για να ζήσει έκανε ιδιαίτερα μαθήματα και δημοσίευε κείμενα και μεταφράσεις στις εφημερίδες. Τον Ιούλιο του 1872 ακολούθησε το μοναχό Νήφωνα στο Άγιο Όρος, όπου έμεινε μερικούς μήνες, αλλά διαπίστωσε ότι δεν του ταίριαζε το μοναχικό σχήμα. Ωστόσο δεν έλειπε ποτέ από τον κυριακάτικο εκκλησιασμό στον Άγιο Ελισσαίο στο Μοναστηράκι, όπου έψελνε ως δεξιός ψάλτης.
• Το 1879 δημοσιεύει το μυθιστόρημα η «Μετανάστις» στην εφημερίδα «Νεόλογος». Το 1882 άρχισε να δημοσιεύει το μυθιστόρημά του «Οι έμποροι των Εθνών» στην εφημερίδα «Μη χάνεσαι». Το 1884 άρχισε να δημοσιεύει στην «Ακρόπολη» το μυθιστόρημά του «Γυφτοπούλα», όπου από το 1892 ως το 1897 εργάζεται ως τακτικός συνεργάτης. Από το 1902 ως το 1904 μένει στη Σκιάθο απ’ όπου δημοσιεύει τη «Φόνισσα».
• Το έργο του περιλαμβάνει περίπου 180 διηγήματα και νουβέλες που αναφέρονται στις φτωχές τάξεις της Αθήνας και της Σκιάθου και ελάχιστα ποιήματα θρησκευτικού περιεχομένου. Στις 13 Μαρτίου 1908 γιορτάζεται στον «Παρνασσό» η 25ετηρίδα του στα ελληνικά γράμματα, υπό την προστασία της πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη. Αμέσως μετά επιστρέφει στην πατρίδα του όπου και μένει ως το τέλος της ζωής του. Πεθαίνει το ξημέρωμα της 3ης Ιανουαρίου του 1911 από πνευμονία.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.

Εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον.

Παιδική πασχαλιά

Το παραμύθι Μια μέρα στον βυθό έχει γραφτεί με τρόπο ώστε να μπορεί να δραματοποιηθεί από παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Τα παιδιά χωρίζονται σε γοργόνες και ψαράκια και αποδίδουν θεατρικά τις σκηνές του, με την αφήγηση του/της εκπαιδευτικού. Εξαιρετικά συνδυάζεται με μουσική του Vivaldi ως υπόκρουση και πιο συγκεκριμένα την Άνοιξη (από το έργο του 4 εποχές). Μπορεί να παρουσιαστεί σε γιορτή λήξης της σχολικής χρονιάς ή να αποδοθεί ως θεατρικό παιχνίδι στα πλαίσια μιας ή δυο διδακτικών ωρών. Απευθύνεται σε νηπιαγωγούς, δασκάλους Α′, Β′ και Γ′ τάξης καθώς και στους εκπαιδευτικούς Θεατρικής Αγωγής των αντίστοιχων τάξεων. Μπορεί να ενταχθεί στο μάθημα των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων (Ζω καλύτερα – Ευ ζην Ψυχική και συναισθηματική υγεία) και να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση και δημιουργικό παιχνίδι.

Μια μέρα

Η Χαριτίνη Μαλισσόβα γεννήθηκε και κατοικεί στον Βόλο. Έχει σπουδάσει Παιδαγωγικά και ασκεί το λειτούργημα της δασκάλας. Από το 2014 αρθρογραφεί για θέματα λογοτεχνίας και εκπαίδευσης στην εφημερίδα Θεσσαλία της Μαγνησίας. Έχει φιλοξενήσει σε συνεντεύξεις λογοτέχνες, ακαδημαϊκούς, εικαστικούς και καλλιτέχνες. Συνεντεύξεις της και κριτικές βιβλίων φιλοξενούνται και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Διάστιχο.
Έχει γράψει άλλα τρία παραμύθια, σε θεατρική μορφή, τα οποία επένδυσαν σχολικές γιορτές. Η ποιητική συλλογή με τίτλο Ιδεατή ολότητα, που κυκλοφόρησε στο τέλος του 2019 από τις εκδόσεις Αρμός, ήταν υποψήφιο για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας στα βραβεία Jean Moréas.
Τον Φεβρουάριο του 2021 κυκλοφόρησε, επίσης από τις εκδόσεις Αρμός, το εγχειρίδιο για εκπαιδευτικούς και γονείς με τίτλο Σχέσεις γονέων – εκπαιδευτικών στο Δημοτικό Σχολείο. Το παραμύθι Μια μέρα στον βυθό είναι το τρίτο της βιβλίο.

Μια μέρα

Η Σίσυ Κυλερτζή γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1980 και μεγάλωσε στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και από το 2011 ασχολείται με την εικονογράφηση παιδικών παραμυθιών. Έχει εικονογραφήσει συνολικά 25 παιδικά παραμύθια και έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Καρπενήσι, καθώς λατρεύει τη φύση και εμπνέεται από αυτή.

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων

Μια μέρα

Είναι το πιο παλιό από τα σωζόμενα έργα του Αριστοφάνη. Παρουσιάστηκε στα Λήναια,1 το 425 π.Χ., δηλαδή έξι χρόνια μετά την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου. Αυτό το έργο, του εικοσαετή τότε Αριστοφάνη, διδάχθηκε από τον Καλλίστρατο και διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο. Την εποχή που γράφτηκαν οι Αχαρνείς υπερίσχυε στην πολιτική η θέση να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι να νικήσουν οι Αθηναίοι, γιατί υπερείχαν σημαντικά στη ναυτική δύναμη, και τα οφέλη που αποκόμιζαν από τους φόρους των συμμάχων ήταν σαφώς μεγαλύτερα από αυτά που τους προσέφερε η αττική γη με τα γεωργικά προϊόντα. Η υποχρεωτική μετακίνηση του αγροτικού πληθυσμού, με διαταγή του Περικλή, εντός των τειχών της Αθήνας και του Πειραιά, προξένησε σοβαρά προβλήματα που αφορούσαν τόσο την ενδιαίτηση των προσφύγων,2 οι οποίοι κατέκλυζαν πλέον την Αθήνα, όσο και την ερήμωση της υπαίθρου, την οποία ρήμαζαν συστηματικά οι Πελοποννήσιοι. Συγκεκριμένα, η περιοχή των Αχαρνών αποτέλεσε για τον Αρχίδαμο το ορμητήριο προκειμένου να εξαπολύει τις επιθέσεις του. acharneis.

Ο νεαρός Αριστοφάνης, μέσω της κωμικής μυθοπλασίας, με ύβρεις, με ειρωνεία και με αισχρολογία «περιποιείται» τους πολεμοχαρείς, τους πολεμοκάπηλους, τους αλαζόνες και τους συκοφάντες, γιατί πιστεύει ότι «ο πόλεμος συχνά διευκολύνει την εκδήλωση των βίαιων ενστίκτων τους. Τους θεωρεί εχθρούς της πόλης και του πολιτεύματος. Δεν βασιλεύει ο λαός, αλλά αυτοί που τους αφήνει να τον κυβερνούν».3 Σε αυτή τη δραματική ιστορική συγκυρία όπου, εκτός των άλλων, περισσεύουν η διαφθορά, η δημοκοπία, η κακοδικία και η δικομανία των συμπολιτών του, συλλαμβάνει την ιδέα ο Δικαιόπολης, ως ήρως σωτήρ, να αποτολμήσει και να πραγματοποιήσει ένα απίθανο και εξωπραγματικό ιδιωτικής πρωτοβουλίας ειρηνιστικό σχέδιο. acharneis.

Ο Βασίλης Πανόπουλος γεννήθηκε στο Ψάρι της Κορινθίας. Είναι δάσκαλος και μουσικός. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία και είναι διδάκτωρ θεατρολογίας. Σήμερα είναι διευθυντής στα Ράλλεια Πειραματικά Δημοτικά Σχολεία του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνεργάτης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Συνέθεσε μουσική για έργα των Ι. Καμπανέλλη, Μπ. Μπρεχτ, Ά. Τσέχοφ, Σέξπιρ, Γρ. Ξενόπουλου και Δ. Καπετανάκη. Επίσης και για τραγωδίες του Ευριπίδη (Άλκηστις, Ορέστης) και του Αισχύλου (Πέρσες), οι οποίες παρουσιάστηκαν και στο Διεθνές Φεστιβάλ της Αβινιόν (2011, 2012 και 2014). Παράλληλα έγραψε μουσική για το θέατρο για παιδιά σε έργα Αριστοφάνη, Σέξπιρ, Ε. Τριβιζά, Στ. Μιχαηλίδου, Σ. Ζαραμπούκα και Φρ. Σταθάτου. Για τη μουσική του έχει λάβει βραβεία και διακρίσεις. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή ή εν παραλλήλω (Όμβρος 1985) και τη μελέτη Η ποίηση στο δημοτικό σχολείο – όψις και μελοποιία (Νάκας 2005). Επίσης συμμετείχε ως συγγραφέας στο βιβλίο Στη χώρα του Τοτώρα. Θέατρο για ανήλικους θεατές (Πατάκης 2010). Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε πρακτικά συνεδρίων και περιοδικά σχετικά με την εκπαίδευση, τη μουσική στο θέατρο και την πολιτική επιστήμη. Αχαρνείς

Η Ζοζεφίνα Τζονάκα γεννήθηκε στην Αθήνα. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της διαβάζει και σπουδάζει. Δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, παιδαγωγικά στο Ε.Κ.Π.Α. και μετεκπαίδευση στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, μεταπτυχιακό κοινωνικής ψυχιατρικής-παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων όπου και εκπαιδεύτηκε στα παιδιά με δυσκολίες μάθησης. Αγαπάει το θέατρο, γι’ αυτό συμμετείχε σε θεατρικές ομάδες και παρακολούθησε σεμινάρια για το θέατρο στην εκπαίδευση. Εργάστηκε ως δασκάλα πολλά χρόνια και όταν μεγάλωσε έγινε διευθύντρια. Σήμερα συνεργάζεται με το Ίδρυμα Λασκαρίδη σε εθνικά και ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα που αφορούν την
ένταξη μαθητών με αυτισμό στο γενικό σχολείο. Τις ελεύθερες ώρες της κοιτάζει το ταβάνι και ονειρεύεται. Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ.

Αχαρνείς

Μετάφραση – Επίμετρο: Παναγιώτης Θωμά

Τί θα μπορούσαν, λοιπόν, σήμερα, να μας μεταφέρουν; Ποιο νόημα θα μπορούσαν να έχουν για μας αυτές οι δύο, εν πολλοίς διδακτικές, ιστορίες του Ουάιλντ; Οφείλω να σημειώσω, πως η προσέγγισή μου είναι από την οπτική γωνία της θεολογίας. Κι αυτό παρακαλώ να μην θεωρηθεί περιοριστικό. Έστω κι αν η θεολογία δεν μπόρεσε ως προς τούτο να είναι πάντα πειστική. Κατ’ εξοχήν γνώρισμά της είναι ο δημιουργικός διάλογος με την πολιτισμική πραγματικότητα. Δηλαδή τα διαχρονικά (καλλιτεχνικά και άλλα) έργα του χθες και τα αξιόλογα έργα του σήμερα. Γι’ αυτό, πρέπει να ανοίγεται σε αναγνώσεις τέτοιων έργων που τα αξιοποιούν ως καλλιτεχνικά πράγματα, καθώς και η ίδια -ως τέχνη-μαρτυρία ζωής- δεν μπορεί να εκφραστεί πέρα και έξω από την ανθρώπινη γλώσσα και τους ποικίλους τρόπους της. Ως εκ τούτου, η λογοτεχνία είναι χώρος ικανός να εμπλουτίσει τη θεολογία, αποδεικνύοντας την ευχέρειά της να προσλαμβάνει από τον πολιτισμό τα καλά και τα όμορφα. Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική ευαισθησία μπροστά στις (διαχρονικές) παθογένειες της κοινωνίας μπορεί να συναντήσει το φιλάνθρωπο, ασκημένο αισθητήριο της θεολογίας και έτσι, να μπολιάσει η τελευταία αναγεννητικά το λόγο της, μεταβάλλοντάς τον σε πιο καίριο, ρηξικέλευθο και ανθρώπινο. Σε πρώτο επίπεδο θα μιλούσε κανείς για δάνειο της θεολογίας από τη λογοτεχνία· μα, αν προχωρήσουμε βαθύτερα, πρόκειται για τη διάκριση χαρισμάτων που η θεολογία και η Εκκλησία απολαμβάνουν ως ίδια, παρ’ όλη τη συχνή εκχώρησή τους στο βωμό της όποιας “εκκοσμίκευσης” που τις στερεί από το σώμα και το αίμα τους: το μυστήριο της σάρκωσης του Λόγου.

Περί θείου Λόγου ο λόγος και αυτό μας οδηγεί συνειρμικά, μα απόλυτα φυσιολογικά, στο υπόβαθρο των δύο ιστοριών που μας αφηγήθηκε ο Ουάιλντ, ενάμισι σχεδόν αιώνα πριν, παραμένοντας το ίδιο επίκαιρος και παραστατικός. Γιατί, έχω έντονη την αίσθηση, ότι η ιστορία του Ιησού, του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, που αποτέλεσε ασύγκριτο παράδειγμα κένωσης και θυσίας, είναι η βάση πάνω στην οποία κτίζονται με θαυμαστή μαεστρία οι αφηγήσεις του -παρότι παρατηρεί κανείς διαφορετικές επιμέρους εμφάσεις, το Χριστολογικό πρότυπο είναι διακριτό και στα δύο παραμύθια. Αυτό παρατηρείται, εξάλλου, και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα της συλλογής η οποία τα συμπεριέλαβε, με κορυφαίο -ίσως- τον “Ευτυχισμένο Πρίγκιπα” που χαρακτήρισε, δικαίως, και τον τίτλο της.(Από το επίμετρο του βιβλίου).

Ο Όσκαρ Φίνγκαλ Ο’ Φλάερτυ Ουίλς Ουάιλντ γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1854. Ιρλανδός ποιητής, δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός και αισθητικός της τέχνης, βαθύς γνώστης και θαυμαστής του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, από τις θρυλικότερες μορφές της τέχνης αλλά και της βικτοριανής κοινωνίας. Γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1854. Σπούδασε στην Οξφόρδη και ταξίδεψε στην Ελλάδα. Ασπάστηκε το κήρυγμα του αισθητισμού που ήθελε «την τέχνη ως τέχνη» και «την ζωή ως τέχνη». Προκάλεσε την κοινωνία της εποχής του πληρώνοντας με διετή εγκλεισμό του στην φυλακή. Πέθανε φτωχός και συντετριμμένος σε ηλικία 46 ετών στο Παρίσι, το 1900. Το 1888 εξέδωσε τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα και άλλα παραμύθια, αλληγορικές ρομαντικές ιστορίες για να τον διαβάσουν οι δύο γιοί του.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.   Επίσης εδώ μπορείτε εάν θέλετε να δείτε: Παρουσιάσεις βιβλίων αγαπημένων σας συγγραφέων και όχι μόνον.

egoistis gigantas nearos vasilias

Τα βιώματα που έχουν σχέση με τον αγώνα για επιβίωση κάθε ανθρώπου. Είναι αναμφίβολα εκείνα που μένουν βαθιά χαραγμένα μέσα του. Η απώλεια των προσώπων που μπορούν να διασφαλίσουν και να εγγυηθούν την επιβίωσή μας. Κάνει κυρίαρχη και δίνει τον πρώτο λόγο στη συναισθηματική μας ανασφάλεια. Σ’ αυτή την περίπτωση η Ελπίδα είναι η μόνη που μπορεί να υποστηρίξει τη συνέχεια και να φωτίσει τα σκούρα χρώματα της ζωής. Ευτυχώς, η Ελπίδα δεν άργησε να επισκεφτεί τον ήρωα της ιστορίας μας, τον Μουζαφφέρ. Και κάθε φορά που πήγαινε να φύγει, άφηνε στη θέση της την Υπομονή και την Επιμονή. Οι τρεις αυτές μαζί τον οδήγησαν σ’ έναν καινούργιο και πιο ασφαλή τόπο, κάνοντάς τον ταυτόχρονα πολύ σημαντικό μουσαφίρη στην «ανοιχτή» καρδιά κάποιων ανθρώπων. Με τη δύναμη της Ελπίδας, της Υπομονής και της Επιμονής χιλιάδες πλέον παιδιά, που η ζωή τους μοιάζει περισσότερο ή λιγότερο με τη ζωή του Μουζαφφέρ, αναζητούν μια θέση σε «ανοιχτές» καρδιές ανθρώπων. Και όσο πιο γρήγορα και απρόσκοπτα βρίσκουν τα παιδιά αυτά μια τέτοια θέση, τόσο πιο υψηλός είναι ο δείκτης της ανθρωπιάς της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Η ζωγράφος Χάρις Τσεκούρα γεννήθηκε στην Ελασσόνα. Ζει και εργάζεται στο Ναύπλιο. Σπούδασε αρχιτεκτονικό σχέδιο. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ. Εκθέτει τη ζωγραφική της από το 1980 στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Γράφει στίχους και μουσική. Είναι μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος. Γράφει και εικονογραφεί βιβλία για παιδιά.

Το 1995 σκιτσάριζε στην Κυριακάτικη «Καθημερινή». Συνεργάτης της Μαρίζας Κωχ στο θέατρο, κατασκεύασε τα σκηνικά και τα κοστούμια στις παραστάσεις για παιδιά «Αργοναυτική Εκστρατεία» και «Γοργόνα Ταξιδεύει τον Μικρό Αλέξανδρο», και εικονογράφησε το ομώνυμο βιβλίο από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Επίσης σκηνικά και κοστούμια για το Ιωνικό θέατρο στη παράσταση «Σαν μέσα από ένα παράθυρο» υπό την αιγίδα της UNESCO. Κοστούμια για την παράσταση Ή Ημέρα Πεθαίνει το Βράδυ” του θεάτρου “Σχεδία”. Το 1998 φιλοτέχνησε το λογότυπο της πρώτης έκθεσης “θάλασσα” στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Έργο της χρησιμοποιήθηκε ως αφίσα για τον εθελοντισμό από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Φιλοτεχνεί μουσικά CD.

mouzaffer