Myths and realities.

A personal view

• “I regard [Andreas Manolikakis] as one of the most insightful and gifted members of the Actors Studio.”
  Arthur Penn, former President of the Actors Studio, Tony-winning and three-time Academy Award nominee
• “For more than a few generations now, the widespread clichés surrounding Method Acting have seduced the popular imagination and even infected the thinking of many academics and professionals. In this book of personal reflections on the teaching and the teachers of The Method, Andreas Manolikakis takes on those clichés and easy dismissals that still haunt the deeply transformational achievements of Method Acting.”
  William Coco, Editor, Dramaturg, and Director, Theatre History Dept., Actors Studio Drama School, 2006-2020
• “Method Acting: Myths and Realities. A Personal View presents the origins and development of both Constantin Stanislavski’s System and Strasberg’s Method and illuminates the vital contribution of Evgeny Vakhtangov for the development of the System, and the foundation of the Method. This book cuts through decades of confusion, misinterpretation, and half-truths, offering a clear, accessible explanation of what these approaches actually are—and what they are not—while providing clear insight into the philosophy and procedures that shape this highly
  influential tradition of actor training.”
  Brian Rhinehart, Actor, Director, Deviser, and Professor

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

The post Method acting appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Το χρώμα ως φως στη βυζαντινή ζωγραφική θεωρία και πρακτική

Η δομημένη με υποζωγράφιση μορφή, επειδή ακριβώς χαρακτηρίζεται από την ενότητα κι επειδή όλα τα στοιχεία της λειτουργούν αισθητικά στον ίδιο βαθμό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι χαρακτηρίζεται από θαυμάσια και ισορροπημένη παρουσία ρυθμού, ο οποίος νοείται ως κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, εις τρόπον ώστε ο χώρος και ο χρόνος να αλληλοπεριχωρούνται και να συναπαρτίζουν μία νέα πραγματικότητα, το παρόν.

Κι αυτό γιατί η μορφή αυτή δεν χαρακτηρίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις που καταργούν την αγαπητική αλληλοπεριχώρηση και την κοινωνία των ετεροτήτων. Η υποζωγραφισμένη μορφή παρέχει δυνατότητες εξόδου από τον πόλεμο των αντιθέσεων και εισόδου στον κόσμο του θείου κάλλους, στον κόσμο της ησυχίας και της πραγματικής ειρήνης, στην ζωή που υπάρχει πέρα από την ανάγκη και τις συνέπειές της, στο καθαρό και τέλειο Φως της Αθωότητας.

Ένα βιβλίο του Γιώργου Κόρδη.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Αυγοτέμπερα με υποζωγράφιση

The post Αυγοτέμπερα με υποζωγράφιση appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Μαθήματα σκηνοθεσίας και υποκριτικής

Πρόλογος του Μάριου Πλωρίτη

• «Ο Ανδρέας Μανωλικάκης είναι ο ιδανικός μεταφραστής γι’ αυτόν τον σπάνιο θεατρικό θησαυρό. Κατά τη γνώμη μου, κατανοεί την δουλειά του Στανισλάβσκι και του αγαπημένου
  του μαθητή Βαχτάνγκοφ καλύτερα από κάθε δάσκαλο ή αναλυτή από την εποχή που ο Λι Στράσμπεργκ δίδασκε στο Actors Studio. Κάθε σπουδαστής και επαγγελματίας του θεάτρου πρέπει να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Είναι μια σπουδαία πηγή έμπνευσης και πληροφόρησης».
  ΕΛΕΝ ΜΠΕΡΣΤΙΝ
  (Πρόεδρος του Actors Studio, ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ, Τόνι & Έμμυ και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού μπεστ-σέλερ Lessons In Becoming Myself)
• Επάνω στο γραφείο του Ευγένιου Βαχτάνγκοφ υπήρχε μια φωτογραφία του Κονσταντίν Στανισλάβσκι, με την ιδιόχειρη αφιέρωση: «Στον μοναδικό και αγαπημένο Ε. Βαχτάνγκοφ από τον ευγνώμονα Κ. Στανισλάβσκι. Σε έναν από τους σπουδαίους που παρέμεινε στη θέση του για να σώσει την τέχνη του και το ρωσικό θέατρο. Στον καλό φίλο, αγαπητό συνάδελφο, ευνοούμενο μαθητή, προικισμένο συνεργάτη, μοναδικό διάδοχο. Σ’ αυτόν που ανταποκρίθηκε πρώτος στο κάλεσμα, που εμπιστεύτηκε νέους δρόμους στην τέχνη, που δούλεψε τόσο πολύ για να αποκτήσουν οι αρχές μας σάρκα και οστά. Στο σοφό δάσκαλο που δημιούργησε σχολεία και εκπαίδευσε πολλούς μαθητές, στον εμπνευστή πολλών θιάσων, στον ταλαντούχο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Στον δημιουργό νέων αρχών μιας ριζοσπαστικής τέχνης. Στην ελπίδα της ρωσικής τέχνης, στον μελλοντικό ηγέτη του ρωσικού θεάτρου».
  ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ Μόσχα 1922 (Εκ των ιδρυτών του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας)

Μετάφραση Ανδρέας Μανωλικάκης

Εδώ μπορείτε να δείτε εκδηλώσεις των εκδόσεων Αρμός.

Βαχτάνγκοφ

The post Βαχτάνγκοφ appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Αποσπάσματα κειμένων από το λεύκωμα

Στον Χρήστο Μαρκίδη η μοντερνιστική επιφάνεια καθορίζεται από ένα κλασικό βάθος, το οποίο συμπυκνώνεται στα γονιμοποιημένα από χαρακτηριστικά των μορφών του Φαγιούμ και άλλων στοιχείων της παράδοσης, πρόσωπά του. Ανθρωποκεντρικός ακόμα και στις νεκρές του φύσεις ο Μαρκίδης αποτυπώνει την κατάδυσή του στο παρελθόν με μεταεξπρεσσιονιστική ένταση που εμφωλεύει σε μια παλλόμενη μνημειακή ακινησία. Αισθάνεται κανείς ότι το βαθύτερο θέμα του είναι ο χρόνος. Όμως η θλίψη των προσώπων του δεν γίνεται συναισθηματισμός. Αιωρείται λαμπερή σε ένα μεταίχμιο ανάμεσα στη μελαγχολία και τη λύτρωση που προσφέρει η αποδοχή της φθαρτότητας του ανθρώπου.

Νάσος Βαγενάς

Ο άνθρωπος δεν κάνει ποίηση μόνο με τις λέξεις. Ποίηση κάνει με όλη του την ύπαρξη: με εικόνες και ανεικονικά, με μορφές και ιδέες, με χρώματα και με υλικά, με ήχους και γεωμετρικά σχήματα, με κινήσεις και παραστάσεις. Ποίηση κάνει με τον έναρθρο λόγο, με την αντίληψη, με τον χώρο, με τον χρόνο, με τη νόηση, με το αίσθημα, με την εντύπωση. Μερικές φορές, ο ίδιος άνθρωπος χρησιμοποιεί ως ποιητικό του υλικό δυο και τρεις ύλες ταυτόχρονα. Το ζητούμενο είναι πάντοτε το ίδιο: η υπέρβαση αυτού που αυτοπροσδιορίζεται ως πραγματικότητα και η μετάβαση σε άλλο επίπεδο. Δεν έχει σημασία ο τρόπος ή το μέσον. Σημασία έχει μόνον η έκφραση. Γι’ αυτό και κάθε έργο τέχνης συνιστά, εν τέλει, μια μύηση. Ο Χρήστος Μαρκίδης είναι ένας από τους ποιητές που άλλοτε δουλεύοντας το χρώμα, άλλοτε το σχήμα, άλλοτε το λόγο, μας οδηγεί σε μια μύηση του «μεγάλου φαιού αινίγματος».

Γιώργος Μυλωνάς

Με βαθιές ρίζες στην Παράδοση της Τέχνης του, της ιεροφαντικής του Παιδείας και του θύραθεν Πολιτισμού του ο Χρήστος Μαρκίδης ενσωματώνει καιρίως στο έργο του την αειθαλή χαρμολύπη των επώνυμων και ανώνυμων βυζαντινών προπατόρων του, την εντάφια αθανασία των μορφών του Φαγιούμ, την έμβια ύλη των νεκρών φύσεων του Ζωρζ Μπρακ και τη σκοτεινή ενάργεια του Αντρέι Ταρκόφσκι. Ο Μαρκίδης δεν είναι ένας συμβατικός εικαστικός. Είναι ένας εικαστικός ποιητής. Και ούτε μόνο ένας χαρισματικός ποιητής, και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Είναι ένας ποιητής-στοχαστής, ένας μετασωκρατικός προσωκρατικός, ένας μύστης της αισθητικής ενός οιονεί αποσπασματικού τρόπου έκφρασης, που μετατρέπει τις λευκές επιφάνειες στις απεικονίσεις του και τις σιγές στον λόγο του σε εκκωφαντικά σημαίνοντα και διεγερτικά σημαινόμενα. Στα έργα του ούτε εικάζει (νοητικά) ούτε απεικάζει (ζωγραφικά). Αποτυπώνει –ή ορθότερα αποδίδει– με τον λιτότερο και αμεσότερο δυνατό τρόπο το προϊόν της αλυσιδωτής χημικής του αντίδρασης με την απεχθή πραγματικότητα μεταστοιχειώνοντας το χάος της περιρρέουσας σκοτεινής ύλης σε φωτεινές εκλάμψεις και τα πολικά υπομηδενικά ψύχη σε εύκρατα παραμυθητικά θάλπη.

Χρίστος Π. Φαράκλας

Μια σειρά από κορμιά πεσμένα, συστραμμένα, αναδιπλωμένα, κουλουριασμένα, σφαδάζοντα. Κλειδωμένα. Αδιαπέραστα. Καμιά από τις μορφές αυτές δεν μας κοιτάζει. Κάποιων δεν διακρίνουμε καν το πρόσωπο, μόνο το κουβάριασμα του κορμιού, μια άνευ χειρός χειρονομία γεμάτη κίνηση και νεύρο, πάθος και απόγνωση. Θα έλεγε κανείς ότι έχουμε μια θεματολογία αναιρετική, ένα αναποδογύρισμα καταργητικό του βλέμματος. Όμως αυτό δεν ισχύει. Διότι και εδώ, με τρόπο που εμπρός του δεν μπορώ παρά να αποκαλυφθώ, ο Μαρκίδης και πάλι έχει ριχτεί στην αναζήτησή του. Αποκρύπτοντάς το είναι σαν να το τονίζει, αποσύροντάς το από εμπρός μας είναι σαν να το αναγγέλλει. Θυμηθείτε το μεγαλειώδες σονέτο του Ρίλκε για τον ακέφαλο εκείνο κορμό του Απόλλωνος, που είναι αφιερωμένο στον Αύγουστο Ροντέν. Το άγαλμα είναι αόμματο, όμως μας βλέπει.

Κώστας Κουτσουρέλης

Οι κουλουριασμένες φιγούρες του Χρήστου Μαρκίδη είναι ελατήρια σφιγμένα στον υπέρτατο βαθμό, μια στιγμή προτού εκτιναχθούν. Η γραμμή του στροβιλίζεται, κλώθεται, συσπειρώνεται, χωνεύεται μες στη γραφή, σαν πινελιά απω-ανατολίτη καλλιγράφου, σαν σχέδιο γλύπτη που περικυκλώνει νοερά το περίοπτο άγαλμα, σαν πρόπλασμα βυζαντινής αγιογραφίας όπως θα το σκάρωνε ένας ζωγράφος, όχι αγιογράφος. Αφήνομαι στον πειρασμό της ερμηνείας: ο ζωγράφος μυρίζει το χώμα μαζί με τον ζωγραφιζόμενο, δείχνει τον κόπο και την αναζήτησή του, τον αγώνα του να επανακτήσει τις μορφές και την αφήγηση σε ριζικά νέο context· δείχνει ταπείνωση, μα δεν βάζει υπακοή. Η αγωνία του Μαρκίδη είναι αγωνία ζωγράφου· μεταφυσική, ναι, αλλά όχι ιερή· ριζώνει στον κόσμο, όχι στο επέκεινα.

Νικος Γ. Ξυδάκης

O Χρήστος Μαρκίδης, ερμητικός και ορμητικός ταυτόχρονα, φωταγωγείται από την ίδια του την πυρπόληση. Συσπειρώνεται στην ακινησία επωάζοντας όλη την αλληλουχία στιγμών μέχρι την εκτίναξη. Καταδύεται στις πιο δυσπρόσιτες εσχατιές του μαύρου για να ανακαλύψει τις λάμψεις που χαράζουν στο βυθό των πραγμάτων. Ο δρόμος του γίνεται Δήλος και μόνο με την επισήμανση φίλιων προσώπων: χρώματα Βελάσκεθ, στίχοι Ρωμανού, ήχοι Χαίντελ, Σολωμός, Μπρακ, Ρίλκε, Σεφέρης. Εκλεκτικές συγγένειες, μακρά διαδικασία απόσταξης, αφαιρετική πορεία προς την πύκνωση της ουσίας. Είναι ο τρόπος του να ασκεί την πολεμική τέχνη, την εκρηκτικότητα της χειρονομίας του.

Γιάννης Χ. Παπαϊωάννου

Η αγιογραφία ενός ανθρώπου μισοπλασμένη ακόμα! Αυτή η επίμονη αρχαιότητα που κρατιέται από τον εαυτό της αντικρίζοντας το μέλλον με την πιο βαθειά γαλήνη. Οι νομάδες της αιωνιότητας. Δεν είναι η κόλαση του Μπέηκον. Είναι ένας παράδεισος πάντα σκεπασμένος, από τον οποίο προβάλλουν αυτά τα πρόσωπα. Ο παράδεισος μπορεί να είναι μόνο και πάντα κρυμμένος. Γιατί έχω την αίσθηση ότι φυσάει άνεμος, τίποτα δεν κινείται αλλά υπάρχει άνεμος.

Γιώργος Μπλάνας

Κι δεν ατενίσεις τα έργα του Χρήστου Μαρκίδη κατάματα, θα σε ατενίσουν εκείνα με τρόπο αναπόδραστο. Ακόμα και όταν θα έχεις απομακρυνθεί, το μεγάλο βλέμμα τους θα σε ακολουθεί και τα πελώρια μάτια τους θα σου απαγγέλουν κομμάτια από το ομώνυμο δικό του βιβλίο, αποτροπαϊκά της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, αλλά και ματαιωτικά δηλώσεων ότι η ζωγραφικά έχει πεθάνει.

Βιβή Βασιλοπούλου

The post Χρήστος Μαρκίδης Ζωγραφική – Σχέδια appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Η δομημένη με υποζωγράφιση μορφή, επειδή ακριβώς χαρακτηρίζεται από την ενότητα κι επειδή όλα τα στοιχεία της λειτουργούν αισθητικά στον ίδιο βαθμό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι χαρακτηρίζεται από θαυμάσια και ισορροπημένη παρουσία ρυθμού, ο οποίος νοείται ως κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, εις τρόπον ώστε ο χώρος και ο χρόνος να αλληλοπεριχωρούνται και να συναπαρτίζουν μία νέα πραγματικότητα, το παρόν…

Κι αυτό γιατί η μορφή αυτή δεν χαρακτηρίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις που καταργούν την αγαπητική αλληλοπεριχώρηση και την κοινωνία των ετεροτήτων. Η υποζωγραφισμένη μορφή παρέχει δυνατότητες εξόδου από τον πόλεμο των αντιθέσεων και εισόδου στον κόσμο του θείου κάλλους, στον κόσμο της ησυχίας και της πραγματικής ειρήνης, στην ζωή που υπάρχει πέρα από την ανάγκη και τις συνέπειές της, στο καθαρό και τέλειο Φως της Αθωότητας.

• ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
• ΕΙΣΑΓΩΓΗ
• ΜΕΡΟΣ Α΄ ΘΕΩΡΙΑ: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
  Κεφάλαιο Α΄: Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΩΣ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
  Κεφάλαιο Β΄: Ο ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
  Κεφάλαιο Γ΄: Η ΠΑΡΟΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ, Ο ΡΥΘΜΟΣ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
  Κεφάλαιο Δ΄: ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΧΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ
  Κεφάλαιο Ε΄: Η ΑΥΓΟΤΕΜΠΕΡΑ ΜΕ ΥΠΟΖΩΓΡΑΦΙΣΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ
• ΜΕΡΟΣ Β΄ ΠΡΑΚΤΙΚΗ: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
  Α. Η προετοιμασία της ζωγραφικής επιφάνειας
  Β. Το πέρασμα του σχεδίου στη ζωγραφική επιφάνεια
  Γ. Το χρύσωμα νερού (Στιλβωτό χρυσό)
  Δ. Πρακτικές εφαρμογές
  Ε. Δείγματα από τοιχογραφικές εργασίες μας που έχουν γίνει
  με την τεχνική της αυγοτέμπερας με υποζωγράφιση

Αυγοτέμπερα με υποζωγράφιση. Από τον Γιώργο Δ. Κόρδη

The post Αυγοτέμπερα με υποζωγράφιση [ΠΣ] appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

• Ανάλογη με τη ζωγραφική επιφάνεια είναι η ακαλλιέργητη γη που περιμένει να προσφερθεί και να γεωργηθεί. Έτσι, θάλασσα και γη, η ζωγραφική επιφάνεια κρύβει τη δυνατότητα να μετατρέπεται σε χώρο παραμυθίας και χαράς. Μένει η ψυχή του καλλιτέχνη να μεταφέρει ουρανό, να μεταμορφώσει σε πραγματικό στολίδι την επιφάνεια, που ως κόσμος και κόσμημα προσφέρεται στους ανθρώπους.
• Αυτή η επιφάνεια κινητοποιεί δυνάμεις συνειδητές η ασυνείδητες, λογικές η διαισθητικές, για να καλλωπιστεί και να μορφοποιηθεί ζωγραφικά. Είναι ο χώρος που η ψυχή καταθέτει χαρές και λύπες, καημούς και μεράκια. Είναι πεδίο ελεύθερης και αυθόρμητης κίνησης χωρίς δισταγμούς και δεσμεύσεις. Αυτή επαναφέρει αναμνήσεις, κινητοποιεί μνήμες και γίνεται χώρος προσευχής και άσκησης.
• Εδώ οι παραλληλισμοί χαροποιούν, το φως και η χαρά νηστευτικά λαμπρύνονται. Ο κόπος και η άσκηση χαροποιά απαλύνονται. Οι αντιθέσεις και οι αντιπαλότητες συνταιριάζονται. Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία προδίδονται. Ο χρόνος αυξομειώνεται. Τα λάθη επουλώνονται αγωνιστικά. Οι αποστάσεις σμικρύνονται και η ελπίδα ζωντανεύει.

Εικονογραφικό Συναξάρι – Λεύκωμα, Από τον Γιάννη Μενεσίδη.

The post Εικονογραφικό Συναξάρι appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Daniel Varney Thompson (1902-1980) ήταν Αμερικανός ιστορικός τέχνης. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και στο Ινστιτούτο Courtald του Λονδίνου, ταξίδεψε στην Ινδία και την Κίνα για να μελετήσει την ζωγραφική των σπηλαίων.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Ο Γιώργος Κόρδης γεννήθηκε στη Μακρυρράχη Φθιώτιδας το 1956. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1975-1979), ενώ παράλληλα έκανε ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής και βυζαντινής εικονογραφίας. Μελέτησε συστηματικά την ιστορία και αισθητική της βυζαντινής ζωγραφικής και από το 2003 είναι λέκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (εικονογραφία: θεωρία και πράξη). Συνέχισε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες στη Βοστόνη των ΗΠΑ (School of the Museum of Fine Arts of Boston, 1987-1989). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο Έλληνα χαράκτη Φώτη Μαστιχιάδη, που τον μύησε στον κόσμο της χαρακτικής τέχνης και κυρίως της χαλκογραφίας. Από το 1993 ως το 1997 προσέγγισε εικονογραφικά τα λογοτεχνικά κείμενα του Αλ. Παπαδιαμάντη και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών (Κόντογλου, Καρκαβίτσα, Μωραϊτίδη), καθώς και λαϊκά παραμύθια της Κύπρου. Παράλληλα ασχολήθηκε με την έκδοση συλλεκτικών βιβλίων. Από το 1990 ασχολείται συστηματικά με τη διδασκαλία της βυζαντινής ζωγραφικής οργανώνοντας σειρές μαθημάτων και καλοκαιρινά σεμινάρια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΔΗΣ

technikes k ylika meseonikis zografikis

The post Οι τεχνικές και τα υλικά της μεσαιωνικής ζωγραφικής appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

Η ζωγραφική ως τρόπος:

Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο νεώτερος ελληνισμός μετά την από τους Τούρκους απελευθέρωσή του είναι. Κατά τη γνώμη μας, η ανυπαρξία ενός αυτόνομου προσδιορισμού της ταυτότητάς του στη βάση της δικής του παράδοσης και με βάση τον παραδεδομένο τρόπο ζωής που έχτισε και διατήρησε για πολλούς αιώνες. Η αδυναμία αυτή πολύ γρήγορα οδήγησε σε απώλεια της πολιτισμικής του ταυτότητας και κατά συνέπεια σε απώλεια της ικανότητάς του να μετράει τον κόσμο και τη ζωή με δικά του κριτήρια εσωτερικά, σωματικά και καρδιακά. Επήλθε μοιραία η αλλοτρίωση ή έστω η μετάλλαξη σε έναν άλλο λαό του οποίου βασικό χαρακτηριστικό έγινε η απουσία εσωτερικών κριτηρίων και μέτρων και άρα η διαρκής ανάγκη ετεροπροσδιορισμού και ετεροαναφοράς· μια διαρκής εξωστρέφεια και ξενομανία, που κατά κύριο λόγο εκφράστηκε ως δανεισμός μορφών και μοντέλων ζωής από την ισχυρή Δύση.

Ο Γιώργος Κόρδης γεννήθηκε στη Μακρυρράχη Φθιώτιδας το 1956. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1975-1979), ενώ παράλληλα έκανε ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής και βυζαντινής εικονογραφίας. Μελέτησε συστηματικά την ιστορία και αισθητική της βυζαντινής ζωγραφικής και από το 2003 είναι λέκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (εικονογραφία: θεωρία και πράξη). Συνέχισε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες στη Βοστόνη των ΗΠΑ (School of the Museum of Fine Arts of Boston, 1987-1989). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο Έλληνα χαράκτη Φώτη Μαστιχιάδη, που τον μύησε στον κόσμο της χαρακτικής τέχνης και κυρίως της χαλκογραφίας. Από το 1993 ως το 1997 προσέγγισε εικονογραφικά τα λογοτεχνικά κείμενα του Αλ. Παπαδιαμάντη και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών (Κόντογλου, Καρκαβίτσα, Μωραϊτίδη), καθώς και λαϊκά παραμύθια της Κύπρου. Παράλληλα ασχολήθηκε με την έκδοση συλλεκτικών βιβλίων. Από το 1990 ασχολείται συστηματικά με τη διδασκαλία της βυζαντινής ζωγραφικής οργανώνοντας σειρές μαθημάτων και καλοκαιρινά σεμινάρια.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΔΗΣ

aquarella k tempera

The post Ακουαρέλλα και τέμπερα appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Γιάννης Βουλιουρής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Τηλεπικοινωνίες στο Πανεπιστήμιο Aston in Birmingham. Εργάστηκε στον ΟΤΕ ως μηχανικός τηλεπικοινωνιών.
Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη μουσική, παίζοντας πιάνο από μικρή ηλικία. Παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και θεωρητικά στο Ελληνικό Ωδείο, από το οποίο έλαβε το πτυχίο Αρμονίας. Επιδόθηκε ιδιαίτερα στη μουσική Ragtime, την οποία παρουσίασε με εκτελέσεις στο πιάνο και διαλέξεις σε διάφορα πολιτιστικά ιδρύματα. Παρουσίασε σειρά εκπομπών για τη μουσική αυτή στο Τρίτο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και εξέδωσε τεύχος με παρτιτούρες και ηχογραφήσεις δικών του συνθέσεων. Συμμετέχει επί πολλά χρόνια, ως πιανίστας, στο συγκρότημα Stigma Dixie Band της Κορίνθου.

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ.

Αισθητική

Από όλες τις τέχνες, η μουσική έχει κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει. Παρατηρώντας ένα ζωγραφικό πίνακα, ο θεατής θαυμάζει. Αντικρύζοντας ένα αρχαίο ναό, ο περιηγητής αισθάνεται το μεγαλείο του. Διαβάζοντας ένα λογοτέχνημα, ο αναγνώστης σταματά ίσως στιγμιαία για να νοιώσει μέχρι το βάθος τους τα νοήματα του έργου. Ακούγοντας όμως μιασυμφωνία του Beethoven, ο ακροατής παραδίνεται. Η μουσική εισβάλλει μέσα του με μια δύναμη που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της, αφήνοντας την ψυχή του συγκλονισμένη και έρμαιο της ασυγκράτητης ορμής της. Δεν είναι όμως μόνο τα μεγάλα έργα της μουσικής που έχουν αυτή τη δύναμη. Ακόμη και ένα ελαφρό τραγούδι, ακόμη και μια πρωτόγονη ή άτεχνη μουσική έχει μια σφοδρή και άμεση απήχηση στο συναίσθημα. Για κάθε άνθρωπο στον κόσμο, είτε πνευματικά καλλιεργημένο, είτε απαίδευτο, είτε καλλιτεχνικά συνειδητοποιημένο, είτε ασυγκίνητο στις τέχνες, πάντα θα υπάρχει κάποια μουσική που θα τον διεγείρει και θα αφυπνίζει τον ψυχικό του κόσμο. Κυριολεκτικά δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη νοιώθει την ανάγκη της μουσικής σε κάποιες ώρες της ζωής του.  Τι είναι αυτό που δίνει στη μουσική αυτές τις εκπληκτικές ιδιότητες; Πως ξεκίνησε αυτή η τέχνη, πως αναπτύχθηκε, τι κρύβει μέσα της και με ποιο τρόπο προκαλεί τα συναισθήματά μας; Τι νόημα έδωσαν σ’ αυτήν τα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας, ποια είναι τα κοινά της γνωρίσματα και ποιες οι διαφορές της από τις άλλες τέχνες; Να κάποια από τα ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει η Αισθητική της Μουσικής. (Από τον πρόλογο του βιβλίου)

Αισθητική

The post Αισθητική της Μουσικής appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ο Γεώργιος Κόρδης γεννήθηκε το 1956 στη Μακρυρράχη Φθιώτιδας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975- 1979). Ταυτόχρονα έκανε σπουδές ζωγραφικής και αγιογραφίας με δάσκαλο τον π. Συμεών Συμεού. Την περίοδο 1987-1989 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ειδίκευσης στη Θεολογία και αισθητική της βυζαντινής τέχνης στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (Holy Cross Orthodox School of Theology). Και Καλές Τέχνες στο School of the Museum of Fine Arts of Boston. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, συνέχισε με σπουδές στη χαρακτική τέχνη και τη χαλκογραφία με δάσκαλο τον χαράκτη Φώτη Μαστιχιάδη.

Το 1991 ανακηρύχθηκε Διδάκτορας από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Το 2003 εκλέχθηκε Λέκτορας στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών με αντικείμενο τη Θεωρία και Πράξη της Εικονογραφίας. Το 2009 Επίκουρος Καθηγητής, ενώ το 2012 αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στη ζωγραφική και στην ιστόρηση ναών. Την περίοδο 2003-2007 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Institute of Sacred Music, στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, και από το 2014 ως το 2020 στο Notre Dame University των ΗΠΑ. Έχει εικονογραφήσει πολλούς ναούς εντός και εκτός Ελλάδας.

Έχει εκθέσει την « κοσμική» ζωγραφική του, βαθιά επηρεασμένη από την βυζαντινή και αρχαιοελληνική τέχνη, σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης και μουσεία. Μεγάλο μέρος της ζωγραφικής του δουλειάς είναι αφιερωμένο σε εικαστικούς διαλόγους με Έλληνες λογοτέχνες. Έχει συγγράψει αυτοτελείς μελέτες και άρθρα για τη Θεολογία της εικόνας, τη θεωρία της βυζαντινής ζωγραφικής και την τεχνική της εικονογραφικής τέχνης.

Η ωραιότης

Το 1924 ο Π. Κλέε έγραψε μια σειρά σημειώσεων για να σκιαγραφήσει τα βασικά σημεία μιας διάλεξης που έκανε στα εγκαίνια έκθεσης στην Ιένα της Γερμανίας. Οι σημειώσεις αυτές στην συνέχεια έγιναν βιβλίο. Κυκλοφορήθηκε με τον τίτλο Για την μοντέρνα τέχνη και αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα κείμενα που γράφτηκε από ενεργούς καλλιτέχνες του μοντερνισμού. Παρά το γεγονός πως οι σημειώσεις αυτές έχουν αποσπασματικό, πολλές φορές αόριστο χαρακτήρα και αφήνουν πολλά σημεία χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία. Συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να αποτελούν ένα πολύ σπουδαίο και πολύτιμο υλικό. Για όποιον εικαστικό καλλιτέχνη, ιστορικό τέχνης και γενικότερα άνθρωπο της τέχνης θα ήθελε να κατανοήσει πώς αντιλαμβάνεται ένας καλλιτέχνης το ύφος και τον χαρακτήρα της δημιουργίας και του έργου τέχνης γενικότερα. Ο Πάουλ Κλέε με την μικρή του σε έκταση αυτή πραγματεία, συνοψίζει γενικότερα και παρουσιάζει με ιδιαίτερα σαφή και εναργή τρόπο το πορτραίτο του καλλιτέχνη. Όπως αυτό διαμορφώθηκε στην Δύση από την Αναγέννηση. Και μετά και κυρίως στην διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ού αι. στα πλαίσια του μοντερνισμού. Όσα αναφέρει ο Κλέε στο μικρό αυτό βιβλίο ανακεφαλαιώνουν με τρόπο άριστο την λειτουργία του σύγχρονου καλλιτέχνη. Και καθορίζουν εμμέσως αλλά με σαφήνεια τον χαρακτήρα του έργου τέχνης και την θέση και σχέση του θεατή ως προς αυτό. Γενικότερα μπορούμε να πούμε πως σκιαγραφεί με απλό αλλά σαφή τρόπο το περίγραμμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Η ενασχόλησή μου με το κείμενο αυτό πηγαίνει πολύ πίσω. Στην δεκαετία του 1980, όταν το διάβασα σε ελληνική μετάφραση του Δημοσθένη Κούρτοβικ. Το κείμενο με γοήτευε πάντα για τις πολλές αρετές του, το βάθος του και τις πολύπλευρες διαστάσεις του.

Δείτε παρουσιάσεις βιβλίων εδώ.

Η ωραιότης

The post Η ωραιότης ως λειτουργία appeared first on Εκδόσεις Αρμός.