Στην ιεροκοσμική δραματουργία

• Ως διαδικασία (και όχι ως αλγόριθμος) η συμβολή του έμμυθου θεάσθαι και του έλλογου θεωρείν παραπέμπει στην συντονία εκείνη του μύθου και του λόγου εντός του πεδίου της οποίας η προσαγόρευση του πράγματος λαμβάνει την διάσταση της προσαλήθευσης του σημαίνοντος.
• Με άλλα λόγια, στην αρχαϊκή ιδιομορφία και ιδιομοιρία του σημαίνειν (ως αρνησικυρίας του λέγειν και του κρύπτειν) συμβαίνει η συντονία του έμμυθου και του έλλογου τρόπου αναφοράς του θεάσθαι θεωρείν στα του παρόντος να ακολουθεί το ήθος και το άγος της συνάφειας και συνέχειας του «όλα και ουχ όλα» της ηρακλείτεια εκφρασμένης «ξυλλάψιας» στην επίμαχα διατυπωμένη φράση του Σκοτεινού: «ξυλλάψιες όλα και ουχ όλα, ξυμφερόμενον διαφερόμενον, ξυνάδον διάδον εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα».
• Ως συνάφεια και συνέχεια του μύθου και του λόγου, η αλληγορία κατανοείται υπό την αίρεση της συντονίας των έμμυθων και έλλογων όρων στον ορίζοντα μίας διαδικασίας του προσαγορεύειν συμβεβλη-μένης εγγενώς με το προσαληθεύειν.
• Αν το προσαγορεύειν παραπέμπει πρωτίστως στην τοπολογική προσέγγιση των όρων του ξυνού λόγου, το προσαληθεύειν παραπέμπει στην επισυναφή και επισυνεχή παροντικότητα του «εκ πάντων εν και του εξ ενός πάντα», υπό την αίρεση των όρων μιας ρητά εκφρασμένης συντονίας της συμπαντικής σχετικότητας, που δεξιώνεται το αληθές του παρόντος εντός της επισυναφούς διάτασης του Κόσμου και της επι.συνεχούς επί.τασης του Χρόνου.

Ένα βιβλίο του Διττού Ιάννη

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Προσαγόρευσις και προσαλήθευσις

The post Προσαγόρευσις και προσαλήθευσις appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

O Κώστας Παπαϊωάννου θητεύει στο ιερο.κοσμικό και ιερο.θεσμικό «επανίστασθαι» του Εφέσιου, εάν αναλογιστούμε την υπομονή και την επιμονή με τις οποίες αντικρίζει και επιθεωρεί τις
αναρίθμητες συνάφειες και συνέχειες που διακρίνουν τον αρχαίο ελληνικό κόσμο και την νεώτερη δυτική ιστορία, στο «εδώ» και το «νυν» του κοσμο.ιστορικού ρήγματος. Στις σκέψεις του, οι δύο επάλληλα διάδοχες Ευρωπαϊκές Αναγεννήσεις αποτελούν εκφάνσεις και εκπτύξεις μίας και της αυτής «επιστροφής» του πρώιμου και όψιμου ιστορικού άγους της «νεωτερότητας» στην
«κλασική» αρχικά και την «τραγική» τελικά «αρχαιότητα» ενός προηγηθέντος «αρχαϊκού» και ενός επακόλουθου «κλασικού» αιώνα για την συνάφεια και συνέχεια των οποίων ελάχιστα ίσως
καθίστανται προσιτά στην νεώτερη αντίληψη και τις επιστημικές επιδόσεις της. Υπό την αίρεση της ημιτελούς γνώσης ή της ολοτελούς άγνοιας, η «τελειότητα του μορφαίου» και η «τραγικό-
τητα του μοιραίου» καθίστανται τελεστές μιας μανιχαϊστικής φαντασίωσης που βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία σύνθεσης του αντι.φορικού θεωρήματος που ίσως απαρέγκλιτα διέπει την
«τέχνη.του.όμορφου» κατενάντια στο «δράμα.του. τραγικού». Υπό αυτή την αντι.φορική διάσταση των επιρρεπειών που ορίζουν εξ αδιαιρέτου το βιόστρωμα της ανθρώπειας δεινότητας, μια
«αισθητική» περί κάλλους αντίληψη εξορκίζει την «επίφοβη διάσταση της έμ.βιας μοίρας» τόσο όσο μία «δραματική» περί θνήσεως κατανόηση υπονομεύει την «επίδοξη διάσταση της έν.ζωης μορφής», με ό,τι αυτή η διπλή παρανόηση συνεπάγεται σε αυτό το οποίο αποκαλείται «συνείδηση».

• η υπο έκδοση τριλογία με τίτλο ‘δραματουργία + εκτεχνίκευση’ περιλαμβάνει δύο πράγματα: μία επίτομη σπουδή στον Κώστα Παπαϊωάννου μέσα από την κριτική ανάγνωση του έργου του «ο άνθρωπος και ο ίσκιος του» και μία δίτομη αναφορά στο ελληνικό αρχαϊκό συμπαράθεμα δράμα + τέχνη. στην τρίπτυχη ως άνω συλλογή, που κατά κάποιον τρόπο αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων αναφορών μας στον εισηγητή του λόγου Ηράκλειτο, ό,τι επιχειρείται είναι μια προσέγγιση στο ιδιό.μορφο και ιδιό.μοιρο δίπολο δράμα-τέχνη στο κατόπιν των κριτικών επιθεάσειον του Κώστα Παπαϊωάννου.
• Στις σπουδές που ακολουθούν την ειδική αναφορά στο Κώστας Παπαϊωάννου πρώιμο έργο του έλληνα στοχαστή, πρώτη η δραματουργία και δεύτερη η εκτεχνίκευση εξετάζονται υπό την αίρεση της σχέσης τους με ό,τι ως κοσμο.έπεια αφενός και ως χρονό.έχεια αφετέρου ανταποκρίνονται στο εόν και το αεί της ηρακλείτειας συναρμογής του κόσμου και του χρόνου.

Κώστας Παπαϊωάννου. Από τον Ιάννη Διττό

The post Κώστας Παπαϊωάννου appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

η υπο έκδοση τριλογία με τίτλο  ‘εξάρχεια ανάλεκτα επίλεκτα’ περιλαμβάνει τρεις σπουδές στις φράσεις του Ηράκλειτου: ‘αγχιβασίην’, ‘μεταβάλλον αναπαύεται’ και ‘εδιζησάμην εμεωυτόν’. στην τρίπτυχη αυτή συλλογή επιχειρείται μια ανάγνωση του εφέσιου στοχαστή στον ορίζοντα του διττού ομηρικού έπους, της δελφικής θρησκείας, της αττικής τραγωδίας και του συνθέματος μύθου, λόγου, τέχνης. μεταξύ όρων του απερχόμενου μύθου και επερχόμενου λόγου, η εν λόγω ανάγνωση ανατέμνει το μείζον ζήτημα της ανθρώπινης παρουσίας και των πρωταρχικών τελεστών της αυτογνωστικής ηρακλείτειας παρέμβασης.

Ηρακλείτου εδιζησάμην

π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν α
πρoλεγόμενα
ο εμεωυτός ως παροντική επικράτεια του κυβεύματος
προλεγόμενα 2
το εδιζησάμην ως εμφαντική εκδραμάτιση της διχοστασίας
ΜΕΡΟΣ 1. Ο ΕΜΕΩΥΤΟΣ ΩΣ ΠΑΡΟΝΤΙΚΗ
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΒΕΥΜΑΤΟΣ
ΤΟ ΔΙΤΤΟΝ του εμεωυτού στον λόγο του ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ
Α (01‐12) η εποποιία των κενταύρων
Β (01‐12) η συμμετρία της διχοστασίας
Γ (01‐12) η ενοποιός διττότητα του όντος .
ΤΟ ΤΑΥΤΟΝ του εμεωυτού στον μύθο του ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ
Δ (01‐12) προκρούστης και πιτυοκάμπτης
Ε (01‐12) η ιεραρχία στην διχοστασία
Ζ (01‐12) η διχαστική ταυτότητα του όντος
ΤΟ ΔΕΙΝΟΝ του εμεωυτού στο έργο του ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Η (01‐12) η εκ.δραμάτιση της διττότητας
Θ (01‐12) το σοφόκλεια διττόν ως δεινόν
Ι (01‐12) δια.λέγεσθαι και συν.ειδέναι
ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ του εμεωυτού στην ρήση του ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ
Κ (01‐12) ο πρωταγορικός άνθρωπος
Λ (01‐12) ο προμηθεϊκός εμεωυτός
Μ (01‐12) η διχοστασία της κυριότητας
Ηρακλείτου εδιζησάμην
ΜΕΡΟΣ 2. ΤΟ ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ΩΣ ΕΜΦΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΡΑΜΑΤΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑΣ
ΤΟ ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ως αρμογή στην ολκή της ΔΙΤΤΟΤΗΤΑΣ
Ν (01‐12) το κατόρθωμα του Περσέως
Ξ (01‐12) ο οντο.θετικός διπλασιασμός
Ο (01‐12) η σκιά της μέδουσας Γοργούς
ΤΟ ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ως σχάσις στην ταγή της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
Π (01‐12) οι ησιόδειες γενεαλογίες .
Ρ (01‐12) η αντι.νομία του ήρωος
Σ (01‐12) η αντι.δικία των θεών
ΤΟ ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ως κρίσις στην ισχύ της ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ
Τ (01‐12) η αμφι.σημία της κρίσης
Υ (01‐12) η διάταση κριτικού κρίσιμου
Φ (01‐12) παρουσίωση και αυτογνωσία
ΤΟ ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ως δράμα στην ύβρη της ΔΕΙΝΟΤΗΤΑΣ
Χ (01‐12) η συναλληλία ζωής και βίου
Ψ (01‐12) η ζεύξη πίστης και πλάνης
Ω (01‐12) το πρωτείο της εκδραμάτισης

Ηρακλείτου εδιζησάμην

Ο Ιάννης Διττός (Γιάννης Δίτσας) γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Απόφοιτος της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, εργάσθηκε σε έργα κτιριακά. Εχοντας, ωστόσο, από παιδί εξοικειωθεί με λογοτεχνικά, ιστορικά και φιλοσοφικά κείμενα. Θέλησε σε ώριμη ηλικία να στραφεί στη σπουδή της τραγωδίας. Την τελευταία εικοσαετία μελέτησε δύο θεματικούς κύκλους της τραγικής αντίληψης, ο δεύτερος των οποίων συγκεφαλαιώθηκε σε μια συλλογή υπό το γενικό τίτλο «Εργίνα.Θέσφατα.Δύσβατα», που περιλαμβάνει τα παρακάτω τέσσερα κατά σειρά βιβλία: 1. Nietzsche και Τραγωδία, 2. Η Εντροπία του Δύνασθαι, 3. Το Νομίζειν της Ιοκάστης, 4. Διζήσιος Εμεωυτός.

Ηρακλείτου εδιζησάμην

The post Ηρακλείτου εδιζησάμην εμεωυτόν appeared first on Εκδόσεις Αρμός.