iannis dittos

Ιάννης Διττός

Ο Ιάννης Διττός (Γιάννης Δίτσας) γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Απόφοιτος της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, εργάσθηκε σε έργα κτιριακά. Εχοντας, ωστόσο, από παιδί εξοικειωθεί με λογοτεχνικά, ιστορικά και φιλοσοφικά κείμενα, θέλησε σε ώριμη ηλικία να στραφεί στη σπουδή της τραγωδίας. Την τελευταία εικοσαετία μελέτησε δύο θεματικούς κύκλους της τραγικής αντίληψης, ο δεύτερος των οποίων συγκεφαλαιώθηκε σε μια συλλογή υπό το γενικό τίτλο «Εργίνα.Θέσφατα.Δύσβατα», που περιλαμβάνει τα παρακάτω τέσσερα κατά σειρά βιβλία: 1. Nietzsche και Τραγωδία, 2. Η Εντροπία του Δύνασθαι, 3. Το Νομίζειν της Ιοκάστης

Email
Compare
  • Αξιολογήσεις (0)

There are no reviews yet.


Be the first to review “Ιάννης Διττός”

You may also like…

-20%
to nomizein tis iokastis

Το νομίζειν της Ιοκάστης

 22.00  17.60
0 Reviews
 22.00  17.60

Διττός Ιάννης

Εξήγησις στον μύθο των Λαβδακιδών

Η τετράπτυχη συλλογή των σπουδών με τον τίτλο «εργίνα. θέσφατα.δύσβατα» συνιστά προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης όρων προσέγγισης σημαντικών τόπων της αθηναϊκής επιτραγικής παρουσίωσης, κατά τον τρόπο που αυτή λαμβάνει ως αφετηρία τη «γέννηση της τραγωδίας» του nietzsche και αρθρώνεται βάσει των εξηγήσεων των ιώνων στοχαστών, αναξίμανδρου και ηράκλειτου, και των αθηναίων τραγικών, αισχύλου και σοφοκλή.
Η τρίτη σπουδή, «το νομίζειν της ιοκάστης» ανατέμνει το ζήτημα της συμπαραδηλωτικής ιδιοσυστασίας ενός αρχαίου απαρέμφατου, κατά την πολυπαραμετρικότητα της συνάφειάς του με το σκέπτεσθαι, το βούλεσθαι και το δύνασθαι, στο διακύβευμα της ποιητικο.πολιτικής ουσίωσης που επιχειρεί η αισχύλεια και σοφόκλεια εξήγηση, με τη συναφή αρμογή του ηρακλείτειου λόγου, στον μύθο των λαβδακιδών.
Όσο το δοξάζειν προσιδιάζει στον οιδίποδα, άλλο τόσο το νομίζειν αρμόζει στην ιοκάστη. όμως, όπως και αν έχει το ζήτημα των έμμυθων επισυνάψεων, η σύντηξη νόμου και δόξας μοιάζει ανυπέρθετα να είναι το αναγκαίο και ικανό έναυσμα δυναμοποίησης του διακυβεύματος της δημιουργίας. δημοκρατίας, στην αρμογή του οποίου ο σοφοκλής αφιερώνει τις τρεις από τις σημαντικότερες τραγωδίες του.
Το «νομίζεις», που ο οιδίποδας καταλογίζει στην ιοκάστη, απηχεί ισόνομα την ανδρική και γυναικεία εύθυνη ενοχή στο δεινό πολιτικο.ποιητικό εγχείρημα της πολιτειακής ουσίωσης, κατά τον τρόπο που αυτό εναλλάσσει τα δύο φύλα στην παλίνδρομα νομισμένη ιεραρχία του άρχειν.τελείν η οποία ορίζει μια θεμελιώδη όψη της κοσμοδικίας. γιατί το νομίζειν ανήκει αδιάκριτα σε όλους όσους τολμούν και το επωμίζονται.
recently published
-10%
nietzsche kai tragodia

Nietzsche και τραγωδία

 22.00  19.80
0 Reviews
 22.00  19.80

Διττός Ιάννης

Θέληση για δύναμη. αιώνια επιστροφή

Η μεγάλη «αντιστροφή» του Nietzsche στην φιλοσοφία συνίσταται στην ριζικότητα του υποβιβασμού της επιστήμης έναντι της τραγωδίας στον ορίζοντα των όρων της διάστασης του αληθούς. Είναι ο πρώτος στοχαστής της μετατραγικής ιστορίας που αντιλαμβάνεται την ουσία της ιεραρχίας που διέπει την ανθρώπινη αυτογνωσία στον τομέα της σχέσης μεταξύ τραγωδίας και επιστήμης. Γι’ αυτόν η δημιουργία, υπό την πνευματική αιγίδα της τραγωδίας, προηγείται αξιολογικά και αξιοκρατικά από την τελούσα υπό την αιγίδα της μεταφυσικής επιστήμης. Στο έργο της αναζήτησης και της κατάθεσης της αλήθειας, ο τραγωδός. δημιουργός προηγείται από κάθε άποψη του μεταφυσικού επιστήμονα, εάν και εφόσον η αλήθεια δεν είναι αλγοριθμικά προσβάσιμο και κατασκευάσιμο μέγεθος σαν και αυτό της μαθηματικής επιστήμης. Εάν και εφόσον η σοφία της θυμικότητας προηγείται του δόλου της νοητικότητας κατά τον τρόπο που ο Αχιλλέας φύσει. θέσει προηγείται του Οδυσσέα στο μέγα ομηρικό εξήγημα των όρων της επικόσμιας ανθρώπινης παρουσίας, τότε τα πράγματα είναι, κατά κάποιον τρόπο, εξ αρχής σαφή ως προς την εν τέλει αναζητούμενη ιεραρχία των όρων της σημασίας τους. Ο Nietzsche στρέφεται με πάθος και μανία προς την πραγματική διάσταση της αλήθειας που έχει σχετικά γρήγορα ξεχωρίσει μέσα από τον συνδυασμό της εξέχουσας νοητικότητάς του και της εμπύρετης θυμικότητάς του. Γι’ αυτόν, όλη η δυτική ιστορία αποτελεί προϊόν της ασύλληπτης σε μέγεθος και σημασία παρέκκλισης που οδήγησε βαθμιαία και αναπόφευκτα στον μεγαλύτερο δυνατό μηδενισμό μέσω των αγαθότερων δυνατών προθέσεων.

-10%
i entropia tou dunasthai

Η Εντροπία του Δύνασθαι

 25.00  22.50
0 Reviews
 25.00  22.50

Διττός Ιάννης

και η συνθήκη σκέπτεσθαι.βούλεσθαι

Στον μύθο των Λαβδακιδών, ο Οιδίπους σκέπτεται, βούλεται και δύναται με τον κατ’ αρχήν αυθόρμητο και συνεπακόλουθα ανεξέταστο τρόπο που εν γένει διακρίνει την πολ‐ λότητα των ανθρώπων. Ακριβώς όπως στις μέρες του η Αθηναίων Πολιτεία συσκέπτεται, επιβουλεύεται και διενεργεί ανεξέταστα και άρα ανεύθυνα. Σε τι οδηγεί αυτό μας είναι πλέον «γνωστό», κατά τον επιπόλαιο τρόπο που μας είναι ήδη «γνωστά» πολλά άλλα πράγματα μάλλον εντελώς ανεπίγνωστα κατά το τι και πώς της πραγματικής σημασίας τους. Είναι ακριβώς αυτή η ανεπίγνωστη «γνώση» του νεώτερου ένοικου της ιστορίας που παρενδημεί στην μοντέρνα περί επιστήμης αντίληψη του cogito ergo sum, υπό το κράτος των βεβαιοτήτων της οποίας περιαγόμαστε από την κατισχύουσα τεχνικά δύναμη στην επιτραγικά ουσιώδη αδυναμία για την οποία μας μιλά με το προσήκον στα πράγματα δέος ο Nietzsche«της θέλησης για δύναμη και της αιώνιας επιστροφής» στο κατόπιν της σοφίας του αθηναίου τραγωδού. Ό,τι επιχειρεί να μας πει ο «πρώτος τραγικός» της δυτικής ιστορίας σύμφωνα με το δικό του επιγνωστικό ήθος είναι ότι το «δύνασθαι» διακατέχεται από την ιδιότητα της «εντροπίας»· δηλαδή, με άλλα λόγια, ότι η δύναμη περιέρχεται σε αδυναμία σύμφωνα με μια ταγή παντελώς ανεπίγνωστη και ανεξέλεγκτη από τον φορέα και νομέα της άνθρωπο. Όπως ακριβώς η «νόσος» και η «υγεία» συμβαίνει να περιπίπτουν διαρκώς η μία στην άλλη στα όρια ενός και του αυτού οργανισμού, η ίδια παλίνδρομη μεταλλαγή δείχνει να χαρακτηρίζει και ό,τι κατανοείται ως «δύναμις» και «αδυναμία» στα κατά πολύ ευρύτερα κοσμοχρονικά μεγέθη των πολιτισμών. Η περιαγωγή από την μια κατάσταση στην αντίθετή της όχι μόνο δεν αποτελεί, σύμφωνα με την γνώμη του, κάτι εξαιρετέο, αλλά τουναντίον συνθέτει τον κανόνα της συμ.περι.φοράς των όντων όλων.

Εκδόσεις Αρμός
X
X