• Άνθρωπος σε θήκη
• Τα Φραγκοστάφυλα
• Περί έρωτα

Η «Μικρή τριλογία» του Αντόν Παύλοβιτς Τσέχοφ παρουσιάζει τρεις περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ καθένας τους αναγνωρίζει την αλλοτρίωση που έχει επέλθει στη ζωή του, δεν πράττει ό,τι πρέπει για την άρση της. Έκαστος βρίσκει μια δικαιολογία για τη μη εξέγερσή του, τη μη γιγαντομαχία του για το ωραίο, το αγαθό και το καλό.

Και οι τρεις, μολονότι για διαφορετικό λόγο και με διαφορετικό τρόπο, έχουν καταλήξει στην υπαρξιακή αδράνεια. Μη δημιουργώντας και μη βιώνοντας βαθείς υπαρξιακούς δεσμούς, δεν αδικούν μόνο τον εαυτό τους αλλά και τον συνάνθρωπό τους.

Χωρίς την προσφώνηση του εγώ από το εσύ δεν επέρχεται ούτε η προσωπική αρτίωση ούτε ο αλληλοφωτισμός.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η μη χθαμαλή λογοτεχνία θέτει τον αναγνώστη ενώπιον της μείζονος υπαρξιακής απορίας: ποιο είναι το νόημα της ζωής· πότε αληθεύει ο άνθρωπος και πότε δικαιώνεται η κοινωνία; Προβάλλοντας ενώπιον της ελευθερίας του αναγνώστη διάφορες κοσμοερμηνείες, η λογοτεχνία τον καλεί να επιλέξει τη δική του σχέση με τον Θεό, τον εαυτό του, τον συνάνθρωπό του και τη φύση. Πράγμα
που συνεπάγεται συγκεκριμένη νοηματοδότηση κάθε έκφανσης του βίου.

Στα πρόσωπα των ηρώων της, η λογοτεχνία δείχνει πώς συγκεκριμένοι άνθρωποι, σε συγκεκριμένες ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες, ιεραρχούν τις ανάγκες τους, ονοματίζουν πρώτα και δεύτερα, κρίνουν για τι αξίζει κάποιος να ζει και για τι αξίζει να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή του. Ως εκ τούτου, παρακινεί τον αναγνώστη να κατανοήσει τα κίνητρα και τη συμπεριφορά του εκάστοτε ήρωα, να συνειδητοποιήσει τα διλήμματα στα οποία βρέθηκε, να αξιολογήσει τον πνευματικό του προσανατολισμό, να στοχαστεί τι ο ίδιος θα έπραττε στη θέση του.

Αναδεικνύοντας τα διαχρονικά αινίγματα, η λογοτεχνία τον προτρέπει να αναλάβει την ανέκπτωτη και μη εκχωρήσιμη ευθύνη του για τα συμβαίνοντα στον κόσμο: η αγραυλούσα συνείδηση και η πολιτεία της χάριτος είναι η στοχοθεσία μιας ανθρωποποιού λογοτεχνίας.

Η ψυχική σύγκρουση του Άμλετ, η περιπέτεια του Δον Κιχώτη, η υπερηφάνεια του Φάουστ, η αυτοθυσία του Σίντνεϊ Κάρτον, ο νομικισμός του Ιαβέρη, η θεοδικία του Ιβάν και η μαρτυρία του Αλιόσα Καραμάζοφ, η εγωπάθεια του Ζορζ Ντιρουά, η αγωνία ενώπιον του θανάτου του Ιβάν Ίλιτς, το «ψήλωμα του νου» της Φραγκογιαννούς, η δίκη του Γιόζεφ Κ., ο έρωτας του Δασκάλου και της Μαργαρίτας, η ωρίμανση του Μικρού Πρίγκιπα, είναι παραδείγματα βιωμάτων και καταστάσεων που αφορούν όλους.

Η ζωή κινείται μεταξύ φιλαλληλίας και φιλαυτίας, δοτικότητας και ναρκισσισμού: στην ελευθερία του καθενός εναπόκειται αν θα συναριθμηθεί σε «αυτούς που σώθηκαν» ή σε «αυτούς που βούλιαξαν». Κατά συνέπεια, η λογοτεχνία μπορεί να γίνει διαρκής μαθητεία που φιλοτεχνεί την ύπαρξη και ευφραίνει τη ζωή.

Η «Μικρή τριλογία» του Αντόν Παύλοβιτς Τσέχοφ παρουσιάζει τρεις περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ καθένας τους αναγνωρίζει την αλλοτρίωση που έχει επέλθει στη ζωή του, δεν πράττει ό,τι πρέπει για την άρση της. Έκαστος βρίσκει μια δικαιολογία για τη μη εξέγερσή του, τη μη γιγαντομαχία του για το ωραίο, το αγαθό και το καλό.

Και οι τρεις, μολονότι για διαφορετικό λόγο και με διαφορετικό τρόπο, έχουν καταλήξει στην υπαρξιακή αδράνεια. Μη δημιουργώντας και μη βιώνοντας βαθείς υπαρξιακούς δεσμούς, δεν αδικούν μόνο τον εαυτό τους αλλά και τον συνάνθρωπό τους. Χωρίς την προσφώνηση του εγώ από το εσύ δεν επέρχεται ούτε η προσωπική αρτίωση ούτε ο αλληλοφωτισμός. Επομένως στερούνται ζείδωρες
εμπειρίες: την ετερότητα του προσώπου και την ενότητα της κοινωνίας, την ακεραίωση εαυτού και την καθολική αδελφοσύνη.

Την υπέρβαση της συσπείρωσης στο εγώ και της εργαλειακής εκδοχής του άλλου· τη γεώργηση της συνείδησης και την άνθηση της κοινωνίας: ιδού σε τι προσκαλεί τον αναγνώστη μια ελευθεροποιός λογοτεχνία.

ΛΑΡΝΑΚΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2026 ΣΤΑΥΡΟΣ Σ. ΦΩΤΙΟΥ

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Μικρή τριλογία – Άντον Τσέχωφ

The post Μικρή τριλογία – Άντον Τσέχωφ appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

For a polity of truth and justice

A Reading of Plato’s republic by Stelios Ramfos.

Trunslated by John Raffan.

We continually re-read the classics in order to evaluate more maturely the gains and losses of our choices within an historical perspective. Our appraisal is made through the prism of the logic governing the original foundations and of that governing the way in which we receive them at each moment. We read the texts to measure ourselves against their meanings and we introduce our time into their spiritual duration as a mode of questioning, so as to give form to this duration and to recognise the value element inherent therein.

The demand for power or for development assumes dimensions of activity in the perspective of a continual self-transcendence. This means that, while we are rooted in the finite world of nature, we
do not rest on it, but stretch out towards the ideal infinite, the good beyond essence, and culture “produces” as its prime product not quantitative magnitudes, but more refined individuals.

About the author

Stelios Ramfos is born in Athens, Greece, in 1939. He studied Law in Athens and Philosophy in Paris. He taught Philosophy at Vincennes University (1969-1974). He returned to Greece where he settled permanently. His work focuses on the hermeneutics of Hellenism with special emphasis on the spiritual characteristics that Byzantium has passed down to Modern Greece, the ignorance
of which prevents Greek self-awareness.

He examines predominantly the implications that the cancellation of a Byzantine Renaissance has brought about to the psychical formation of the Modern Greek individual; it remains thereafter deficient and imponderable, at the mercy of the historical circumstances. In Athens he has taught, among other institutions, at the Goulandri-Horn Foundation, and at the present at Vasilis and Marina Theocharakis’ Foundation.

Prologue

This work is the product of a series of thirty lectures at the Goulandris- Horn Foundation during the academic year 1997-1998 and a corresponding series at the Vasilis and Marina Theocharakis Foundation between January 2012 and January 2013, with a break over the summer. The latter series was not a mere repetition of the former. The first series of lectures set out the framework and the spirit of my approach, while in the second I attempted to present those insights that had gestated over the intervening fifteen years.

I perceived from the beginning the seeds of those deeper insights and decided to wait. The subject of my interpretative reading this time is Plato’s Republic. I do not, of course, have in mind here some return to the past. Since, however, material progress is not necessarily also moral progress (the dictates of efficiency make no such requirement), a rebaptism in the sources of the beginnings and their diachronic force can constitute an effective measure to test the divergence between the material and the spiritual. We continually reread the classics in order to evaluate more maturely the gains and losses of our choices within an historical perspective.

Our appraisal is made through the prism of the logic governing the original foundations and of that governing the way in which we receive them at each moment. We read the texts to measure ourselves against their meanings and we introduce our time into their spiritual duration as a mode of questioning, so as to give form to this duration and to recognise the value elements inherent therein.

Ο Χάρης Βλαβιανός συζητά με τον Στέλιο Ράμφο(video). Για τα αίτια της σημερινής κρίσης, για την απαξίωση του πολιτικού λόγου και την αδυναμία του να ανταποκριθεί στις υπαρξιακές ανάγκες των ανθρώπων. Με αφορμη το τελευταίο του βιβλίο: «Πολιτική από στόμα σε στόμα», που δίνει πολλαπλές αφορμές για συζήτηση.

The Kallipolis soul

The post The Kallipolis soul appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

ΙΟΥΝΙΟΣ- ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2026

• Αφιέρωμα στη σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη.
• Χριστιανική πίστη, αγάπη και πολιτική
• Λογοτεχνία και τέχνες
• Ακροδεξιά, αντισημιτισμός και γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας
• Φιλοσοφία, ιατρική ηθική και δημόσια παρέμβαση

Περιεχόμενα

• • • Αφιέρωμα στη σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ- Το πρόσωπο του Χριστού στο έργο του Λεβινάς
• ΛΑΜΠΗΣ ΚΑΨΕΤΑΚΗΣ – «Το κοινό και το κύριο». Βιβλιογραφικό σχόλιο στο έργο του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ
  • Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης και η νέα ΕΒΕ. Υπογραμμίσεις
  • Εκδηλώσεις, εκθέσεις και εκδόσεις της ΕΒΕ 2017-2026
• ΛΑΜΠΗΣ ΚΑΨΕΤΑΚΗΣ- Για τις τρεις από τις Έντεκα συναντήσεις του Σταύρου Ζουμπουλάκη με τον Στρατή Μπουρνάζο
• ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ- Φιλάνθρωπη αυστηρότητα. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο σχολείο (1984-1998)
• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ- Ζωγραφικές αταξίες μέσα στο κείμενο
• ΑΓΓΕΛΑ ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗ- Προσφώνηση κατά την τελετή αναγόρευσης του Σταύρου Ζουμπουλάκη σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, 3.12.201

• • • Χριστιανική πίστη, αγάπη και πολιτική

• ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ- Για την αγάπη, την ηθική και την πολιτική πράξη στη σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΚΑΝΑΣ- Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. H θεολογική και εκκλησιαστική ματιά του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΤΑΡΤΖΗΣ- Η αδερφή μου: μια σπουδή πάνω στον πόνο
• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΛΑΧΟΔΗΜΟΣ- Γιατί να εκκλησιαζόμαστε; Σύντομη περιδιάβαση στην περί εκκλησιασμού σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ- Ηθική ελευθερία και πίστη. Ο ηθικοπολιτικός στοχασμός του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ- Από την ηθική της αγάπης στη δύσκολη πίστη. Η σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη ως ερώτημα και πρόκληση για τη θεολογία

• • • Λογοτεχνία και τέχνες
• ΤΑΣΟΥΛΑ Μ. ΜΑΡΚΟΜΙΧΕΛΑΚΗ- Η επικοινωνία με τον αναγνώστη στο αφήγημα του Ζουμπουλάκη Στ’ αμπέλια
• ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΙΡΒΙΔΑΚΗΣ- Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης ως θεατής και σχολιαστής κινηματογραφικών ταινιών
• ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΤΖΙΑ- Ηθική, κριτική και λογοτεχνία στο έργο του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ- Το δοκίμιο ως ηθική και ως πένθος
• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ- Ένας άνθρωπος με μολύβι στο χέρι
• ΜΙΧΑΗΛ Σ. ΚΑΛΑΒΡΟΣ- Και τα «κάλλη του φθέγματος» και τα «βάθη του πνεύματος». Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης και η ποίηση
  • • Ακροδεξιά, αντισημιτισμός και γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας
• ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΟΥΡΝΑΖΟΣ- Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης εναντίον της ακροδεξιάς. Μια διανοητική, πολιτική και αξιακή μάχη
• ΒΙΚΥ ΙΑΚΩΒΟΥ- «Με γνώση και παρρησία». Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης για τον αντισημιτισμό, το Ολοκαύτωμα, τη Γάζα
• ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ- Γάζα και γενοκτονία: Ζουμπουλάκης και Μπάρτοφ απέναντι στον πόλεμο του Ισραήλ

• • • Φιλοσοφία, ιατρική ηθική και δημόσια παρέμβαση
• ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ- Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης ως «ιεραπόστολος»
• ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ- Η ανακοίνωση της αλήθειας ως ηθική πράξη. Για το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη Η ανακοίνωση της αλήθειας στον άρρωστο
• ΣΑΒΒΑΣ ΜΙΧΑΗΛ- …και του φιλοσοφείν εγγύς… Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης σε τρίτο και πρώτο πρόσωπο
• ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ- Θρησκεία χωρίς Θεό; Σχόλια στον φιλοσοφικό διάλογο του Ζουμπουλάκη με τον Ντουόρκιν
• ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΛΟΡΕΝΤΖΟΣ- Σημειώσεις για τα βιβλία του Ζουμπουλάκη Ποιος Θεός και ποιος άνθρωπος; και Ηθική της αγάπης και πολιτική πράξη
• ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗΣ- Πώς σκέφτεται ο Ρικαίρ την πίστη και τη Βίβλο; Σχόλια πάνω σε δύο κείμενα του Σταύρου Ζουμπουλάκη για τον Ρικαίρ
• ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΚΗΣ- Η νιτσεϊκή κριτική και ο χριστιανισμός της χαράς. Σημειώσεις στη σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη
• ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗΣ- Χριστιανισμός και σύγχρονος κόσμος. Παραδειγματικές περιπτώσεις της γαλλικής διανοητικής ζωής στη σκέψη του Ζουμπουλάκη

Πρόλογος τεύχους

Το ανά χείρας 19ο τεύχος του Ανθρώπου είναι αφιερωμένο στη σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη. Το έργο του είναι, πραγματικά, ολόκληρη ήπειρος. Από το 1992 που εκδίδει την πρώτη του μελέτη (Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως άγγελος. Οι θεολογικές προϋποθέσεις της φτερωτής απεικόνισής του, Δόμος, Αθήνα 1992) μέχρι σήμερα (2026), τα κείμενά του –είτε ως εκτεταμένα δοκίμια και παρεμβάσεις είτε ως, μικρότερες σε έκταση, επιφυλλίδες στον κυριακάτικο τύπο– εκτείνονται σε πολλές όψεις του πραγματικού και πολύ συχνά αναδεικνύουν την ευθύνη όλων μας απέναντι σε συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένα προβλήματα. Ο Ζουμπουλάκης είναι μια φωνή ευθύνης και αγωνίας μέσα στον ραγδαία και επικίνδυνα μεταβαλλόμενο κόσμο μας.

Προηγούμενα τεύχη του περιοδικού Άνθρωπος θα βρείτε εδώ

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Άνθρωπος 19ο τεύχος

The post Άνθρωπος 19ο τεύχος appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Υπάρχει μόνο μία δύναμη η οποία μπορεί εκ των έσω, ριζικά, να υπονομεύσει τον εγωισμό· και όντως τον υπονομεύει.

Η δύναμη αυτή είναι ο έρωτας και κατά κύριο λόγο ο σαρκικός έρωτας.[…]

Το νόημα και η αξία του έρωτα ως αίσθημα έγκειται στο γεγονός ότι μας υποχρεώνει πραγματικά με όλη μας την ύπαρξη να αποδεχτούμε ότι ο άλλος έχει μια απόλυτη, κεντρική σημασία, την οποία, δυνάμει του εγωισμού, την νιώθουμε μόνο για τον εαυτό μας, μέσα μας. Ο έρωτας είναι σημαντικός όχι μόνο ως ένα από τα αισθήματά μας, αλλά ως μεταφορά του κέντρου του ζώντος ενδιαφέροντός μας από τον εαυτό μας σε κάποιον άλλον, ως μετακίνηση του ίδιου του κέντρου της προσωπικής μας ζωής. Αυτό είναι χαρακτηριστικό οποιουδήποτε έρωτα, αλλά στον σαρκικό έρωτα είναι κυρίαρχο. […]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Βλαδίμηρος Σεργκέγιεβιτς Σολοβιόφ γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1853. Πατέρας του ήταν ο διάσημος Ρώσος ιστορικός Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Σολοβιόφ. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο 5ο Γυμνάσιο της Μόσχας. Οι  πανεπιστημιακές του σπουδές έγιναν στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας από το 1869 μέχρι το 1873. Τον Ιούνιο του 1876 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο, αλλά, εξαιτίας διάφορων δολοπλοκιών του καθηγητικού κατεστημένου.

Τον Μάρτιο του 1877 εγκατέλειψε τη Μόσχα και μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη.  Εκεί έγινε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας. Ταυτόχρονα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της πόλης, όπου το 1880 υποστήριξε την επί υφηγεσία διατριβή του.

Το 1881 η καθηγητική δραστηριότητα του Σολοβιόφ διακόπτεται οριστικά, μετά την διάλεξη που έδωσε στις 28 Μαρτίου 1881. Όπου διακήρυξε την πεποίθησή του ότι έπρεπε να δοθεί χάρη στους δολοφόνους του τσάρου Αλέξανδρου του Β΄. Η πράξη αυτή του Βλαδίμηρου Σολοβιόφ ήταν μια πράξη γενναιότητας, ειλικρίνειας, θάρρους και εντιμότητας, σύμφωνη με τις χριστιανικές του αρχές. Απελευθερωμένος από τα δεσμά της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, ο Σολοβιόφ αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων εκκλησιαστικού περιεχομένου.

Στηριγμένα στις φιλοσοφικές του αντιλήψεις. Σχεδιάζει ένα τρίτομο έργο για την υπεράσπιση του Καθολικισμού, αλλά για διάφορες αιτίες, που έχουν σχέση τόσο με την λογοκρισία όσο και με τεχνικές δυσκολίες, αντί για τρεις τόμους, το 1886 εκδίδει το έργο του «Η Ιστορία και το μέλλον της θεοκρατίας», ενώ το 1889 εκδίδει, στη γαλλική γλώσσα και στο Παρίσι, το έργο του «Η Ρωσία και η οικουμενική εκκλησία».

Η έκδοση των δύο αυτών έργων έγινε αφορμή για την εμφάνιση πλήθους εχθρών αλλά και δυσάρεστων καταστάσεων, οι οποίες έφτασαν μέχρι του σημείου να απαγορευτεί η δημοσίευση έργων του που αφορούσαν εκκλησιαστικά ζητήματα. Ο Σολοβιόφ όμως βρήκε και πάλι διέξοδο. Διάνοια ανοιχτή, αλλά και φύση προικισμένη με βαθιά φιλοσοφική παιδεία, αρχίζει να ασχολείται με ζητήματα πιο ενδιαφέροντα από την θεολογία και συγκεκριμένα με ζητήματα λογοτεχνικής κριτικής και αισθητικής. Μόνο λίγο πριν το τέλος της ζωής του θα επανέλθει στην μελέτη των φιλοσοφικών προβλημάτων.

Ο Βλαδίμηρος Σολοβιόφ ήταν ένας «άστεγος» άνθρωπος, δίχως οικογένεια, δίχως συγκεκριμένη εργασία. Ως άνθρωπος ήταν διαχυτικός, γοητευτικός, εκρηκτικός. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στα εξοχικά σπίτια φίλων του ή στο εξωτερικό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 η υγεία του επιβαρύνθηκε δραματικά και ο οργανισμός του εξασθένησε. Το καλοκαίρι του 1900 στη Μόσχα αρρώστησε βαριά και υποχρεώθηκε να μετακομίσει στο εξοχικό σπίτι του πρίγκιπα Πιότρ Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι στο Ούζκοε, όπου τότε ζούσαν οι φίλοι του, γνωστοί καθηγητές και στοχαστές, Σεργκέι Νικολάγιεβιτς και Ευγένιος Νικολάγιεβιτς Τρουμπετσκόι.

Στις 31 Ιουλίου 1900 ο Βλαδίμηρος Σολοβιόφ πέθανε από αρτηριοσκλήρωση, νεφρική ανεπάρκεια και γενική εξάντληση του οργανισμού του. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντεβίτσι, κοντά στον τάφο του πατέρα του. ‘Ήταν μόλις 47 ετών.

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ.

ΑΧΜΑΤΟΒΑ ΡΕΚΒΙΕΜ 25/2/2008.

Το νόημα του έρωτα (3η έκδοση)

The post Το νόημα του έρωτα (3η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Τον δούλο που έγινε δάσκαλος της ελευθερίας

• ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟΣΟ ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν’ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ;
• ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ;
• ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΝΑ ΜΑΣ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ;

Στο βιβλίο αυτό συναντάμε και πίνουμε καφέ με τον Επίκτητο, έναν άνθρωπο που γεννήθηκε δούλος και κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους της ανθρώπινης ελευθερίας. Δεν μας μιλά για έναν ιδανικό κόσμο, αλλά για τον πραγματικό κόσμο: για τις απογοητεύσεις, τις απώλειες, τους φόβους και τις προσδοκίες που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη ζωή.
Με απλό και άμεσο λόγο, μας δείχνει πώς να ξεχωρίζουμε όσα εξαρτώνται από εμάς από όσα δεν εξαρτώνται, πώς να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες χωρίς να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας και πώς να βρίσκουμε δύναμη εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν αδιέξοδο.

Ένα βιβλίο που δεν υπόσχεται ν’ αλλάξει τον κόσμο γύρω μας, αλλά τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί του. Και ίσως γι’ αυτό οι ιδέες του Επίκτητου εξακολουθούν, είκοσι αιώνες μετά, να απαντούν με τόση δύναμη στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου.

ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο

Πώς να μη χανόμαστε ζώντας

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ για να δώσουν απαντήσεις. Και υπάρχουν βιβλία που γράφονται για να γεννήσουν νέα ερωτήματα. Το «Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο» ανήκει και στις δύο αυτές κατηγορίες. Δεν είναι βιβλίο φιλοσοφίας με την ακαδημαϊκή έννοια. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον Στωικισμό σαν θεωρία ούτε να παρουσιάσει τον Επίκτητο ως ιστορικό πρόσωπο, εκπρόσωπο μιας εποχής που χάθηκε.

Αυτό το βιβλίο ξεκινά από μια διαφορετική υπόθεση: το σπουδαίο της σκέψης δεν έχει εποχή, είναι ουρανός χωρίς όρια, εγκαθίσταται πάνω από την κεφαλή του χρόνου και μοιάζει ανέγγιχτο από τη φθορά και τη βιολογική απώλεια του φορέα. Αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια μορφή αιωνιότητας. Είναι μια απάντηση στο ερώτημα γιατί αξίζει να ζούμε. Ζούμε για να παραδώσουμε στους επόμενους που θα ζήσουν, το «παιδί» της σκέψης μας. Μελετώντας το οι επόμενοι, στην καλή περίπτωση, κατανοούν τα κρυφά της εμπειρίας και τα μυστικά της ψυχής.

Ο Επίκτητος λοιπόν δεν πέθανε ποτέ πραγματικά. Ο Επίκτητος ζει σαν απάντηση σε αυτό που μας βασανίζει. Ζει σαν «δρόμος» φωτεινός που οδηγεί στη χαρά. Ζει ως δημιουργός νέων ερωτήσεων που κρεμιούνται από την κρεμάστρα του ενδιαφέροντός μας.

Στο «Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο», το νέο μας αυτό βιβλίο, κάθεται απέναντί μας ο Επίκτητος, σιωπηλός στην αρχή, αυστηρός στη συνέχεια, για να καταλήξει διεισδυτικά αποκαλυπτικός γι’ αυτά που διαλύουν τη ζωή μας, για όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε: ένα χωρισμό, μια απόρριψη, έναν φόβο, χίλιες ενοχές, την αγωνία για το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, την ανάγκη να
μείνουμε όπως ήμασταν ενώ γύρω όλα συνεχώς αλλάζουν.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

• Πώς να μη χανόμαστε ζώντας
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο, μέσα στον θόρυβο του κόσμου
• Τι είναι πραγματικά δικό μας;
• Φαντασία και πραγματικότητα
• Η τέχνη της προσωπικής βελτίωσης
• Η ζωή σαν παιχνίδι
• Η «ανοιχτή θύρα»
• Όταν χάνουμε ό,τι αγαπήσαμε
• Η φιλοσοφία ως άσκηση
• Οικείωση και φυσική συμπάθεια
• Η ελευθερία της ψυχής
• ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Από τους Θανάση Λάλα και Ιωάννη Πλεξίδα

Άλλα βιβλία της σειράς:

• Πίνοντας καφέ με τον Σωκράτη
• Πίνοντας καφέ με τον Πλάτωνα
• Πίνοντας καφέ με τον Αριστοτέλη
• Πίνοντας καφέ με τον Θουκυδίδη
• Πίνοντας καφέ με τον Περικλή
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκουρο
• Πίνοντας καφέ με τον Αριστοφάνη

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο (1η έκδοση)

The post Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο (1η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Τον κωμικό μας ποιητή που ήξερε ότι το χιούμορ είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλήσει κανείς για τα σοβαρά

• ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;
• ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΚΩΜΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;
• ΓΙΑΤΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΣΑΤΙΡΑ;

Στο βιβλίο αυτό συναντούμε στο Θέατρο του Διονύσου τον Αριστοφάνη, τον μεγαλύτερο κωμικό ποιητή των κλασικών χρόνων. Μας εξηγεί πώς τα φαρμακερά βέλη της κωμωδίας του κατατρόπωσαν τους δημαγωγούς, τους πολεμοκάπηλους κι όλους τους υποκριτές της εποχής του και μας μιλάει για τη δύναμη του σατιρικού λόγου ενάντια στους τυράννους όλων των εποχών.
Ένα βιβλίο που θα μας κάνει να κλάψουμε από τα γέλια, αλλά και να κοιταχτούμε στον καθρέφτη συνειδητοποιώντας πως δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, όσα σατίρισε ο Αριστοφάνης αποτελούν προβλήματα και των σημερινών κοινωνιών.

ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ!

Απόσπασμα από το βιβλίο

Το Γέλιο ως πολιτική πράξη

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ το μοναδικό πολίτευμα που κινδυνεύει διαρκώς από την ίδια της την ελευθερία. Από την υπερβολή της, την αφέλειά της, την ανάγκη της να πιστεύει συνεχώς ότι ο άνθρωπος τελικά θα γίνει καλύτερος, σοφότερος και δικαιότερος. Κι όμως, όσο περνά ο χρόνος, ο άνθρωπος συνεχίζει να κουβαλά μέσα του το ίδιο επικίνδυνο υλικό για κάθε πολίτευμα, και
για τη δημοκρατία βέβαια. Φιλοδοξία, φόβο, ματαιοδοξία, δίψα για δύναμη, ανάγκη επιβολής, μικρότητα, αλλά και μεγαλείο.

Η ανθρώπινη φύση μοιάζει να αλλάζει ελάχιστα μέσα στους αιώνες, ακόμη κι όταν αλλάζουν τα καθεστώτα, οι τεχνολογίες, οι σημαίες, οι ιδεολογίες, τα σύνορα ή οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τα ίδια ανθρώπινα πάθη. Και ίσως γι’ αυτό η σάτιρα παραμένει τόσο απαραίτητη στους αιώνες των αιώνων.

Γιατί η σάτιρα είναι ο τελευταίος μηχανισμός αυτοάμυνας του ανθρώπου και της δημοκρατίας απέναντι στη σοβαροφάνεια της εξουσίας. Στο πέρασμα του χρόνου είναι πια γεγονός αναμφισβήτητο: όπου σταματά το γέλιο, αρχίζει ο φόβος και όπου αρχίζει ο φόβος, αρχίζει η υποταγή.

Ο Αριστοφάνης το κατάλαβε αυτό δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς. Κατάλαβε πως η εξουσία –κάθε μορφή εξουσίας– φοβάται βαθιά τη γελοιοποίηση και κατ’ επέκταση το γέλιο που προκαλεί η άλλη όψη της σοβαροφάνειας, που είναι ένας από τους πυλώνες που στηρίζουν ως συνήθως το δωμάτιο της εξουσίας. «Ο τύραννος μπορεί να αντέξει την οργή, δύσκολα όμως αντέχει το γέλιο», μου είχε πει σε μία από τις τρεις συνεντεύξεις που είχα την ευτυχία να κάνω με τον μεγάλο θεατράνθρωπο και νομπελίστα Ντάριο Φο.

Και από έναν άλλο άνθρωπο, που τον συναναστράφηκα πολύ στα νεανικά μου χρόνια, τον Χάρρυ Κλυν, είχα πολλές φορές ακούσει τη φράση: «Η εξουσία μπορεί να φυλακίσει έναν αντίπαλο· δυσκολεύεται όμως να φυλακίσει ένα αστείο που ήδη κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα».

Περιεχόμενα

• Το γέλιο ως πολιτική πράξη
• ο κωμικός που έβγαζε τα «άπλυτα» της πόλης στην σκηνή
• Πίνοντας καφέ με τον αριστοφάνη
• Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

Από τους Θανάση Λάλα και Σταμάτη Κωνσταντινίδη.

Άλλα βιβλία της σειράς:

• Πίνοντας καφέ με τον Σωκράτη
• Πίνοντας καφέ με τον Πλάτωνα
• Πίνοντας καφέ με τον Αριστοτέλη
• Πίνοντας καφέ με τον Θουκυδίδη
• Πίνοντας καφέ με τον Περικλή
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκουρο
• Πίνοντας καφέ με τον Επίκτητο

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Πίνοντας καφέ με τον Αριστοφάνη (1η έκδοση)

The post Πίνοντας καφέ με τον Αριστοφάνη (1η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Σώμα καρδιά πνεύμα

Συνομιλίες με τον Μάκη Προβατά

…Μέσα σε ψηφιακούς καιρούς που δεν αμφισβητούνται μόνο οι ανθρώπινες συμπεριφορές, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, «Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης» είναι μια πρόσκληση για
περαιτέρω συζήτηση για το ποιοι είμαστε ή πιο σωστά για το ποιοι δικαιούμαστε να γίνουμε.

…Για μια ζωή που επιλέγει να μην κινείται μόνο στην επιφανειακότητα της κατανάλωσης, αλλά που επιμένει στην αναζήτηση της πνευματικότητας μέσα στην καθημερινότητα, που αγωνίζεται να
έχει νόημα, ακόμη και σε βασανιστικές στιγμές αποτυχίας.

…«Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης» απευθύνεται σε όλους εκείνους που θέτουν ερωτήματα για το τι πραγματικά είναι ο άνθρωπος. Που επιμένουν να τα συζητούν όχι με τα ψηφιακά προγράμματα που απαντούν «σωστά», αλλά με ανθρώπους που δεν συμφωνούν αναγκαστικά μαζί τους και τους κοιτάζουν τίμια στα μάτια.

Από τον πρόλογο του Μάκη Προβατά

«Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2024, με τον Δημήτρη Καραγιάννη αποφασίσαμε να κάνουμε τρεις συζητήσεις στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στην Αθήνα. Ο γενικός τίτλος συμφωνήσαμε να είναι «Σώμα-Καρδιά-Πνεύμα». Προσωπικά δεν έχω επισκεφτεί ποτέ ψυχοθεραπευτή, όμως με ενδιέφερε πολύ να συζητήσω με έναν από τους, κατά γενική αποδοχή, καλύτερους και πιο επιδραστικούς ψυχοθεραπευτές. Οι συζητήσεις μας γρήγορα έγιναν βαθιές, υπαρξιακές, φιλοσοφικές, και κάποιες στιγμές πολύ προσωπικές, και ψυχαγωγικές με την πραγματική έννοια της λέξης.

Αυτά τα συναισθήματα αντιλαμβανόμασταν ότι ήταν διάχυτα και στο κοινό που μας παρακολουθούσε. Έτσι, ήταν αναπόφευκτο να προκύψει η ιδέα για τη δημιουργία ενός βιβλίου με βάση αυτές τις συζητήσεις.

Όμως και οι δύο νιώθαμε ότι είχαμε αρκετά περισσότερα που έπρεπε να συζητήσουμε για να δημιουργηθεί ένα βιβλίο όσο πιο πλήρες γίνεται για ένα τόσο μεγάλο θέμα όπως «Σώμα-Καρδιά-Πνεύμα». Συναντηθήκαμε οι δυο μας αρκετές φορές ακόμα. Μάλιστα, ξεχνιόμασταν και οι συζητήσεις μας ήταν πολύωρες. Ο ενθουσιασμός ήταν ακριβώς ο ίδιος, απλά τώρα δεν υπήρχε κοινό. Τελικά, ο Δημήτρης Καραγιάννης σκέφτηκε ότι το περιεχόμενο όλων των συζητήσεών μας θα το περιέγραφε με μεγαλύτερη ακρίβεια ο τίτλος «Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης».

Σε εκείνες τις τρεις πρώτες συζητήσεις μας, οι άνθρωποι που κυριολεκτικά γέμισαν κάθε γωνία της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, αισθανόμασταν ολοφάνερα ότι είχαν έρθει για να ακούσουν με καθαρή την καρδιά και το μυαλό, να σκεφτούν, να αναρωτηθούν, να αμφισβητήσουν και να επιβεβαιώσουν.»

Από τον πρόλογο του Δημήτρη Καραγιάννη

«Ευρίσκομαι στον χώρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, και ο κόσμος έχει γεμίσει όχι μόνο τα αμφιθέατρα και τις διαθέσιμες αίθουσες, αλλά και τον όποιο διαθέσιμο χώρο.
Η πρόσκληση για την τριλογία «Σώμα-Καρδιά-Πνεύμα. Αγωνιώδη ερωτήματα σε έναν συναρπαστικό, καινούριο κόσμο» έχει βρει μια εκπληκτική απήχηση. Ο Μάκης Προβατάς, ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος, αλλά κυρίως ένας ενδιαφέρων συζητητής, που το αναδεικνύει σε όλη τη συνεργασία μας, έχει αναλάβει να θέτει τα ερωτήματα με τον δικό του προσωπικό τρόπο.

Η έγνοια μου δεν είναι το τι θα πούμε, αλλά για το πώς θα μπορέσω να αγγίξω τους ανθρώπους που επέλεξαν να αφήσουν την ανέξοδη χαλάρωση της οθόνης για να μετάσχουν στη συζήτηση.
Είναι αυτή η δέσμευση που με προτρέπει και σήμερα να μοιραστώ τα σημαντικά ερωτήματα με όλους εκείνους τους ανθρώπους που καθημερινά συναντώ και μου προσφέρουν τη βεβαιότητα ότι ο τόπος μας εξακολουθεί να γεννά ανθρώπους που αναζητούν όχι μόνο τα αναγκαία για την επιβίωση, αλλά και τα αναγκαία για μια ζωή με νόημα.

Μια ζωή που δεν επιμερίζεται στη διάκριση του υλικού με το πνευματικό, που δεν κλείνει ασφυκτικά την «καρδιά» σε επιμέρους συναισθηματικές εκδηλώσεις με την εμπορική εκμετάλλευσή της, που δεν θεωρεί ότι το πνεύμα αφορά μόνο κάποιες εγκεφαλικές λειτουργίες, που δεν αποδέχεται ότι το σώμα είναι μόνο το πεδίο για ασθένειες ή για αισθητικές επεμβάσεις. Μια ζωή που
επιλέγει να μην κινείται μόνο στην επιφανειακότητα της κατανάλωσης, που επιμένει στην αναζήτηση της πνευματικότητας μέσα στην καθημερινότητα, που αγωνίζεται να έχει νόημα, ακόμη και σε βασανιστικές στιγμές αποτυχίας.»

Βιβλία του Δημήτρη Καραγιάννη μπορείτε να βρείτε εδώ

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης (2η έκδοση)

The post Το Αίνιγμα της Ανθρώπινης Ύπαρξης (2η έκδοση) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Για τον ερευνητή που ασχολείται με προβλήματα μουσικής αισθητικής της αρχαιότητας λείπει βέβαια η βασική προϋπόθεση για την αισθητική βίωση των αντίστοιχων φαινομένων: αυτή η ίδια η ακουστική εμπειρία. Παράλληλα λοιπόν με την επιστημονική γνώση χρειάζεται τόλμη, φαντασία και ικανότητα διείσδυσης έως αυτή την καρδιά του προβλήματος για την ανάπλαση ενός μουσικού σύμπαντος, γλώσσας και μουσικής, που σίγησε δια παντός.

Τα χαρίσματα αυτά διέθετε σε μεγάλο βαθμό ο Έλληνας σοφός του 20ου αιώνα Θρασύβουλος Γεωργιάδης, ο οποίος αξιοποίησε επί πλέον στο έπακρο το πλεονέκτημα της ελληνικής του ταυτότητας και των μουσικών του βιωμάτων ως Έλληνα, όπως επίσης και την βαθύτατή του αίσθηση και γνώση της αδιάλειπτης ψυχικής και μουσικής συνέχειας, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από την αρχαία στην βυζαντινή και τη δημοτική μουσική μας παράδοση.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα…

O Θρασύβουλος Γεωργιάδης (Thrasybulos Georgiades), ήταν Έλληνας μουσικολόγος, πιανίστας και μηχανικός, που γεννήθηκε 4 του Ιανουαρίου του 1907 στην Αθήνα και πέθανε στις 15 Μαρτίου 1977 στο Μόναχο. Ξεκίνησε με σπουδές πιάνου στο Ωδείο Αθηνών τα χρόνια 1921-1926. Μετά την αποφοίτησή του από το Πολυτεχνείο, ως πολιτικός μηχανικός, σπούδασε το 1930-1935 στο Μόναχο μουσικολογία και σύνθεση με τον Καρλ Ορφ.

Στις διεπιστημονικές μελέτες ο Γεωργιάδης έχει επίσης επηρεαστεί από τον ψυχολόγο και μουσικολόγο Kurt Huber, από τον βυζαντινολόγο Franz Dölger και από τον αρχαιολόγο Ernst Buschor. Στις 6 Ιουνίου 1935 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με τον Rudolf von Ficker στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, με θέμα της διατριβής του την ανάπτυξη της πολυφωνίας στον Μεσαίωνα. Το 1936 παντρεύτηκε την τσεμπαλίστα Άννα-Barbara Speckner. Το 1938 ο Γεωργιάδης διορίστηκε καθηγητής της μορφολογίας στο Ωδείο Αθηνών, στο οποίο αναδείχθηκε σε Συν-Διευθυντή στα 1939. Υπηρέτησε στο αλβανικό μέτωπο στα χρόνια του πολέμου.

Μετά την απελευθέρωση αντιμετώπισε προβλήματα εξαιτίας και της γερμανικής καταγωγής της συζύγου του. Το 1947 με τις εργασίες πάνω στην αρχαία μετρική ποσότητα και στον ελληνικό ρυθμό ένα χρόνο αργότερα, αναδείχθηκε σε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Το 1956 διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilians του Μονάχου, ενώ ένα χρόνο αργότερα και μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1972 συνταξιοδοτήθηκε, ενώ το 1974 τιμήθηκε από το Τάγμα Pour le Mérite. Ο Γεωργιάδης θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς μουσικολόγους της θεωρητικής μουσικής του 20ου αιώνα στη Γερμανία.

Στα τριάντα του χρόνια Γεωργιάδης είχε προχωρήσει σχετικά με τη βυζαντινή παραδοσιακή μουσική και τη λειτουργική μουσική. Αργότερα αφιερώθηκε εντατικά στην έρευνα και την αισθητική της μουσικής και του ρυθμού. Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με το ρυθμό ανάμεσα στη μουσική και τη γλώσσα. Ο Γεωργιάδης διετέλεσε συνεργάτης στις εργασίες «Münchner Veröffentlichungen zur Musikgeschichte» (Δημοσιεύματα ιστορίας της μουσικής) και «Musikalischen Edition im Wandel des historischen Bewusstseins» (Μουσικές εκδόσεις πάνω στην αλλαγή της ιστορικής συνείδησης).

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Ο ελληνικός ρυθμός (ΜΟΥΣΕΣ 15)

The post Ο ελληνικός ρυθμός (ΜΟΥΣΕΣ 15) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Ψυχαναλυτικές αναζητήσεις

Το Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συμπόσιο Δελφών διεκδικεί πια, μετά από 40 σχεδόν χρόνια παρουσίας στον ψυχαναλυτικό χώρο, τη θέση ενός σημαντικού θεσμού. Είναι μια προσπάθεια που οργανώνεται πλέον από το Σωματείο «Φίλοι του Διεθνούς Ψυχαναλυτικού Συμποσίου Δελφών» αλλά γεννήθηκε από την επίπονη προσπάθεια της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου
Πατρών και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας να θεμελιωθεί και να αναπτυχθεί ένα πεδίο συναπαντήματος ανθρώπων, ιδεών και ένας τόπος ουσιαστικού διεθνούς ψυχαναλυτικού διαλόγου.

Η επιλογή των θεμάτων, τα οποία συνδέονται με την αρχαία ελληνική παράδοση, προσελκύει το έντονο ενδιαφέρον της ελληνικής ψυχαναλυτικής κοινότητας αλλά και διανοητών που κινούνται στη διεθνή ψυχαναλυτική σκηνή, κι έχει εδραιώσει την παράδοση μιας πολύτιμης επιστημονικής και πολιτιστικής συνέχειας. Οι Δελφοί, ένας τόπος ιερός, συμβολίζουν το σημείο συνάντησης της ψυχανάλυσης με την αρχαιότητα και τη σημαντική επιρροή που άσκησε η τελευταία στη γέννηση και την ανάπτυξη της ψυχαναλυτικής συνεισφοράς στην ανθρώπινη σκέψη.

Συμμετέχουν:

• Salman AKHTAR
• David BELL
• Yavuz ERTEN
• Işıl ERTÜZÜN
• Judy GAMMELGAARD
• Maria Gabriela GOLDSTEIN
• Marc HEBBRECHT
• Deniz Arduman KIRCALI
• Julia KRISTEVA
• Pinar PADAR
• Simo SALONEN
• Jonathan SKLAR
• Vaia TSOLAS
• Μαρίλια ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ
• Βασιλική ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
• Δέσποινα ΕΜΠΕΟΓΛΟΥ
• Χρήστος ΖΕΡΒΗΣ
• Δημήτρης ΚΑΒΑΛΛΙΕΡΟΣ
• Έλενα ΚΟΣΜΑ
• Σωτήρης ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ
• Σταυρούλα ΜΠΕΡΑΤΗ
• Παντελής ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
• Ελίζα ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
• Ιωάννα ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
• Γιώργος ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
• Νάνσυ ΤΑΛΟΥΜΗ
• Νίκος ΤΖΑΒΑΡΑΣ
• Δημήτρης ΤΖΑΚΣΟΝ
• Άννα ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ
• Μαρία ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ
• Τέσσα ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ-ΣΤΕΦΑΝΑΤΟΥ
• Άννα ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΔΕΛΦΩΝ:

• 1ο Συμπόσιο (1984)
  «Ο προσωπικός μύθος»
• 2ο Συμπόσιο (1988)
  «Το μητρικό στοιχείο στην ψυχανάλυση»
• 3ο Συμπόσιο (1992)
  «Αρχαία ελληνική τραγωδία: πολιτισμική και ψυχαναλυτική θεώρηση»
• 4ο Συμπόσιο (1996)
  «Ο σεξουαλικός προσανατολισμός και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα»
• 5ο Συμπόσιο (2000)
  «Αυτογνωσία: πριν και μετά τον Freud»
• 6ο Συμπόσιο (2004)
  «Η ψυχανάλυση και το σώμα του ανθρώπου: πέρα από τον σωματοψυχικό δυϊσμό»
• 7ο Συμπόσιο (2008)
  «Ψυχανάλυση και ιδεολογίες»
• 8ο Συμπόσιο (2013)
  «Ο πατέρας»
• 9ο Συμπόσιο (2022)
  «Ο ξένος»

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

• Δ. Εμπέογλου, Γ. Σταθόπουλος, Μ. Χατζηανδρέου: Προλογικό σημείωμα των επιμελητών του τόμου
• Μ. Χατζηανδρέου: Εισαγωγή
• Κατάλογος ομιλητών

Α. Ξένος και ψυχικές απαρχές

• Μ. Χατζηανδρέου: το ξένο: τραύμα και απαρτίωση
• Χρ. ζερβής: Ο ξένος ως διχασμένο τμήμα του εαυτού
• Δ. τζάκσον: Ο εαυτός ως ξένος και η ξένη απότην Κολχίδα
• Ι. Παναγιωτοπούλου: Ξένος – ανοίκειος – ξενιστής
• S. Akhtar: Οι ξένοι και το αλλότριο μέσα μας
• Στ. Μπεράτη: Σχολιασμός ομιλίας του Salman Akhtar
• G. Goldstein: Μια συνάντηση με το ξένο. Ο Freud στην Ακρόπολη. Το αλλότριο και η αισθητική εμπειρία

Β. Ο ξένος στην ελληνική μυθολογία και τραγωδία

• D. Bell: Ο Διόνυσος προ των πυλών: ψυχαναλυτικές απόψεις πάνω στο Διονυσιακό και το Απολλώνιο στις Βάκχες του Ευριπίδη
• Δ. τζάκσον: Συζήτηση πάνω στην εργασία του David Bell «Ψυχαναλυτικές απόψεις πάνω στο Διονυσιακό και το Απολλώνιο στις Βάκχες του Ευριπίδη»
• Ν. τζαβάρας: Ξένος και αυτογνωσία στο αρχαίο ελληνικό έπος
• S. Salonen: Ένας ξένος σε εξορία: μεταψυχολογικές παρατηρήσεις για τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή»

Γ. Διαστάσεις του ξένου σήμερα

• J. Kristeva: ζώντας την ξενότητα σήμερα
• Μ. Αϊζενστάιν: Συζήτηση για τη διάλεξη της Julia Kristeva «ζώντας την ξενότητα σήμερα»
• Α. Χριστοπούλου: Η πανδημία του COVID-19 – ο ξένος των καιρών μας
• V. Tsolas: Ξένος σε οικεία χώρα: τo σεξουαλικό σώμα του αποξενωμένου ασθενούς του καιρού μας

Δ. Περιπλανήσεις του ξένου στην ποίηση και τη λογοτεχνία

• Π. Μπουκάλας: Η περιπλάνηση του ξένου στην ελληνική ποίηση
• Σ. Μανωλόπουλος: Η φιλόξενη ποίηση του Παντελή Μπουκάλα
• J. Sklar: Η μεταφορά του ξένου επισκέπτη
• Δ. Εμπέογλου: Η ασφυξία του θηλυκού στον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι
• Δ. Καβαλλιέρος: Η αρνητική ψευδαίσθηση του κακού στον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι
• J. Gammelgaard: το οικείο άγνωστο: διαβάζοντας τον Camus με τον Daoud και τον Σοφοκλή

Ε. Ο ξένος στην ψυχανάλυση: η κληρονομιά του Ferenczi

• τ. Χατζηγιάννη-Στεφανάτου: Η «ταύτιση με τον επιτιθέμενο» στον Ferenczi: η εμφύτευση του «ξένου»
• Γ. Σταθόπουλος: Ο «ξένος» Ferenczi: επιστροφή ενός ανοίκειου σωσία;
• Ε. Νικολοπούλου: H σχέση ανάμεσα στο έργο του Ferenczi και σε εκείνο του Winnicott: μια περίπτωση οικειοποίησης του ξένου στην ψυχαναλυτική σκέψη

ΣΤ. Η προβληματική του ξένου στην κλινική πράξη

• M. Hebbrecht: Αποξενωμένος από τον εαυτό του
• Ν. ταλούμη: Ο μελωδός της πρώτης εξορίας
• Ε. Κοσμά: Πρωταρχική σκηνή και ανοίκειο
• Β. Βασιλοπούλου: Αποτυπώνοντας το ανείπωτο: «Όταν μεγαλώσω θα κάνω τατουάζ»

Ζ. Κοινωνιολογικές και κλινικές προεκτάσεις της διάστασης του ξένου

• P. Padar: Ένας Κούρδος, μια τουρκάλα και μια Ελληνίδα (… και μια Εβραία)
• Α. Φραγκουδάκη: Ξένος από την κοινωνιολογική σκοπιά
• υ. Erten: το ανοίκειο στην κλίνη της λοχείας: Al Ana
• D. Arduman Kırcalı: Al Ana: μια παράξενη εισβολέας ή μια καλοδεχούμενη επισκέπτρια;
• I. Ertüzün: Αντέχοντας τη ζωντάνια και το τέρας

Κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις Αρμός: Ο Πατέρας

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Ο Ξένος (9ο Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συμπόσιο Δελφών)

The post Ο Ξένος (9ο Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συμπόσιο Δελφών) appeared first on Εκδόσεις Αρμός.

Θέρος 2026

«Κοίταξα τότε καὶ εἶδα ἕνα ἄσπρο σύννεφο, καὶ πάνω στὸ σύννεφο καθόταν κάποιος ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἄνθρωπο. Εἶχε στὸ κεφάλι του χρυσὸ στεφάνι καὶ στὸ χέρι του κοφτερὸ δρεπάνι. Βγῆκε τότε ἀπὸ τὸ ναὸ ἕνας ἄλλος ἄγγελος κράζοντας μὲ δυνατὴ φωνὴ σ’ ἐκεῖνον ποὺ καθόταν στὸ σύννεφο: “Ρίξε τὸ δρεπάνι σου καὶ θέρισε, γιατὶ τὰ σπαρτὰ ξεράθηκαν κι ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ θερισμοῦ”. Ἐκεῖνος ποὺ καθόταν στὸ σύννεφο ἔριξε τὸ δρεπάνι του στὴ γῆ, καὶ ἡ γῆ θερίστηκε.

Τότε βγῆκε ἀπὸ τὸν οὐράνιο ναὸ κι ἄλλος ἄγγελος κρατώντας κι αὐτὸς κοφτερὸ δρεπάνι. Κι ἕνας ἄλλος ἄγγελος βγῆκε ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο, αὐτὸς ποὺ ἐξουσίαζε τὴ φωτιά, καὶ φώναξε μὲ δυνατὴ φωνὴ σ’ αὐτὸν ποὺ κρατοῦσε τὸ κοφτερὸ δρεπάνι: “Ρίξε τὸ δρεπάνι σου τὸ κοφτερὸ καὶ τρύγησε τὰ τσαμπιὰ ἀπὸ τὸ ἀμπέλι τῆς γῆς, γιατὶ τὰ σταφύλια του ὡρίμασαν”. Κι ἔριξε ὁ ἄγγελος τὸ δρεπάνι του στὴ γῆ καὶ τρύγησε τὸ ἀμπέλι τῆς γῆς, κι ἔβαλε τὰ σταφύλια στὸ μεγάλο πατητήρι τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ».

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 14:14-19,
Ἡ Καινὴ Διαθήκη. Μετάφραση ἀπὸ τὰ πρωτότυπα κείμενα,
ἐκδ. Ἑλληνικὴ Βιβλικὴ Ἑταιρία, Ἀθήνα 1997

Αρχισυντάκτης, υπεύθυνος ύλης: Θανάσης Ν. Παπαθανασίου.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Σύναξη 178

The post Σύναξη 178 appeared first on Εκδόσεις Αρμός.