Εστίν ουν τραγωδία

Πέραν ἐμοῦ, οὐδεὶς σ’ αὐτὰ δὲν ἀντιτάχθηκε· ἐγὼ μονάχα τόλμησα καὶ τοὺς ἀνθρώπους γλίτωσα, νὰ μὴν κατέρχονται θρύμματα στὸν ᾿Αδη,   «Ναί, τοὺς ἀνθρώπους λύτρωσα ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου»   «Τυφλὲς ἐλπίδες ἐγκατέστησα μέσα στὴν καρδιά τους», Αἰσχύλου, Προμηθεὺς Δεσμώτης, στ. 234-235, 268, 250   «Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνα τός, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται».   «Ἐμνήσθην τοῦ Προφήτου βοῶντος· Ἐγὼ εἰμι ἡ γῆ καὶ σποδός· καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεμυμνωμένα καὶ εἶδον· ἄρα τίς ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός;».   Νεκρώσιμος ᾿Ακολουθία   «Αὐτὸ τὸ καύκαλο εἶχε γλῶσσα καὶ μπορεῖ κάποτε νὰ τραγουδοῦσε… Μπορεῖ νά ‘ναι ἡ κάρα κάποιου πολιτικοῦ… Ἡ κάποιου αὐλικοῦ ποῦ θὰ λέγει “Καλημέρα, γλυκέ μου ἀφέντη! Πῶς εἶσαι, καλέ μου ἄφέντη;”. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ εὐγενέστατος κύριος Τάδε ποὺ θὰ παίνευε τὸ ἄλογο τοῦ ἐξοχότατου κυρίου Δεΐνα, ὅταν θὰ εἶχε ὄρεξη νὰ τοῦ τὸ ζητιανέψει· δὲν μπορεῖ;».   «Ἄμ’ ἔτσι εἶναι· καὶ τώρα εἶναι ὁ εὐγενέστατος κύριος Σκούληκας· ἄσαρκος καὶ τὸν χτυπάει στὴν κεφαλὴ μὲ τὴν τσάπα του ἕνας καντηλανάφτης! Σωστὴ ἐπανάσταση, γιὰ ὅποιον ἔχει μάτια νὰ δεῖ», «Νὰ κι ἄλλο· γιατί τάχα αὐτὸ νὰ μὴν εἶναι τὸ κρανίο ἑνὸς νομικοῦ; Ποῦ εἶναι τώρα οἱ ἐνστάσεις του καὶ οἱ προτάσεις του, οἱ λόγοι του, οἱ ἀποστροφὲς καὶ τὰ κόλπα του; Πῶς ἀνέχεται αὐτὸν τὸν χοντράνθρωπο νὰ τοῦ κτυπᾶ τὴν γκλάβα μὲ τὴν βρωμοτσάπα του καὶ δὲν τὸν ἐνάγει “ἐπὶ ἀδίκῳ ἐπιθέσει”.  

1. Shakespeare, Hamlet, πράξη 5η, σκηνὴ 1η