Μια καλοκαιρινή ευτυχία τρίζει (Μούσες 11)

Μια καλοκαιρινή ευτυχία τρίζει (Μούσες 11) Η σύνθεσι του ελληνικού με τον σύγχρονο πολιτισμό γίνεται όταν υπερβούμε την ψυχική μας ανωριμότητα, η οποία δεν αποτελεί εγγενή όρο της εθνικής μας υπάρξεως αλλά μακροχρόνια ιστορικήν αγκύλωσι. Τότε και μόνον τότε ζωηφόρα στοιχεία της πνευματικής μας παραδόσεως, όπως η μυθική αντίληψις ή ο αποφατισμός, θα ελευθερώσουν τις δυνάμεις που αιώνες τώρα υπνώττουν μέσα τους και θα συμβάλουν ώστε να αναπτυχθή αυτοσυνείδητη εσωτερικότης και να επιτευχθή η ζητούμενη ενότης της ψυχής με τον εαυτό. Τίποτε σ’ αυτή την ενότητα δεν προμηνύει ένα άτομο κλειστό· πλείστα αντιθέτως προαναγγέλλουν έναν άνθρωπο σταθερά ανοικτό και εγρήγορο στην αγωνία του συνανθρώπου. Του Στέλιου Ράμφου

Περιεχόμενα

1. Σημείωσι
2. Οδεύουμε προς ακμή
3. Πρόσωπο, άτομο, μύθος και ιστορία
4. Επιστολή προς τον Πρωθυπουργό
5. Το νόημα και το ανόμημα
6. Μαρασμός “δωρεάν”, ανθοφορία με τίμημα
7. Η υπόθεσι Οτσαλάν εις την υπόθεσι Ελλάς
8. Η βία των πυραύλων και η βία του Σταυρού
9. Απελευθέρωσι αδυναμιών ή απελευθέρωσι δυνάμεων
10. Το θέατρο του παρελθόντος
11. Τι μας επιφυλάσσει η ελπίδα;
12. Θερμότης και ψυχρότητα στον λόγο
13. Ανέσπεροι εν τάφω
14. Παπαδιαμάντης και Ντοστογιέφσκυ

  ΜΟΥΣΕΣ Οι Μούσες ανέκαθεν σχημάτιζαν το σκίρτημα του πνεύματος. Εκτός της ποιητικής των πνοής ο λόγος προδίδει τον εαυτό του, απολιθώνεται και καταντά ιδεοληψία είτε μυθόπλασμα. Η μουσική δεν αφήνει την σκέψη να αφανίσει τα πράγματα, διατηρεί πάντα μεταξύ τους εκείνη την ζωτική απόσταση που κρατεί κάτι ανοιχτό και συνάμα ορισμένο. Και οι Μούσες ακολουθούν. Αρμονίζουν το χθες και το σήμερα στην ρυθμική τους διάρκεια, το εδώ και το αλλού, χωρίς να λησμονούν την αλήθεια της ιδιοπροσωπίας, την δημιουργία και την έρευνα, χωρίς να αρνούνται την πίστη, τον νου και το αίσθημα, χωρίς να φοβούνται την ελευθερία.

Δείτε παρουσιάσεις των βιβλίων εδώ.

Μια καλοκαιρινή ευτυχία τρίζει (Μούσες 11)