Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω

Η διατριβή του Βιζυηνού για το “Καλόν παρά Πλωτίνω” δεν δείχνει μόνον πως ο νεαρός συγγραφέας κατανοεί την αισθητική του νεοπλατωνικού φιλοσόφου· δείχνει κυρίως τα κλειδιά της δικής του αισθητικής στην οποία στηρίζεται το πεζογραφικό του έργο. Ένα βιβλίο απαραίτητο για τον σημερινό αναγνώστη του Βιζυηνού.

Περιεχόμενα

• Σχεδίασμα εισαγωγής
• Προλεγόμενα
• Η διαίρεσις της καλολογίας του Πλωτίνου
• Το αντιληπτικόν του καλού όργανον
• Το καλόν δεν είναι η συμμετρία
• Η οντολογία του Πλωτίνου
• Η μεταφυσική του καλού παρά Πλωτίνω
• Η κριτική του καλού δύναμις
• Το τεχνητόν καλόν

ΜΟΥΣΕΣ 2 Οι Μούσες ανέκαθεν σχημάτιζαν το σκίρτημα του πνεύματος. Εκτός της ποιητικής των πνοής ο λόγος προδίδει τον εαυτό του, απολιθώνεται και καταντά ιδεοληψία είτε μυθόπλασμα. Η μουσική δεν αφήνει την σκέψη να αφανίσει τα πράγματα, διατηρεί πάντα μεταξύ τους εκείνη την ζωτική απόσταση που κρατεί κάτι ανοιχτό και συνάμα ορισμένο. Και οι Μούσες ακολουθούν. Αρμονίζουν το χθες και το σήμερα στην ρυθμική τους διάρκεια, το εδώ και το αλλού, χωρίς να λησμονούν την αλήθεια της ιδιοπροσωπίας, την δημιουργία και την έρευνα, χωρίς να αρνούνται την πίστη, τον νου και το αίσθημα, χωρίς να φοβούνται την ελευθερία.

Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω.