zontas-mazi

Η παρεμβαίνουσα μη-κατευθυντικότητα στη ζωή μας
Ο Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου PARIS VIII, ψυχοθεραπευτής, εμπνευστής της Παρεμβαίνουσας Μη-Κατευθυντικότητας (NDI), με μεγάλο ερευνητικό και συγγραφικό έργο Μισέλ Λομπρό, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1924. Το 1958 ανακηρύσσεται καθηγητής Ψυχολογίας στο Εθνικό Κέντρο Ειδικής Αγωγής ενώ συμμετέχει στο παιδαγωγικό κίνημα Freinet. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ανακαλύπτει τη Μη-Κατευθυντικότητα των K.Lewin και C.Rogers, που θα τον οδηγήσει στη σύλληψη της Θεσμικής Παιδαγωγικής. Το 1964 συμμετέχει στη δημιουργία του Θεσμικού κινήματος με τους R.Lourau, G.Lapassade κ.α. με στόχο τον εκδημοκρατισμό των θεσμών και της κοινωνικής ζωής. Οι ίδιοι το ’67 – ’68 παίρνουν μέρος στην ομάδα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα με τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Το 1969 καλείται να διδάξει στο πειραματικό πανεπιστήμιο της Vincennes-Paris VIII, στο τμήμα Επιστήμες της Εκπαίδευσης, που εφαρμόζει τη συμμετοχική διδασκαλία και άλλες ριζοσπαστικές παιδαγωγικές μεθόδους. Το 1975 ιδρύει με συνεργάτες του το ινστιτούτο AGORA που επεξεργάζεται και θέτει σε εφαρμογή την Παρεμβαίνουσα Μη-Κατευθυντικότητα. Από το 1985 έχει στην Ελλάδα μια σταθερή παρουσία στο χώρο της ψυχοθεραπείας, της εκπαίδευσης ψυχοθεραπευτών και της παιδαγωγικής.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ
Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)
Περιεχόμενα:
ΠΡΟΛΟΓΟΣ. ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
– Προμηθέας δεσμώτης
Τι είναι η κατευθυντικότητα; Ένα τρομερό δίλημμα. Η δύναμη της αντίστασης. Η ελευθερία δράσης (“Reactance”). Αντιμετώπιση της ματαίωσης. Η αγάπη του εαυτού.
Οι ρίζες της συμπεριφοράς. Η ιδιοποίηση. Το επικίνδυνο σημείο. Η ανθρωπότητα απειλείται. Η κοινωνία κινδυνεύει. Η μη-κατευθυντικότητα. Η διάδραση των επιθυμιών. Η δημιουργία της σχέσης.
– Το συμπόσιο
Η κοινωνική ζωή. Η αντήχηση. Το πρώτο επίπεδο. Τρία παραδείγματα για το πρώτο επίπεδο. Το δεύτερο επίπεδο. Η διαδικασία της ακτινοβολίας. Εστίες ανάπτυξης.
Η διαχείριση των συγκρούσεων. Το τρίτο επίπεδο. Οι απαρχές του κινήματος.
– Η επικέντρωση στην επιθυμία
Η τρίτη μορφή. Η επιθυμία για συνεργασία. Η παρέμβαση. Η δουλειά της διευκόλυνσης. Η ανάγνωση της επιθυμίας. Η σημασία του ξεκινήματος. Διατύπωση προτάσεων.
Η μη-κατευθυντική στάση. Διεύρυνση του πεδίου των δυνατοτήτων. Η δουλειά της συνοδείας. Η δουλειά της εκπαίδευσης. Τι κάνουμε με τις καταστροφικές ενορμήσεις.
Η ψυχοδυναμική.
– Οι μη-παρεμβατικοί θεσμοί
Δοκιμάζοντας τη μέθοδο. Ιστορική αναδρομή του πειράματος. Η ανάδυση των επιθυμιών. Από την επιθυμία στη δράση. Η έρευνα – δράση. Η δουλειά σε ομάδες. Ο ρόλος της παρέμβασης.
Το φαινόμενο Πυγμαλίων. Η εγκαθίδρυση της σχέσης. Ζώντας μαζί. Μια προσωποποιημένη βοήθεια. Ένα εγχείρημα στην υπηρεσία του ανθρώπου.
zontas-mazi

Βάρος0.25 kg
Διαστάσεις14 × 21 cm
Συγγραφέας:

Michel Lobrot

Σελίδες:

216

isbn13:

978-960-527-889-2

1 κριτική για Ζώντας μαζί (2η Έκδοση)

  1. armosbooks

    Περικλής Αγγελόπουλος
    3-10-2016
    Μισέλ Λομπρό
    Η πρώτη ανάγνωση του έργου του Μισέλ Λομπρό οδηγεί στην αντίληψη ότι πρόκειται για ένα μανιφέστο ελευθερίας, το οποίο αναδεικνύει την κεντρική σημασία της επιθυμίας για την ανθρώπινη ύπαρξη και τονίζει ότι η αναγνώριση της στην κλινική πράξη συμβάλλει στην δημιουργία αισθημάτων ικανοποίησης και χαράς για τους συμμετέχοντες.
    Το έργο του Μισέλ Λομπρό ανήκει στο κίνημα της δεκαετίας του 1960 η οποία αναζήτησε τη χειραφέτηση από την ιεραρχική κοινωνία. Ο ίδιος με σπουδές κοινωνιολογίας, φιλοσοφίας και θεολογίας αναζητώντας μια απάντηση στο πρόβλημα του ανθρώπου διατύπωσε μια θεωρία για να θέσει το ανθρωπολογικό του θεμέλιο και παράλληλα, διαμόρφωσε μια μέθοδο μέσω της οποίας μπορεί να πραγματωθεί το ανθρωπολογικό αυτό ιδεώδες. Όπως ο ίδιος σημειώνει « Τελικά αυτό που προσπαθώ να ορίσω είναι μια πραγματική ηθική, ένας τρόπος ζωής.». Το έργο του Λομπρό γραμμένο σε ύφος απλό, λιτό και ταυτόχρονα επιστημονικό απευθύνεται στον αναγνώστη με τρόπο άμεσο και κατανοητό. Το κείμενο γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, μας καλεί να εμπλακούμε και να στοχαστούμε πάνω στην νέα πρακτική της μη- κατευθυντικής παρεμβατικότητας, αλλά και να εμβαθύνουμε στα αίτια και τους τρόπους της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η σκέψη του αντλεί από πολλές και διαφορετικές παραδόσεις προκειμένου να πραγματοποιήσει τη δική του σύνθεση. Παραδείγματα από την λογοτεχνία μαζί με επιστημονικές έρευνες και αναφορές, συνθέτουν ένα υλικό το οποίο χαρακτηρίζεται από το βάθος και την πρωτοτυπία της σκέψης του.
    Ακολουθώντας την ιστορική προσέγγιση αναφέρεται στην ιστορία του θεραπευτικού και παιδαγωγικού κινήματος, Η ιστορική αναδρομή αποτελεί μια συζήτηση με πλήθος διανοητών όπως ο Ρουσσώ, ο Φρόυντ , ο Ρικουέρ, ο Λακάν, οι εκπρόσωποι της νέας παιδαγωγικής, Μοντεσσόρι, Ντιούι, ο Ρότζερς, ο Καρτέσιος ενώ οι θέσεις του υποστηρίζονται με πλήθος μελετών που πιστοποιούν την επιστημονική τους θεμελίωση. Το έργο του Λομπρό παραμένει εντός της ιστορίας κινούμενο σε δύο άξονες : ένα συγχρονικό και ένα διαχρονικό. Από τη μια πλευρά αναφέρεται στην ανθρώπινη ιστορία την οποία θεωρεί ως μια ιστορία της καταπίεσης του ανθρώπου και από την άλλη οραματίζεται το μέλλον που ανήκει στον ελεύθερο άνθρωπο. Μιλάει για την ανθρωπότητα που κινδυνεύει σήμερα καθώς όπως αναφέρει οι «οι κοινωνικοί δεσμοί κινδυνεύουν» Ο άνθρωπος βρίσκεται στη θέση του Προμηθέα Δεσμώτη αποκομμένος από τις εστίες και την επικοινωνία με τους άλλους, καθώς δέχεται την επιβολή της Βίας και του Κράτους. Έτσι, το έργο του αφορά αφενός μεν μια θεραπευτική πρόταση που αναφέρεται στη θεραπεία ή την παιδαγωγική, αφορά όμως και την πολιτική, την κοινωνική και θεσμική οργάνωση της κοινωνίας.
    Για τον Μισέλ Λομπρό ο άνθρωπος υπάρχει ως αυτόνομη οντότητα, η οποία όμως διαμορφώνεται κοινωνικά μέσα από τη σχέση με τον Άλλο. Ο άνθρωπος υπάρχει ελεύθερος σε σχέση και αναφορά με τον Άλλο χωρίς τον οποίο «είναι ένα τίποτα, πεθαίνει» (Λομπρό, σελ,25).
    Ωστόσο, η καταπίεση του υφίσταται από τον ΄Άλλο, ο περιορισμός της ελευθερίας του γεννά την αντίδραση και τη δυσαρέσκεια. Σύμφωνα με τον Λομπρό ο άνθρωπος είναι όν επικεντρωμένο στην ικανοποίηση της επιθυμίας του. Η ανθρώπινη συμπεριφορά ορίζεται από τα βιωμένα συναισθήματα και τη νοηματοδότηση που αυτά λαμβάνουν στην φαντασία. Το υλικό αυτό ταυτίζεται με τον ίδιο τον εαυτό μας, «είναι ο ίδιος μας ο εαυτός». (Λομπρό, σελ, 47).
    Ο Μισέλ Λομπρό καταδεικνύει με τρόπο πειστικό την αναποτελεσματικότητα της επιβολής και τονίζει την αξία της επιθυμίας και του ενδιαφέροντος, για τη μάθηση, αλλά και την επίτευξη οποιουδήποτε σκοπού της ζωής. Η αγάπη για τον εαυτό ταυτίζεται με την ίδια την ουσία του ανθρώπινου όντος, ενώ η επιθυμία αναγνώρισης της μοναδικότητας και της ιδιαιτερότητας του καθενός αποτελεί όρο της ύπαρξης ως συνύπαρξης. Η δημιουργία του εαυτού, η οποία πραγματώνεται μέσα από την θέσπιση στόχων, σκοπών και σχεδίων παρομοιάζεται με έργο τέχνης και ο καθένας γίνεται δημιουργός του εαυτού του. Στο σημείο αυτό ο Λομπρό συνομιλεί με τους στοχαστές της Αναγέννησης, οι οποίοι σηματοδότησαν την έξοδο από την καταπίεση της μεσαιωνικής κοινωνίας και αντιλαμβανόμενοι τον άνθρωπο ως δημιουργό ανέδειξαν την μοναδικότητα αλλά και την καθολικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης που πραγματώνεται συμμετέχοντας σε όλο το φάσμα της πολιτισμικής δραστηριότητας. Σύμφωνα με τον Λομπρό ο καθένας ζητά την αναγνώριση και το σεβασμό της μοναδικότητας στο βλέμμα των άλλων.( Λομπρό, σελ,58) Ωστόσο, η εξάρτηση μας από το βλέμμα του Άλλου, γεννά και τις άμυνες, τις υπεράμυνες τις οποίες χρησιμοποιούμε για να προστατευθούμε από τους άλλους, καθώς παραμένουμε δεσμευμένοι στο δίπολο κυριαρχία και επιβολή. Ο σύγχρονος τεχνολογικός πολιτισμός και η φιλοσοφία της κυριαρχίας αποτελεί κίνδυνο για την ανθρωπότητα σε τρία επίπεδα: το στρατιωτικό, το πολιτικό και το κοινωνικό. Η χρήση στρατιωτικής βίας, η οποία ωθείται από την επιθυμία της κυριαρχίας θέτει σε εφαρμογή την αρχή της εξόντωσης και αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα καθώς έφτασε σε μια σειρά πολέμων, μέχρι το ολοκαύτωμα. Σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο υπάρχει σκλήρυνση, καθώς και η ίδια η δημοκρατία ακολουθεί μεθόδους καταναγκασμού αλλά κυρίως με την εμφάνιση του ολοκληρωτισμού σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης αλλά και του υπόλοιπου κόσμου. Σε επίπεδο κοινωνικό οι συνέπειες της επιβολής αντικατοπτρίζονται στη φτώχεια και την εκμετάλλευση μεταξύ των ανθρώπων. Σχολιάζοντας το φαινόμενο του λαϊκισμού θεωρεί ότι ο λαϊκιστής ηγέτης είναι αυτός που ταυτίζεται με την μάζα που την παρακολουθεί και την οδηγεί εκεί που η ίδια επιθυμεί να πάει. Ο λαϊκισμός εδράζεται στη χειραγώγηση σύμφωνα με τις επιθυμίες των ανθρώπων, με τα ενδιαφέροντα και τις ιδεολογικές τους θέσεις και όχι με την διαμόρφωση απόψεων και την επιβολή τους σε αυτή. (Λομπρό, σελ, 53).
    Ο Λομπρό αντιτίθεται στον Μαρξ, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι σχέσεις παραγωγής διαμορφώνουν το ανθρώπινο είναι και υποστηρίζει ότι η σχέση που έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους καθορίζει και τις σχέσεις παραγωγής. « Πριν από τις παραγωγικές σχέσεις υπάρχουν οι ανθρώπινες σχέσεις, έτσι, απλά… η επιθυμία για μόνιμη εγκατάσταση είναι πιο σημαντική από την τέχνη της καλλιέργειας της γης, η οποία είναι άλλωστε, τέχνη και γνώση. Η καλλιέργεια των ανθρώπων προηγείται της καλλιέργειας της γής».

    Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου ο Μισέλ Λομπρό επιχειρεί να μιλήσει για τη μη – κατευθυντικότητα, γεγονός που αποτελεί και το στόχο του βιβλίου αυτού. Η μη – κατευθυντικότητα ως ένας διαφορετικός τρόπος ύπαρξης εδράζεται στην σύγκλιση των επιθυμιών και τη δημιουργία δεσμών, οι οποίοι εμπλουτίζουν τον ψυχικό κόσμο και συμβάλλουν στη διαμόρφωση του ψυχικού γίγνεσθαι προσδίδοντας νέες διαστάσεις, παρέχοντας την ευκαιρία στον άνθρωπο να γίνει αυτό που δεν είναι ακόμα. Η ικανοποίηση των επιθυμιών εδράζεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος επιθυμεί πάνω από όλα να είναι αυτόνομος και ελεύθερος από το φόβο και την τρομοκρατία. Εξηγώντας τους ψυχολογικούς μηχανισμούς της ακτινοβολίας, της φυσικής τάσης του απλώματος, της αρχής της ανταλλαγής υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος τρέφεται από τις σχέσεις αγάπης, αναγνώρισης και αποδοχής που συνάπτει με το περιβάλλον του. οι σχέσεις αυτές που ορίζονται ως Βασική Κοινωνική Ανταλλαγή, αφορούν τη σύνδεση με τον άλλο που αισθανόμαστε ότι μας αγαπά, μας αναγνωρίζει μας αποδέχεται. Στη σχέση αυτή συμμετέχει το σύνολο του ψυχοσωματικού οργανισμού, μέσω της συγκίνησης, της επιθυμίας, της έμπνευσης, των ονείρων, τω σχεδίων, της έντασης και έτσι εγγράφεται και στον ψυχισμό. Σε αυτή την οντολογική κατηγορία θεμελιώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία προηγείται των θεσμών. Θα λέγαμε έτσι, ότι μπορούμε να εντάξουμε το Λομπρό σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι το υποκείμενο προηγείται της κοινωνίας. Αντίθετα με τη καταπίεση και τον έλεγχο, τις αρχές του κομφορμισμού και των εσωτερικευμένων προτύπων, τα οποία υποβάλλουν τρόπους συμπεριφοράς και δημιουργούν αισθήματα ενοχής, και τα οποία παράγονται μαζικά σε μια κοινωνία η οποία παράγει και καταναλώνει προϊόντα της λεγόμενης μαζικής κουλτούρας, η μη – κατευθυντικότητα προτείνει βασισμένη στην αρχή της αντήχησης ένα νέο τρόπο, ο οποίος επηρεάζει το σύνολο των σχέσεων και αφορά τις σχέσεις των ζευγαριών, την αντιμετώπιση των παραβατών και την οργάνωση και ρύθμιση του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Σε αυτό το σημείο ο Λομπρό αναγνωρίζοντας τα κίνητρα της ανθρώπινης δραστηριότητας τάσσεται υπέρ μιας σοσιαλδημοκρατικής λύσης όπως αυτή εκφράστηκε από τον Τζ. Κεϋνς (1883-1946) αναγνωρίζοντας ότι η εργασία εξαρτάται από την ζήτηση και την ανάγκη των επιχειρήσεων για εργατικό δυναμικό. Έτσι, το Λομπρό απασχολεί το ζήτημα του Άλλου και της σχέσης μαζί του, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο η σχέση αυτή δεν θα είναι σχέση εξουσιαστικότητας, υποταγής και φόβου. Η πραγμάτωση των επιθυμιών μας περνά μέσα από την πραγμάτωση των επιθυμιών του άλλου. (Λομπρό, σελ, 105).
    Η σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων πραγματοποιείται μέσω της ακτινοβολίας και αφορά την ενεργοποίηση δυνάμεων στο εσωτερικό του ανθρώπου και παράλληλα κίνηση και εμπλοκή του εξωτερικού κόσμου. Έτσι, ο Λομπρό θεωρεί ότι η ανθρώπινη πράξη δεν είναι αποτέλεσμα της τυχαιότητας ή των καταναγκασμών αλλά είναι εμπρόθετη, σκόπιμη και προέρχεται από το Κάλεσμα που αφορά την αναγνώριση αυτού που για κάποιο λόγο αγγίζει την ψυχή μας και μας ωθεί να το επιλέξουμε ως σκοπό, στόχο, συμπεριφορά, ερωτικό σύντροφο. Επιπλέον, η εμφύτευση αφορά την εγκατάσταση συμπεριφορών, οι οποίες θετικές ή αρνητικές συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, η οποία κοινωνείται με τους άλλους μέσω της διάχυσης. Η διάχυση που αναφέρεται στο εσωτερικό και το εξωτερικό αναγνωρίζει το ρόλο της φαντασίας για τη δημιουργία του εσωτερικού κόσμου και επιπλέον επιτρέπει την προβολή του εαυτού μας προς τα έξω. Η κίνηση αυτή σύμφωνα με τον Λομπρό δίνει τη δυνατότητα για μάθηση, για την καλλιέργεια των ενδιαφερόντων και τη μεταμόρφωση όλων των εμπλεκομένων καθώς η διαδικασία αυτή αποτελεί μια διαδικασία σύγκλισης μέσω της επικοινωνίας. Η στάση αυτή που θεωρείται αυτονόητη είναι μια νέα συνειδητοποίηση του πολιτισμού μας και είναι η μέθοδος με την οποία μπορούμε να ξεφύγουμε από την βαρβαρότητα και τον σκοταδισμό. Η μέθοδος αυτή επικεντρωμένη στην επιθυμία βρίσκοντας την εφαρμογή της στους θεσμούς, μπορεί να σηματοδοτήσει το πέρασμα και να προτείνει μια λύση για το μέλλον την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει επαναστατική. Η στάση αυτή που προτείνει ο Λομπρό συνοψίζεται στα λόγια του « προσφέρουμε χωρίς να αναγκάζουμε, λαμβάνουμε χωρίς να εξαναγκαζόμαστε».

Προσθήκη μίας αξιολόγησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί επίσης να σας αρέσει…