kamilaki maria

Η Μαρία Καμηλάκη-Μανογιαννάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ρέθυμνο Κρήτης. Σπούδασε στη Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία Πειραιώς και αργότερα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Αθηνών για εξομοίωση πτυχίου. Εργάστηκε ως δασκάλα σε σχολεία της Κρήτης, της Μακεδονίας και της Αθήνας. Από μικρή αγαπούσε το γράψιμο. Έχει γράψει ποιήματα και λογοτεχνικά έργα για μαθητικές παραστάσεις στα
σχολεία που υπηρέτησε, αρκετά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε σχολικά ή τοπικά περιοδικά. Το 2019 διακρίθηκε σε λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος.
«ΣΤΗΝ ΚΟΧΗ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Εμπνευσμένο από εμπειρίες και εμπλουτισμένο με σκέψεις, φαντασία, αλληλοσυγκρουόμενες αντιλήψεις, εναλλασσόμενες εικόνες και συναισθήματα. Ξεκινάει από τα μισά του περασμένου αιώνα και ολοκληρώνεται στις μέρες μας. Συνταιριάζει με μαγικό τρόπο το παρελθόν που με γοργά βήματα δίνει τη σκυτάλη στο παρόν.
Μια ιστορία, πραγματικότητας και μυθοπλασίας, αρχίζει σε ένα χωριό της Κρήτης, στα μέσα του περασμένου αιώνα. Η Μυρτώ, ένα χαρισματικό κορίτσι, κυνηγάει τα όνειρά της μέσα σε δράση, αλλεπάλληλες συγκρούσεις, μυστηριώδεις καταστάσεις, ζώντας έναν έρωτα παράφορο και κυνηγημένο. Αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα και σκέψεις, πρωτοφανή και ανεξέλεγκτα εμπόδια, κατάχρηση εξουσίας, δόλια προξενιά και υπερατλαντικά ταξίδια χαράζουν τη μοίρα της.
Ποια θα είναι η εξέλιξη της ζωής της; Ποιες μαγικές στιγμές και ποιες φουρτούνες την περιμένουν; Θα λυθούν τα μυστήρια και θα έρθει η δικαίωση;
Μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας αναβλύζουν ήθη, έθιμα, κουλτούρες, τόποι, μηνύματα, που κάνουν ζωντανή και ενδιαφέρουσα την ανάγνωση και κόβουν την ανάσα.
kamilaki maria
Λίγα λόγια από τη συγγραφέα
Με πολύ σεβασμό και πάθος για το γράψιμο, δειλά στην αρχή αλλά με ενθουσιασμό και από εσωτερική ανάγκη άφησα το μολύβι να ρουφήξει από την ψυχή και το μυαλό κάθε εμπειρία και φαντασία και να γεμίσει τη ζωή των ηρώων που εμπλέκονται στο  μυθιστόρημα αυτό. Χρόνια τώρα έμενε κρυφός πόθος. Ήμουν σιωπηλή στην έκθεση κάθε σκέψης και αρνητική στην ιδέα της εξωτερίκευσης. Ποιήματα, διηγήματα που ξεπηδούσαν και βλάσταιναν από μέσα μου τα στόλιζα με λέξεις και φράσεις και τα έχωνα σε συρτάρια, φακέλους και σημειωματάρια. Φωτίστηκαν και χαμογέλασαν μόνο όσα έγραψα για τα παιδιά, τα εγγόνια μου και με τους μαθητές μου στα σχολεία που υπηρέτησα.
Τα χρόνια κυλούσαν και ο ανεκπλήρωτος πόθος να γράψω κάτι που να έχει το στίγμα μου γιγάντωνε και φούσκωνε μέσα μου. Όμως οι δεκαετίες, η μία μετά την άλλη, πέρασαν. Το ημερολόγιο στον τοίχο έδειξε το πέρασμα των χρόνων, ένιωσα τον τρόμο του θανάτου. Ένιωσα τηνπίκρα του ονείρου που δεν πραγματοποίησα. Αισθάνθηκα ότι ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, ενώ περίμενε να γεννηθεί, το κλείδωσα στο σκοτεινό κελί της λήθης.
Ένα πρωινό πήρα τη μεγάλη απόφαση. Σε ένα μπλοκ είχα αραδιάσει πολλά που είχαν σημαδέψει τη ζωή μου. Θα έγραφα, λέει, κάποτε την αυτοβιογραφία μου. Τρόμαξα, ένιωσα τη φωνή των προγόνων μας «Τα εν οίκω μη εν δήμω». Ντράπηκα. Το έσκισα, το πέταξα και άρχισα να περιπλέκω σε καινούργια φύλλα το μυθιστόρημα αυτό μόνο με το βελονάκι της φαντασίας μου. Η εφηβική ηλικία των ηρώων μου συμπίπτει με την περίοδο της Χούντας. Τότε που η οικογένεια και η νοοτροπία της εποχής έπαιζαν σημαντικό ρόλο καθορίζοντας ακόμη και τη μοίρα των ανθρώπων.
Τα πρόσωπα, τα ονόματα, οι χαρακτήρες, τα περιστατικά, όλα όσα διαδραματίζονται είναι εντελώς φανταστικά, καθαρή μυθοπλασία για την πλοκή του έργου, απεικονίζουν όμως την τότε πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με ονόματα, επαγγέλματα, γεγονότα, ιδρύματα, τοποθεσίες αποτελεί σύμπτωση. Σε αυτές τις γραμμές ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ευγνωμονώ τους γονείς μου, εκεί ψηλά που είναι, για τον αγώνα τους να μάθω γράμματα. Ιδιαίτερα τη μητέρα μου, που με γνώσεις μόλις δευτέρας τάξης δημοτικού ξενυχτούσε να μου «υπαγορεύσει» αρχαία κείμενα για να πετύχω στις εξετάσεις.
Δείτε επίσης: «Αστραπές χωρίς βροντή» του Βασίλη Μπενόπουλου
kamilaki maria

Μπορεί επίσης να σας αρέσει…