paramythia-tis-kyprou maragou

Κυθραιώτης Χρ. Γιώργος

Ο Γιώργος Χρ. Κυθραιώτης γεννήθηκε το 1958 στη Λευκωσία. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή Πνευμονοκονίαση (1984), τη συλλογή πεζών Περίπατος στα τείχη (2005), και δημοσίευσε πεζά, ποιήματα, άρθρα και μεταφράσεις σε περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις.

Email
Compare
  • Αξιολογήσεις (0)

There are no reviews yet.


Be the first to review “Κυθραιώτης Χρ. Γιώργος”

You may also like…

-10%
pentamorfi-kai-to-teras beaumont

Η πεντάμορφη και το τέρας

 8.00  7.20
0 Reviews
 8.00  7.20

Μετάφραση – Επίμετρο: 

«Αν σε στενοχωρώ, πες μου το μονάχα και θα φύγω, θα φύγω στη στιγμή. Πες μου, όμως, δεν με βρίσκεις πολύ άσχημο».
«Αυτό είν’ αλήθεια», είπε η Πεντάμορφη, «γιατί δεν ξέρω να λέω ψέματα. Μα πιστεύω πως είσαι πολύ καλός».
«Δίκιο έχεις», είπε το τέρας, «μόνο που, πέρα απ’ την ασχήμια μου, δεν έχω καθόλου μυαλό.
Ξέρω καλά πως είμαι ένα τέρας και τίποτ’ άλλο».
«Δεν είναι τέρας κάποιος που πιστεύει πως δεν έχει μυαλό», είπε η Πεντάμορφη.

«Ναι, κυρά», αποκρίθηκε το τέρας, «έχω καλή καρδιά· μα πάλι είμαι τέρας».
«Πολλοί άνθρωποι είναι χειρότερα τέρατα από σένα», είπε η Πεντάμορφη, «και κάλλιο η δική σου όψη, παρά εκεινών που έχουνε όψη ανθρώπου, μα κρύβουν μια καρδιά ψεύτικη, σάπια, αχάριστη».

Η Πεντάμορφη και το τέρας είναι μια αρχέγονη και οικουμενική ιστορία που μιλάει για την εκπλήρωση της ύπαρξης, που μιλάει για την οδυνηρή πορεία που οδηγεί στη συνάντηση με τον άλλο. Στην πορεία αυτή, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το χαμένο του πρόσωπο, μεταμορφώνεται από τέρας σε πρίγκιπα, από κόρη καλής οικογένειας σε πλήρες πρόσωπο που χωράει τον άλλον. Το κυριότερο δε είναι ότι η μεταμόρφωση αυτή δεν γίνεται με μαγικό τρόπο. Πρόκειται πραγματικά για μια αλλαγή συνείδησης, για μια αλλαγή βλέμματος.

-20%
peripatos-sta-teichi kythreotis

Περίπατος στα τείχη

 7.61  6.09
0 Reviews
 7.61  6.09

Γιώργος Χρ. Κυθραιώτης

«Στους δρόμους οι διαβάτες προχωρούν ακολουθώντας δαιδαλώδεις μελωδίες μέσα τους, αλλά και ψαλμούς και φοινικιές που ανοίγουν ψηλά σαν πυροτεχνήματα και παφλασμούς από τις υδατοπτώσεις ουράνιων καταρρακτών. Ωστόσο η γαλήνη ποτέ δεν διαταράσσεται. Τους μένουν μονάχα κάτι τριμμένα ρούχα που τα σφίγγουν γύρω απ’ το σώμα τους, μέχρι να φτάσουν στο σπίτι, στο πραγματικό τους σπίτι.» Ακολουθώντας το δρόμο της αφήγησης η οποία συχνά προτιμά τις ατραπούς του ποιητικού λόγου, ο Γ. Κυθραιώτης εγκαινιάζει μια πορεία προς τη γενέθλια πόλη του, τη Λευκωσία. Η γραφή του πλέκει ένα δίχτυ με το οποίο προσπαθεί να αλιεύσει την πολυπόθητη πραγματικότητα, την αλήθεια των προσώπων, των πραγμάτων, της ιστορίας. Η ατμόσφαιρα της πόλης γίνεται η αφετηρία για συναρπαστικές διαδρομές, προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα, για περίπατους, ερωτικές συναντήσεις. Οι δρόμοι της πόλης παρεκκλίνουν από τη συνήθη τους κατεύθυνση, οδηγώντας συχνά στο όνειρο, στην πίκρα της διάψευσης, στην ήττα, στη συνειδητοποίηση μιας βαθύτερης πραγματικότητας.

-20%
mia-synantisi-me-ton-ksepesmeno-dervisi kythreotis

Μια συνάντηση με τον Ξεπεσμένο δερβίση του Αλ. Παπαδιαμάντη

 11.00  8.80
0 Reviews
 11.00  8.80

Γιώργος Χρ. Κυθραιώτης

Συναντώντας τον μυστηριώδη Ξεπεσμένο δερβίση μέσα από το ομώνυμο διήγημα, ο Γ. Κυθραιώτης παρακολουθεί τον Παπαδιαμάντη καθώς ο τελευταίος χτίζει μιαν αφηγηματική ποιητική με καινοφανείς για την εποχή του τεχνικές, για να στηρίξει καλλιτεχνικά τη δική του θέαση του κόσμου.
Όπως μεθοδικά καταδεικνύει ο Κυθραιώτης, εξετάζοντας θέματα που αφορούν τον αφηγηματικό χρόνο, την πλοκή, τις συντακτικές δομές, τον αφηγητή και τα πρόσωπα του διηγήματος, ο Ξεπεσμένος δερβίσης αναιρεί τη μια μετά την άλλη τις συμβάσεις του αφηγηματικού ρεαλισμού, εισάγοντάς μας σε μια ποιητική που καθιστά το έργο ανοικτό και ανολοκλήρωτο, ενσαρκούμενο κάθε φορά στην εμπειρία που πυροδοτεί στον αναγνώστη.

-10%
o eftichismenos prigipas wilde

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας

 5.97  5.37
1 Reviews
 5.97  5.37

Μετάφραση:  

Επίμετρο: 

«Σαν ήμουνα ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά, τι ήτανε τα δάκρυα δεν ήξερα, γιατί ζούσα στο παλάτι της ξεγνοιασιάς, όπου δεν επιτρέπεται να μπει η θλίψη. Τη μέρα έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο και έσερνα πρώτος το χορό τα βράδια στη Μεγάλη Σάλα. Οι Αυλικοί μου Ευτυχισμένο Πρίγκιπα με φώναζαν… Κι αλήθεια ευτυχισμένος ήμουνα, αν είν΄στ΄αλήθεια ευτυχία η απόλαυση… Λοιπόν, έτσι έζησα, κι έτσι πέθανα. Και τώρα που είμαι νεκρός με βάλανε εδώ πάνω, τόσο ψηλά, που βλέπω όλη την ασχήμια και τη μιζέρια της πόλης μου. Κι ας είναι η καρδιά μου από μόλυβδο φτιαγμένη, άλλη εκλογή δεν έχω απ΄το κλάμα…»

Εκδόσεις Αρμός
X
X