Προσφορά!
i-alli-diki canetti

Η άλλη δίκη

Canetti Elias

Τα γράμματα του Κάφκα στη Φελίτσε

Είναι πολλοί εκείνοι που ισχυρίζονται πως τα Γράμματα στη Φελίτσε του Φραντς Κάφκα είναι ό,τι καλύτερο έγραψε ο συγγραφέας στη ζωή του, γιατί πρόκειται για κείμενα αυθόρμητα, ειλικρινή και άκρως αποκαλυπτικά. Ο Κάφκα γνώρισε τη Φελίτσε Μπάουερ το 1912 στο σπίτι του φίλου του Μαξ Μπροντ. Η πυκνότατη αλληλογραφία τους (διαθέτουμε μόνο τις επιστολές που έγραψε εκείνος), έδωσε την ευκαιρία στον νομπελίστα συγγραφέα να γράψει ένα διεισδυτικό, ευφυές δοκίμιο για τον συγγραφέα από την Πράγα, που θεωρείται πλέον κλασικό. Ο Κάφκα και η Φελίτσε αρραβωνιάστηκαν δύο φορές, το 1914 και το 1917. Πριν από τη διάλυση του πρώτου αρραβώνα, η οικογένεια Μπάουερ έστησε στο Βερολίνο ένα είδος δικαστηρίου, στο οποίο βασίστηκε ο δημιουργός της Μεταμόρφωσης, για να γράψει τη δική του Δίκη, ένα εμβληματικό μυθιστόρημα που τον έκανε παγκόσμια γνωστό.

 13.00  11.70

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-956-1 Κατηγορία: Ετικέτες: ,
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (0)
Weight 0.25 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

Elias Canetti

Σελίδες

208

isbn13

978-960-527-956-1

There are no reviews yet.


Be the first to review “Η άλλη δίκη”

You may also like…

-10%
i-gynaika-me-ta-lefka collins

Η Γυναίκα με τα λευκά

 25.00  22.50
1 Reviews
 25.00  22.50

Wilkie Collins

Μυθιστόρημα

Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοσματόπουλος

Ένα από τα πρώτα έργα του «ντετέκτιβ» μυθιστοριογραφίας με μια αφήγηση υφασμένη από πολλούς χαρακτήρες. Ο Wilkie Collins στο περίφημο μυθιστόρημά του βασίστηκε εν μέρει σε ένα πραγματικό περιστατικό απαγωγής και παράνομου εγκλεισμού τον δέκατο έκτο αιώνα. Το 1860, η ιστορία προκάλεσε αίσθηση στους αναγνώστες της, τραβώντας την προσοχή τους με τη φανταστική πρώτη σκηνή όπου η μυστηριώδης «Γυναίκα με τα Λευκά» Anne Catherick συναντά τον Walter Hartright.

Η Γυναίκα με τα Λευκά συνδυάζει επιτυχώς μυστήριο, ρομαντισμό, αγωνία και γοτθικά στοιχεία, ενώ εξισορροπεί μια σφιχτή και έντονη πλοκή με δυνατούς χαρακτήρες και δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι παρέμεινε τόσο δημοφιλής μέχρι σήμερα.

Βαδίζοντας αργά στον μοναχικό δημόσιο δρόμο, σε μια στιγμή, πάγωσε το αίμα μου από το ξαφνικό ελαφρύ άγγιγμα ενός χεριού στον ώμο μου από πίσω. Γύρισα ακαριαία με τα δάχτυλά μου να σφίγγονται στη λαβή του μπαστουνιού μου. Εκεί, στη μέση της φαρδειάς φωτεινής δημοσιας –εκεί, σαν να είχε εκείνη τη στιγμή ξεφυτρώσει από τη γη ή να έπεσε από τον ουρανό– στεκόταν η μοναχική μορφή μιας Γυναίκας, ντυμένης από πάνω μέχρι κάτω στα λευκά. Το πρόσωπό της έγερνε προς το μέρος μου και με παρατηρούσε σοβαρό, ενώ το απλωμένο χέρι της έδειχνε προς το σκοτεινό σύννεφο πάνω απ’ το Λονδίνο.
Είχα μείνει άναυδος απ’ την έξαφνη παρουσία μέσα στη νύχτα, σ’ εκείνο το έρημο μέρος, αυτής της αλλόκοτης μορφής που στεκόταν μπροστά μου, για να μπορέσω να ρωτήσω τί ήθελε. Η παράξενη γυναίκα μίλησε πρώτη. «Αυτός είναι ο δρόμος για το Λονδίνο;» Τί λογής γυναίκα ήταν και πως είχε βρεθεί έτσι ολομόναχη στον δημόσιο δρόμο για το Λονδίνο μία ώρα μετά τα μεσάνυκτα, ήταν αδύνατο να εξηγήσω. Το μόνο πράγμα που ήμουν σίγουρος ήταν πως και ο χυδαιότερος άνθρωπος, ακόμη και σε τούτη την ύποπτα προχωρημένη ώρα και σε έναν δρόμο τόσο ερημικό, δεν θα μπορούσε να την παρεξηγήσει αν την άκουγε να μιλάει…

-20%
eloiza-kai-avelardos etienne

Ελοΐζα και Αβελάρδος

 14.20  11.36
0 Reviews
 14.20  11.36

Étienne Gilson

Μετάφραση: Γιάννης Καλιόρης

Η ιστορία της Ελοΐζας και του Αβελάρδου – ιστορία έρωτος που εξελίχθηκε σε τραγωδία – είναι τόσο ταξιδεμένη μέσα στον θρύλο, ώστε πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για μύθο (σαν κι αυτόν λ.χ. του Τριστάνου και της Ιζόλδης) ή για προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας, και όχι για ιστορία αληθινή προσώπων ιστορικών, εκ των οποίων μάλιστα ο Αβελάρδος υπήρξε ο σημαντικότερος ίσως θεολόγος και φιλόσοφος του 12ου αιώνα. Το βιβλίο του Ετιέν Ζιλσόν συνιστά ιστορική μονογραφία που συναρπάζει πολλαπλώς, συγκεντρώνοντας τρία στοιχεία: την εξωτερική περιπέτεια, ως δοκιμασία συνειδήσεων σε καταστάσεις οριακές· και, τέλος, την περιπέτεια του ιδίου του ερευνητή ως προσπάθεια να αποσυνδέσει την ιστορία από τον μύθο. Πράγματι, ελαυνόμενος από άγνοια ιστορικής αληθογνωσίας, ο διαπρεπής μεσαιωνολόγος αποκαθαιρεί την ιστορία των δύο εραστών από τις προσχώσεις του θρύλου και της λογοτεχνίας, και αποδίδοντας τα πρόσωπα στην πραγματική τους αλήθεια, μας τα κάνει πιο κοντινά και οικεία και την ιστορία τους πιο συγκινητική, παρέχοντας συγχρόνως μάθημα αληθινής ανθρωπογνωσίας ως προς τις δυνατότητες διαστολής ορίων και κορυφώσεως των υπαρκτικών εμπειριών.

-20%
o-tromeros-ton-nou-mou-o-erotas-tiflonei geometris

Ο τρομερός τον νου μου ο έρωτας τυφλώνει

 9.95  7.96
0 Reviews
 9.95  7.96

Ιωάννης Γεωμέτρης

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Γιώργος Βαρθαλίτης

Κοντά σου τη φωτιά του πάθους πως θ΄αντέξω.
Μόνο ένα φάρμακο για αυτή τη δίψα ξέρω.
Τον έρωτα έρωτας πιο φλογερός τον σβήνει.

Ο Ιωάννης Γεωμέτρης, ένας απ’ τους καλύτερους βυζαντινούς ποιητές, έζησε τον 10ο αιώνα.Η ποίησή του αποτυπώνει τους ταραγμένους καιρούς του Φωκά και του Τσιμισκή και την προσωπικότητα του δημιουργού της: έναν άνθρωπο γεμάτο φλόγα και πάθος. Πολεμιστής ο ίδιος στην πραγματική ζωή χρησιμοποιεί τον λόγο ως όπλο ενάντια στη δυστυχία.

-20%
i-evresis-tis-gynekos-tou-lot papadiamadis

Η εύρεσις της γυναικός του Λωτ

 15.90  12.72
0 Reviews
 15.90  12.72

Alfred Clark

Μετάφρασις: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Μυθιστόρημα

«Πολλάκις ενωρίς την νύκτα είδον το μυστηριώδες ηλεκτρικόν φως, το οποίον όλη η συνοδία είχε θεωρήσει με τόσον ενδιαφέρον και ανησυχίαν την παρελθούσαν νύκτα. Μίαν φοράν ήλθεν όπισθεν, και έφλεγε περί αυτούς τόσον λαμπρόν, ώστε παν αντικείμενον ήτο ορατόν ως εν μεσημβρία. Αι καρδίαι των εστάθησαν ακίνητοι, καθώς το αλλόκοτον λευκόν φως έλαμπε πλησίον, αλλά δεν ησθάνθησαν κλονισμόν, και δεν υπέφερον από το έκπαγλον θέαμα.»
Στην Εύρεσιν της γυναικός του Λωτ ο Αλφρ. Κλαρκ αφηγείται τις παράξενες περιπέτειες μιας ομάδας Αγγλοαμερικανών στην έρημο της Νεκράς Θαλάσσης, με κέντρο του μυθιστορήματος τη σχεδόν απόκρυφη ορθόδοξη Μονή του Αγίου Λωτ. Η προηγούμενη παράγραφος, που το «μυστηριώδες φως» της ανακαλεί στη μνήμη το «Άνθος του γιαλού», φανερώνει ότι ο μεταφραστής Παπαδιαμάντης επιχέει στα ξένα κείμενα πολλή από τη δική του γλωσσική χάρη.

Ίσαρης Αλέξανδρος

0 Reviews

O Αλέξανδρος Ίσαρης (1941-) είναι συγγραφέας, μεταφραστής, ζωγράφος, γραφίστας και φωτογράφος. Γεννήθηκε στις Σέρρες και είναι εγκαταστημένος στην Αθήνα από το 1978. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές: Όμιλος Φίλων Θαλάσσης – Ο Ισορροπιστής (1976), Οι παρενέργειες της σιωπής (1984), Οι Τριστάνοι (1992), Θα επιστρέψω φωτεινός (2000) και Εγώ ένας ξένος (2013). Έχουν κυκλοφορήσει και δύο βιβλία του με διηγήματα: Ανάμεσά τους η μουσική (1991 και 1998) και Βίνκελμαν ή το πεπρωμένο (2010). Έχει εκδώσει επίσης μία μελέτη για τον Ρ. Μ. Ρίλκε με τον τίτλο Κάτω από τα βλέφαρα, καθώς και ένα βιβλίο με χειρόγραφα του Γιώργου Χειμωνά που βρίσκονται στο αρχείο του. Το 1998 κυκλοφόρησε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τον τίτλο Πρόσωπα μιας εικοσαετίας. Έχει μεταφράσει πάνω από τριάντα βιβλία και έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία: Βραβείο Μαρίας Ράλλη (1977), Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για το Μπετόν του Τόμας Μπέρνχαρντ (1977) και δύο βραβεία του ΕΚΕΜΕΛ για το βιβλίο του Λούντβιχ Τηκ Ο ξανθός Έκμπερτ – To Ρούρενμπεργκ (2007) καθώς και για τα Γράμματα σε έναν νεαρό ποιητή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε (2011). Το 2014 τιμήθηκε με το βραβείο του Public για το βιβλίο Εγώ ένας ξένος.

-20%
epistoles s enan nearo poiiti rilke

Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή

 9.04  7.23
2 Reviews
 9.04  7.23

Rainer Maria Rilke

ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΕΚΕΜΕΛ 2011

Και αν πρέπει να σας πω κάτι ακόμη, ας είναι το εξής: Μην πιστέψετε πως αυτός που προσπαθεί να σας παρηγορήσει , ζει χωρίς να μοχθεί ανάμεσα στις απλές και σιωπηλές λέξεις, που έχουν ενίοτε ευεργετική επίδραση πάνω σας. Η ζωή του κρύβει πολλή κούραση, πολλή θλίψη, και βρίσκεται πολύ πίσω από τη δική σας. Όμως αν ήταν διαφορετική, δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει τις λέξεις αυτές.

Δικός σας

Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε

elias canetti

Elias Canetti (Ελίας Κανέττι)

0 Reviews

Ο Ελίας Κανέττι γεννήθηκε στο Ρουστσούκ (σημερινό Ρούσε) της Βουλγαρίας από ισπανοεβραίους γονείς. Το 1911 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Μάντσεστερ της Αγγλίας, ένα χρόνο αργότερα στη Βιέννη και το 1916 στη Ζυρίχη. Σπούδασε χημεία, ιστορία, φιλοσοφία, ψυχιατρική και ανθρωπολογία. Το 1931 ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά του Η Τύφλωση, που κυκλοφόρησε το 1935. Το 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ’ Ράιχ, εγκατέλειψε τη Βιέννη και εγκαταστάθηκε στην Αγγλία. Το 1952 πήρε τη βρετανική υπηκοότητα.Έγραψε τρία θεατρικά έργα: τον Γάμο (1931), την Κωμωδία της Ματαιοδοξίας (1950) και τους Αριθμημένους (1952). Το σημαντικότερο έργο του, το βιβλίο Μάζα και εξουσία (1960) μεταφράστηκε σε είκοσι γλώσσες. Έγραψε επίσης πολλά δοκίμια. Αναφέρουμε τη Συνείδηση των λέξεων (1955) και την Άλλη δίκη (1969). Το 1981 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νομπέλ λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Η Αυτοβιογραφία του κυκλοφόρησε σε τρεις τόμους με τους τίτλους: Η σωσμένη γλώσσα (1977), Ο πυρσός στο αυτί (1980) και Το παιχνίδι των ματιών, που εστιάζονται αντίστοιχα στη γλώσσα, στην ακοή και στην όραση. Παντρεύτηκε δύο φορές, το 1934 με τη Βέτσα Τάουμπνερ που πέθανε το 1963, και το 1971 με την Χέρα Μπούσορ, με την οποία απέκτησε το 1972 μία κόρη. Πέθανε το 1994 στην αγαπημένη του πόλη τη Ζυρίχη σε ηλικία 89 ετών.

-20%
egoistis gigantas nearos vasilias wilde

Ο εγωιστής γίγαντας – Ο νεαρός βασιλιάς

 6.96  5.57
0 Reviews
 6.96  5.57

Μετάφραση – Επίμετρο: 

Τί θα μπορούσαν, λοιπόν, σήμερα, να μας μεταφέρουν, ποιο νόημα θα μπορούσαν να έχουν για μας αυτές οι δύο, εν πολλοίς διδακτικές, ιστορίες του Ουάιλντ. Οφείλω να σημειώσω, πως η προσέγγισή μου είναι από την οπτική γωνία της θεολογίας και αυτό παρακαλώ να μην θεωρηθεί περιοριστικό. Έστω κι αν η θεολογία δεν μπόρεσε ως προς τούτο να είναι πάντα πειστική, κατ’ εξοχήν γνώρισμά της είναι ο δημιουργικός διάλογος με την πολιτισμική πραγματικότητα -τα διαχρονικά (καλλιτεχνικά και άλλα) έργα του χθες και τα αξιόλογα έργα του σήμερα. Γι’ αυτό, πρέπει να ανοίγεται σε αναγνώσεις τέτοιων έργων που τα αξιοποιούν ως καλλιτεχνικά πράγματα, καθώς και η ίδια -ως τέχνη-μαρτυρία ζωής- δεν μπορεί να εκφραστεί πέρα και έξω από την ανθρώπινη γλώσσα και τους ποικίλους τρόπους της. Ως εκ τούτου, η λογοτεχνία είναι χώρος ικανός να εμπλουτίσει τη θεολογία, αποδεικνύοντας την ευχέρειά της να προσλαμβάνει από τον πολιτισμό τα καλά και τα όμορφα. Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική ευαισθησία μπροστά στις (διαχρονικές) παθογένειες της κοινωνίας μπορεί να συναντήσει το φιλάνθρωπο, ασκημένο αισθητήριο της θεολογίας και έτσι, να μπολιάσει η τελευταία αναγεννητικά το λόγο της, μεταβάλλοντάς τον σε πιο καίριο, ρηξικέλευθο και ανθρώπινο. Σε πρώτο επίπεδο θα μιλούσε κανείς για δάνειο της θεολογίας από τη λογοτεχνία· μα, αν προχωρήσουμε βαθύτερα, πρόκειται για τη διάκριση χαρισμάτων που η θεολογία και η Εκκλησία απολαμβάνουν ως ίδια, παρ’ όλη τη συχνή εκχώρησή τους στο βωμό της όποιας «εκκοσμίκευσης» που τις στερεί από το σώμα και το αίμα τους: το μυστήριο της σάρκωσης του Λόγου.

Περί θείου Λόγου ο λόγος και αυτό μας οδηγεί συνειρμικά, μα απόλυτα φυσιολογικά, στο υπόβαθρο των δύο ιστοριών που μας αφηγήθηκε ο Ουάιλντ, ενάμισι σχεδόν αιώνα πριν, παραμένοντας το ίδιο επίκαιρος και παραστατικός. Γιατί, έχω έντονη την αίσθηση, ότι η ιστορία του Ιησού, του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, που αποτέλεσε ασύγκριτο παράδειγμα κένωσης και θυσίας, είναι η βάση πάνω στην οποία κτίζονται με θαυμαστή μαεστρία οι αφηγήσεις του -παρότι παρατηρεί κανείς διαφορετικές επιμέρους εμφάσεις, το Χριστολογικό πρότυπο είναι διακριτό και στα δύο παραμύθια. Αυτό παρατηρείται, εξάλλου, και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα της συλλογής η οποία τα συμπεριέλαβε, με κορυφαίο -ίσως- τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» που χαρακτήρισε, δικαίως, και τον τίτλο της.(Από το επίμετρο του βιβλίου).

-20%
simioseis apo to ypogeio

Σημειώσεις από το υπόγειο

 11.66  9.33
1 Reviews
 11.66  9.33

Fiódor M. Dostoyevski

Πάνω σε μια αντιστροφή της Δελφικής προστακτικής «γνώθι σαυτόν», στηρίχτηκε το διανοητικό οικοδόμημα ενός ανθρώπου μυστικόπαθου και ταλαιπωρημένου, του οποίου ολόκληρη η ζωή σπαταλήθηκε στους χώρους του πνευματικού του «υπογείου». Πρόκειται για τον υποχθόνιο, ανώνυμο ντοστογιεφσκικό ήρωα, ο οποίος ορύεται από τα βάθη της συνείδησής του: όχι, δεν είναι καλό να γνωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του.
Ο άνθρωπος αυτός φαίνεται πως ενστερνίσθηκε το αρχαιοελληνικό ρητό, το πραγματοποίησε και τελικώς αποδεικνύοντας το λάθος του το απέρριψε…

-20%
ela-ston-kipo-mou dickinson

Έλα στον κήπο μου

 9.95  7.96
0 Reviews
 9.95  7.96

Ποιήματα

-20%
ntostoefsky diavazei heggel lazlo

Ο Ντοστογιέφσκι διαβάζει Χέγκελ στην Σιβηρία και κλαίει!…

 7.09  5.67
0 Reviews
 7.09  5.67

Laszlo Foldeny

Είμαι ευχαριστημένος από την ζωή μου… Ήταν μεγάλη ευτυχία για μένα η Σιβηρία, το κάτεργο! Λένε ότι είναι φρίκη, ντροπή, κάνουν λόγο για δικαιολογημένη αντίδραση… ένα κάρο βλακείες! Μόνο εκεί άρχισα να κάνω μια σωστή, ευτυχισμένη ζωή, εκεί κατάλαβα τον εαυτό μου… εκεί ένιωσα τον Χριστό… Τότε μου ήρθαν οι καλύτερες σκέψεις, τώρα ξανάρχονται αλλά δεν είναι τόσο καθαρές! Ω, αν κατορθώνατε και σεις να σας στείλουν στο κάτεργο! Φιοντόρ Μ. Ντοστογιέφσκι

-10%
o eftichismenos prigipas wilde

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας

 5.97  5.37
1 Reviews
 5.97  5.37

Μετάφραση:  

Επίμετρο: 

«Σαν ήμουνα ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά, τι ήτανε τα δάκρυα δεν ήξερα, γιατί ζούσα στο παλάτι της ξεγνοιασιάς, όπου δεν επιτρέπεται να μπει η θλίψη. Τη μέρα έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο και έσερνα πρώτος το χορό τα βράδια στη Μεγάλη Σάλα. Οι Αυλικοί μου Ευτυχισμένο Πρίγκιπα με φώναζαν… Κι αλήθεια ευτυχισμένος ήμουνα, αν είν΄στ΄αλήθεια ευτυχία η απόλαυση… Λοιπόν, έτσι έζησα, κι έτσι πέθανα. Και τώρα που είμαι νεκρός με βάλανε εδώ πάνω, τόσο ψηλά, που βλέπω όλη την ασχήμια και τη μιζέρια της πόλης μου. Κι ας είναι η καρδιά μου από μόλυβδο φτιαγμένη, άλλη εκλογή δεν έχω απ΄το κλάμα…»

Εκδόσεις Αρμός
X
X