Προσφορά!
o-kinezos-o-theos-kai-i-monaxia

Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά (5η Έκδοση)

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Διηγήματα

Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.

Ανδρέας Χ. Αργυρόπουλος: «Ένα βιβλίο επικίνδυνο»! Διαβάστε εδώ ολόκληρη την κριτική-παρουσίασή του για το βιβλίο αυτό.

Η αφήγηση συναρπάζει. Ιστορίες από τη ζωή και για τη ζωή… Γ.Μ. Βαρδαβάς Δείτε εδώ ολόκληρο το κείμενο.

Άλλοτε απλός αφηγητής κι άλλοτε πρωταγωνιστής, ο πατέρας Χαράλαμπος μας παρασέρνει σε έναν κόσμο γεμάτο αγάπη… Zeta Papdo (ολόκληρο το κείμενο εδώ)!

 

 9.95  7.96

Email
Compare
  • Περιγραφή
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (10)

o-kinezos-o-theos-kai-i-monaxia

Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ
Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)
Περιεχόμενα:
Η Τραγουδιάρα. Μια στάλα ζωής. Η μεταστροφή. Διάφανες ψυχές. Απειλή ανεργίας. Στην προκυμαία. Ο Άγιος Αντώνιος και η Χαρούλα. Το ψέμα. Πληγωμένα αντίο.
Η πρωτοχρονιά ενός αναρχικού. Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά. Άνοιξε τα παράθυρα, μυρίζει μοναξιά. Κλεμμένα χρυσάνθεμα. Μόλις βραδιάσει. Ο «νεκρός» φορούσε ρολόι.
Ο παπα «Σύντροφος». Ενός λεπτού σιγή. Η επέτειος ενός «Τρελού».
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
…» Το βιβλίο αυτό για μένα είναι μια μεγάλη συνάντηση, μια ευλογία αλλά και μια ελπίδα. Ο π. Χαράλαμπος εκπροσωπεί το κομμάτι εκείνο της Εκκλησίας που δε ζει στην κοσμάρα του αλλά μέσα στη κοινωνία, αγωνιά για την πορεία του κόσμου, διαλέγεται χωρίς να εκκοσμικεύεται… Ο π. Χαράλαμπος γυρνάει την πλάτη στην κακομοιριά του ηθικιστικού καθωσπρεπισμού, και στη «δηθενίλα» των ατσαλάκωτων χριστιανών. Δε νοιάζεται για την πάρτη του, ούτε για την προβολή του. Είναι κόντρα σε αυτούς που πουλάνε πίστη και πατρίδα για να καλύψουν την ανεπάρκειά τους. Δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει αλλά να δώσει. Στην ιστορία που αναφέρει στο βιβλίο, με την κηδεία του πλούσιου ,ο παπάς δεν αρνήθηκε τις τελετές που έπρεπε να γίνουν γιατί ήξερε ότι κάτι θα κερδίσει από την οικογένεια ,όπως και όλη η κοινωνία κέρδιζε. Είναι εκπληκτική ατάκα αυτή . Εκπροσωπεί ένα κομμάτι της Εκκλησίας που έχει «κατέβει από το συννεφάκι του». Το συννεφάκι μας βολεύει εμάς …και τους θεολόγους και τους κληρικούς. Τί πιο εύκολο και ανώδυνο από το να απευθύνεσαι σε ένα κοινό άβουλο, παρατημένο από τη ζωή, ανθρώπους ανασφαλείς, φοβικούς πλην όμως «ηθικούς και καθώς πρέπει»…» Ανδρέας Αργυρόπουλος.
«Το βιβλίο αυτό είναι πραγματικά εξαιρετικό! Διαβάζεται πολύ εύκολα και με ταξίδεψε»!  Γιώργος Ασλ.
«Πολύ αληθινό βιβλίο χωρίς να είναι κουραστικό. Αλήθεια που σοκάρει και πολλές φορές αφήνει ένα κόμπο στο λαιμό…. Απ τα πιο δυνατά βιβλία που έχω διαβάσει».  Νίκη Πα.
«Ένας νεαρός ιερέας παρουσιάζει με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο 18 διαφορετικές ιστορίες, μέσα από τις οποίες μπορείς να βρεις στοιχεία από τη δική σου ζωή, από τους δικούς σου προβληματισμούς αλλά και από τους γύρω σου. Απλή και κατανοητή γλώσσα, παραστατική, χωρίς ηθικοπλασίες και γεμάτη από βαθιά θεολογικά μηνύματα όπως αυτά της αυτοθυσίας, της υπομονής, της αγάπης και της ουσιαστικής πίστης. Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει από το Περιβόλι της Παναγίας μέχρι ένα χωριουδάκι της επαρχίας, από έναν καθόλα υποσχόμενο συγγραφέα». Δέσποινα Μαγγανή.
«Πολύ όμορφο και βαθιά συγκινησιακό βιβλίο,γραμμένο από έναν άνθρωπο με ανοικτό μυαλό που αφουγκράζεται τον…..πόνο στην ζωή!!! Οι 18 ιστορίες είναι η μια καλύτερη από την άλλη και διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον ως την τελευταία!!! Ελπίζω σε συνέχιση της συγγραφικής προσπάθειας»!!!  Σάκης Χουτζούμης.
o-kinezos-o-theos-kai-i-monaxia
Weight 0.20 kg
Dimensions 14 x 21 cm
Συγγραφέας

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Σελίδες

128

isbn13

978-960-527-682-9

10 reviews for Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά (5η Έκδοση);
  1. lrgengineers

    Γιωργος Ασλ
    Το βιβλιο αυτο ειναι πραγματικα εξαιρετικο ! Διαβαζεται πολυ ευκολα και με ταξιδεψε !

  2. lrgengineers

    Ανδρέας Αργυρόπουλος
    Η ζωή, φίλες και φίλοι, αποκτά νόημα από τους ανθρώπους που συναντάμε. Είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από χρόνια βρέθηκα από κοντά (αν και δε νομίζω να είχαμε χαθεί πνευματικά)με τον π. Χαράλαμπο. Τον πρωτογνώρισα το διάστημα που ήταν φοιτητής στην Εκκλησιαστική Ακαδημία. Εκείνη την εποχή, με μια ομάδα ριζοσπαστικοποιημένων πολιτικά χριστιανών εκδίδαμε ένα περιοδικό με τίτλο « Έξοδος στην κοινωνία και τη ζωή». Το συγκεκριμένο έντυπο και η θεματολογία του, από ό,τι φάνηκε του είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον. Έτσι ο π. Χαράλαμπος νεαρός τότε μου τηλεφωνούσε συχνά και μου εξέθετε τις αγωνίες, την ανησυχία και τους προβληματισμούς του για ότι συνέβαινε στην κοινωνία και την Εκκλησία. Εκείνο που τον σκανδάλιζε περισσότερο ήταν η αδιαφορία αυτών που δήλωναν χριστιανοί , για τους φτωχούς, τους νέους, τους φυλακισμένους, τους περιθωριακούς. Δεν άντεχε την υποκρισία ,την τυπολατρία, τον καθωσπρεπισμό. Φαινόταν ότι δεν το ρωτούσε από ‘’ακαδημαϊκό’’ ενδιαφέρον αλλά ότι πονούσε για τον άλλο. Κουβαλούσε την τρέλα του χριστιανού. Να πω την αμαρτία μου, μου ακουγόταν περίεργο φοιτητής εκκλησιαστικής ακαδημίας να έχει τέτοιους προβληματισμούς . Δεν είχα συνηθίσει κάτι παρόμοιο σε αυτούς τους κύκλους. Έλεγα μέσα μου, «Κληρικούς σαν τον Χαράλαμπο θέλουμε, θα αντέξει αυτός ο άνθρωπος εκεί μέσα ή θα την κάνει;». Ευτυχώς δεν την έκανε… Μετά από χρόνια λοιπόν, βρεθήκαμε. Το βιβλίο αυτό για μένα είναι μια μεγάλη συνάντηση, μια ευλογία αλλά και μια ελπίδα. Ο π. Χαράλαμπος εκπροσωπεί το κομμάτι εκείνο της Εκκλησίας που δε ζει στην κοσμάρα του αλλά μέσα στη κοινωνία, αγωνιά για την πορεία του κόσμου, διαλέγεται χωρίς να εκκοσμικεύεται .Δυστυχώς κάποιοι θεωρούν την Εκκλησία ιδιοκτησία τους, την εκλαμβάνουν ως ιδεολογία ,ως παράταξη ή ακόμα και ως κομματικό φορέα που οφείλουν να υποστηρίξουν με το χυδαιότερο τρόπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος στήριξης του πολύ γνωστού ιερωμένου που φυλακίστηκε το τελευταίο διάστημα ,δίκαια ή άδικα ,δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. Αυτό που σόκαρε πολλούς και εμένα προσωπικά είναι η δημόσια τοποθέτηση επισκόπου, ο οποίος φέρεται να δήλωσε: «Πρέπει να τον υποστηρίξουμε γιατί είναι ένας από μας.»Το «ένας από μας» έχει δύο ερμηνείες, η μια είναι η τραγική διαπίστωση ότι «όλοι αυτής της ποιότητας είμαστε», και η δεύτερη ,είναι ένας από μας του κλειστού «κομματικού-εκκλησιαστικού» χώρου… Όπως δηλαδή ένα κόμμα προσπαθεί να καλύψει ένα στέλεχός του που αποκαλύπτεται ότι έχει εμπλακεί σε «περίεργες» ιστορίες ή μια μασωνική στοά ένα μέλος της, κατά τον ίδιο τρόπο λειτουργούμε κι εμείς. Όταν άκουσα τη φράση «ένας από μας» αναρωτήθηκα πόσα μέλη της Εκκλησίας, και θα μείνω στους κληρικούς, δε θα πάω στους λαϊκούς, στηρίχτηκαν από τη θεσμική εκκλησία όταν τους δίωκαν για τις ιδέες τους ,για τη δράση τους, για τους αγώνες τους; Επειδή ο π. Χαράλαμπος είναι από την Κρήτη θα αναφέρω δύο περιπτώσεις από εκεί. Η πρώτη είναι ,του γνωστού στους παλαιότερους από τους παρόντες, του παπά-Γιώργη Πυρουνάκη. Ιερέας –σύμβολο που τίμησε το ράσο του τα χρόνια της δικτατορίας και όχι μόνο. Άνθρωπος θυσίας και προσφοράς .Για δεκαετίες υπηρέτησε την Εκκλησία και το λαό με κάθε τρόπο. Και όμως, όταν διαφώνησε με τη Διοίκηση της Εκκλησίας έφτασαν στο σημείο να του στερήσουν τη Θ. Κοινωνία. Αυτός δεν ήταν «ένας από μας»; Η δεύτερη περίπτωση είναι από την περιοχή που διακονεί ο π. Χαράλαμπος. Ο παπά –Γαβαλάς συνελήφθη τα χρόνια της επταετίας για αντιδικτατορική δράση. Φυλακίστηκε για πολλούς μήνες, βασανιζόταν καθημερινά από τους φύλακες του και όμως ουδείς από την επίσημη Εκκλησία τον στήριξε ούτε τον επισκέφθηκε στη φυλακή . Η δράση του δεν αναφέρθηκε ποτέ σε κανένα χριστιανικό περιοδικό και δε διδάχθηκε σε κανένα κατηχητικό σχολείο…. και όμως « ήταν ένας από εμάς». Με το βιβλίο του ο π. Χαράλαμπος μας θυμίζει την αντίφαση που κυριαρχεί πολλές φορές σε μας που είμαστε μέλη της Εκκλησίας. Από τη μία μεριά θεωρούμε την Εκκλησία κλειστό ιερατικό club ή χώρο πιστοποιημένα σεσωσμένων ,από την άλλη μας αρέσει να λέμε, ότι όλοι είμαστε Εκκλησία όχι από διάθεση να αγκαλιάσουμε όλο τον κόσμο αλλά για να χρησιμοποιήσουμε τα όποια ποσοστά (το αγαπημένο μάλιστα νούμερο κάποιων ιεραρχών και των αφελών χειροκροτητών τους είναι το 97% )για να δηλώσουμε, ως Ορθόδοξοι, απόλυτη πλειονότητα άρα και απόλυτη εξουσία επί των συμπολιτών που εκπροσωπούν κάτι το διαφορετικό από μας . Για το συγγραφέα μας , και οι ήρωες του βιβλίου του είναι Εκκλησία. Ο «τρελός» η τραγουδιάρα , ο παπά- σύντροφος, οι αναρχικοί έξω από τις φυλακές, ο κινέζος, ο Νίκος με το Βασίλη στο πορνείο,(εκπληκτική ιστορία αγάπης αληθινής, όχι αγαπολογίας της πλάκας) η μικροπαντρεμένη κοπελιά με το φιλί της Ανάστασης… Ο π. Χαράλαμπος γυρνάει την πλάτη στην κακομοιριά του ηθικιστικού καθωσπρεπισμού, και στη «δηθενίλα» των ατσαλάκωτων χριστιανών. Δε νοιάζεται για την πάρτη του, ούτε για την προβολή του. Είναι κόντρα σε αυτούς που πουλάνε πίστη και πατρίδα για να καλύψουν την ανεπάρκειά τους. Δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει αλλά να δώσει. Στην ιστορία που αναφέρει στο βιβλίο, με την κηδεία του πλούσιου ,ο παπάς δεν αρνήθηκε τις τελετές που έπρεπε να γίνουν γιατί ήξερε ότι κάτι θα κερδίσει από την οικογένεια ,όπως και όλη η κοινωνία κέρδιζε. Είναι εκπληκτική ατάκα αυτή . Εκπροσωπεί ένα κομμάτι της Εκκλησίας που έχει « κατέβει από το συννεφάκι του». Το συννεφάκι μας βολεύει εμάς …και τους θεολόγους και τους κληρικούς. Τί πιο εύκολο και ανώδυνο από το να απευθύνεσαι σε ένα κοινό άβουλο, παρατημένο από τη ζωή, ανθρώπους ανασφαλείς, φοβικούς πλην όμως «ηθικούς και καθώς πρέπει». Κάποτε μου είπε ένας θεολόγος: «Κύριε σύμβουλε, υπάρχει ένα τμήμα της Γ’ Λυκείου που δεν μπορώ να κάνω μάθημα, δεν έχω καμία διάθεση. Εκεί μέσα είναι όλοι αριστεροί και άθεοι». Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα στο επόμενο σχολείο ο συνάδελφός του τα έβλεπε εντελώς διαφορετικά: «Πόσο χαίρομαι, κύριε σύμβουλε, έχω μία τάξη που οι περισσότεροι είναι αναρχικοί, άθεοι και αμφισβητίες. Εκεί κάνω το πλέον ενδιαφέρον μάθημα. Είναι οι πιο δημιουργικές ώρες της εβδομάδος». Αυτή είναι η άλλη θεολογία ,αυτή που διαλέγεται. Που πατάει στα πόδια της. Που αγνοεί το φόβο, που είναι ακομπλεξάριστη. Μας βολεύει όμως να είμαστε με ανθρώπους υποταγμένους στη μοίρα που τη βάφτισαν Θεό, με ανθρώπους που έμαθαν να σέρνονται πίσω από «φωτισμένους» γεροντάδες κάθε είδους και κατηγορίας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα σέρνονταν πίσω από τον αρχηγό κάποιας θρησκευτικής σέχτας ή ακραίας αίρεσης. Εκεί θα μας πείραζε, επειδή όμως ο τρόπος που σέρνονται είναι «ορθόδοξος», δεν μας πειράζει. Ο π. Χαράλαμπος διαλέγεται και συναντιέται με τον άλλο. Ρισκάρει, σχοινοβατεί. Δεν αρκείται σε ερμηνείες που τον βολεύουν. Δεν μένει σε απλές διαπιστώσεις. Δεν του αρκούν. Του αρέσουν τα ζόρικα, τα δύσκολα, οι ανατροπές. Δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στον πόνο, στα αδιέξοδα, δε στρίβει στη γωνία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου κοντράρεται με ένα χριστιανισμό του φόβου ,του ελέγχου, της τιμωρίας των τύψεων ,των ενοχών ,της Κόλασης, ένα χριστιανισμό που στερεί από τους ανθρώπους τη χαρά της ζωής. Ένα χριστιανισμό που υπήρξε η αιτία του αθεϊσμού στην Ευρώπη. Διαβάζοντας το βιβλίο, μου ήλθε στο νου αυτό που έλεγε ο Ολιβιέ Κλεμάν: «Η θρησκεία της νίκης πάνω στην Κόλαση, έγινε κάποια στιγμή η θρησκεία της Κόλασης». Και με αυτή τη θρησκεία ο συγγραφέας κοντράρεται. Το βιβλίο αυτό πρέπει να αποφεύγεται από χριστιανούς «αναπαυμένους» στην ασφάλειά τους, θρησκευόμενους της «ηθικής και της τάξεως», κληρικούς που χειροτονήθηκαν με μόνο σκοπό να γίνουν επίσκοποι και από fun ενός «μαγικού και μοιρολατρικού χριστιανισμού». Είναι καλό γιατί είναι « επικίνδυνο» όπως επικίνδυνος είναι και αυτός που το έγραψε. Το τραγουδάκι από τις ΤΡΥΠΕΣ το λέει πολύ όμορφα: «Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Θα έπρεπε κιόλας να χουν ήδη συλληφθεί Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Οι μεθυσμένοι απ το Θεό, οι εθισμένοι στη ζωή Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί Θα έπρεπε κιόλας να χουν ήδη συλληφθεί» Τις προάλλες που μίλησα μετά από χρόνια ,με τον παπά –Χαράλαμπο στο τηλέφωνο μου λέει κάποια στιγμή: «Χάρηκα πολύ που σε άκουσα. Πέρασαν τόσα χρόνια και δεν έχεις αλλάξει καθόλου».(Αναφερόταν μάλλον στην τρέλα που κουβαλάω).Προσωπικά θα ήθελα να του πω : «ευτυχώς μετά από χρόνια έχεις γίνει χειρότερος, δηλ. πιο χριστιανός». Αδελφέ μου π. Χαράλαμπε, μπορώ να σου πω ξεκάθαρα… ΠΑΟΚ είσαι!!!!!!!! http://e-theologia.blogspot.gr/2013/10/blog-post.html

  3. lrgengineers

    Νίκη Πα
    Πολύ αληθινό βιβλίο χωρίς να είναι κουραστικό. Αλήθεια που σοκάρει και πολλές φορές αφήνει ένα κόμπο στο λαιμό…. Απ τα πιο δυνατά βιβλία που έχω διαβάσει. Νίκη Π

  4. lrgengineers

    π. Κωνσταντινος Καλλιανος
    Μαθαίνεις πολλά ἀπό τό βιβλιο αὐτό τοῦ παπα-Χαράλαμπου, πολλά καί ὠφέλιμα, πού ὑψώνουν τήν ψυχή, τήν συγκλονίζουν, τῆς χαρίζουν λογους παραμυθίας, τῆς μαθαίνουν νά κοιτάζει πρός τό Φῶς καί τελικά τήν ἀποτοξινώνουν ἀπό τά μικρόβια τοῦ κόσμου τούτου. Μοῦ στάθηκε στό νοῦ καί δέ λέθι νά φύγει ὀ λόγος τοῦ Ἁγιορείτη Κινέζου μοναχοῦ γιά τή Θεϊκή παρέα. Πού ἐμεῖς οἱ παπαδες τή νοιώθουμε πιό πολύ στήν Προσκομιδή, ὡς θεανθρώπινη παρέα. Νά συνεχίσεις καλέ μου παπα-Χαράλαμπε νά μᾶς συγκινεῖς καί νά μᾶς κρατᾶς συντροφιά μέ τόν στέρεο λόγο σου, ίδιάιτερα στίς μέρες τίς συννεφιασμένες πού περνᾶμε. παπα-Κων. Ν. Καλλιανός

  5. lrgengineers

    Δέσποινα Μαγγανή
    Ένας νεαρός ιερέας παρουσιάζει με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο 18 διαφορετικές ιστορίες, μέσα από τις οποίες μπορείς να βρεις στοιχεία από τη δική σου ζωή, από τους δικούς σου προβληματισμούς αλλά και από τους γύρω σου. Απλή και κατανοητή γλώσσα, παραστατική, χωρίς ηθικοπλασίες και γεμάτη από βαθιά θεολογικά μηνύματα όπως αυτά της αυτοθυσίας, της υπομονής, της αγάπης και της ουσιαστικής πίστης. Ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει από το Περιβόλι της Παναγίας μέχρι ένα χωριουδάκι της επαρχίας, από έναν καθόλα υποσχόμενο συγγραφέα.

  6. lrgengineers

    Zeta Papdo
    Στο: http://noexcus.blogspot.com/2012/05/blog-post_4223.html
    «Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν», γράφει ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος στο βιβλίο του < <Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά>> (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ). Το βιβλίο περιλαμβάνει 18 διηγήματα φωτογραφίζοντας καθημερινές ιστορίες που διαδραματίζονται δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας. Πρόσωπα γνώριμα, φυσιογνωμίες συνηθισμένες… τίποτα το απρόσιτο, τίποτα μακρινό. Άλλοτε απλός αφηγητής κι άλλοτε πρωταγωνιστής, ο πατέρας Χαράλαμπος μας παρασέρνει σε έναν κόσμο γεμάτο αγάπη. Όχι απαραίτητα αγάπη που προϋπάρχει, αλλά αγάπη που έρχεται και πέφτει απαλά σαν φύλλο πάνω στην κάθε ιστορία. Με έναυσμα την πολύ εύστοχη απορία: «Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;», ο συγγραφέας καλείται να δώσει απαντήσεις και να “αποδείξει” τελικά πόσο λίγο ζούμε το θαύμα που μας χαρίστηκε. Πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε μέσα… στα λάθη μας, στα πάθη μας, στα πρέπει των άλλων. Τολμάμε να διεκδικήσουμε το όνειρο; Παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις στα σταυροδρόμια της ζωής; «Το να ζεις είναι η μεγαλύτερη τέχνη πάνω στη γη. Η τέχνη της ύπαρξης… μονάχα ζώντας μαθαίνεις να ζεις». Επίκαιρα θέματα όπως η ανεργία, η απογοήτευση από τα πολιτικά δρώμενα, η αποστροφή από τη κοινωνία, η φοβία αλλά και περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας, γίνονται ταυτόχρονοι “καθοδηγητές” στη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Βλέποντας τη ζωή μέσα από το πρίσμα ενός ιερέα, ερχόμαστε πιο κοντά στον “απαξιωμένο” μας εαυτό, αυτόν που για κάποιον “σημαντικό” λόγο, για κάποιον λόγο “ασυγχώρητο”, είχαμε τιμωρήσει με μοναξιά στο πιο σκοτεινό σημείο του μυαλού μας. Η απλότητα και η εγκαρδιότητα του λόγου του, απενοχοποιεί αυτόν τον εαυτό δίνοντάς του μια πιο φωτεινή θέση μέσα στη συνείδησή μας! Αν είναι να σημειώσω αυτά που έκαναν το κεφάλι μου να συμφωνεί, τα μάτια μου να δακρύζουν, την ανάσα μου να κατανοεί, τότε αυτά είναι: «Η δημοκρατικότητά μας δεν κρίνεται μονάχα στα μεγάλα και δημόσια αξιώματα, αλλά στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει μεγαλύτερη εξουσία από την πατρική; Την συζυγική; Την εργοδοτική;… η ιδεολογία δεν σ’ αφήνει να δεις την αλήθεια. Σου έχει έτοιμες απαντήσεις για όλα τα θέματα», «Έφυγε η αγάπη μου, το στήριγμά μου, παπά. Αλλά δόξα Το Θεό, δεν έχω παράπονο. Στα χέρια του πέρασα καλά και όμορφα χρόνια. Ο Θεός να τον αναπαύσει», «Όσοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί, την ώρα της αυγής, την στιγμή που γλυκοχαράζει, όχι απλά για να πάνε σε κάποια δουλειά αλλά για να βιώσουν την αλήθεια, την ομορφιά, την δύναμη της ζωής, έχουν χάσει ίσως μία από τις σημαντικότερες πνευματικές εμπειρίες της ζωής τους. Την στιγμή εκείνη, τα δεύτερα του δευτερολέπτου που εναλλάσσεται το σκοτάδι της νύχτας με το πρώτο φως του ηλίου, την ώρα που αλλάζει η σκυτάλη του σύμπαντος και της ζωής, γίνεται μία μικρή, ιδιαίτερη, αδιόρατη στους μη έμπειρους σιγαλιά. Τα πάντα, ο άνεμος, το φεγγάρι, ο ήλιος, το φως, το σκοτάδι, τα άστρα, οι πλανήτες, τα ζώα, για μία στιγμούλα, τόση δα στιγμούλα ησυχάζουν. Αργούν. Λες και κρατούν ενός λεπτού σιγή μπροστά στο θαύμα, στο μυστήριο που ονομάζεται ζωή».

  7. lrgengineers

    ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΝΗ
    Κριτική των κριτικών. Καλές και οι τρεις, πιο πολύ η δεύτερη. Αλλα επιτέλους ας προσέχουν και την ορθογραφία. Γενικά, μπαϊλντίζει κανείς να βλέπει κακοποιημένη τη γλώσσα μας. Συγγνώμη.

  8. lrgengineers

    Γ.Μ. Βαρδαβάς
    Το βιβλίο του π. Χ. Παπαδόπουλου περιλαμβάνει 18 διηγήματα. Η αφήγηση συναρπάζει. Ιστορίες από τη ζωή και για τη ζωή. Άνθρωποι, Θεός, φύση, συναισθήματα, νοσταλγία, αθωότητα, ενοχές, πάθη, πόθοι, λογισμοί, αγώνας, ύπαρξη, ζωή, πόνος, χαρά, στιγμές, πτώσεις και αναβάσεις, απώλειες και υποστροφές, σπαρακτικά διαπλέκονται. Το “Να ζεις” είναι διακύβευμα, αλλά και ζητούμενο, σχοινοβασία διαρκής και άθλημα ελευθερίας. Διότι “πολλές φορές δεν είναι εύκολο να βρίσκεσαι μπροστά στην ευθύνη των ονείρων σου” (σελ. 13). Μας θυμίζει ο συγγραφέας mutatis mutandis τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ: “Δυο είναι οι μεγάλες τραγωδίες στη ζωή. Η μια είναι να μην πραγματοποιήσεις το όνειρο σου. Η άλλη, είναι να το πραγματοποιήσεις”. (Εκτενέστερα εδώ:http://vardavas.wordpress.com/2012/04/09/kinezos/).

  9. lrgengineers

    Σεραφείμ Αλευρόπουλος
    – Εαν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και την εκπνοή της στιγμής. Δανειζόμενος ένα απόσπασμα-γνωμικό από το βιβλίο \»Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά\», ορθοτομούμε την ίδια μας τη ζωή και αγναντεύουμε το αβέβαιο και χωρίς εγγυήσεις παρόν, το οποίο όμως \»δολοφονούμε\» καθημερινά, κάθε φορά που δίνουμε την ακατάλληλη βαρύτητα σε ασήμαντα γεγονότα. Γεγονότα και καταστάσεις που διαρκώς μάς απομακρύνουν από την πατρίδα μας, τη ζωή. Μιλώντας για το συγγραφέα, π. Χαράλαμπο Παπαδόπουλο από την ταλαντούχα Κρήτη, μαθαίνουμε για ένα πρόσωπο με χαρακτηριστικά και άλλων επιφανών ανδρών. Προσωπικότητες και μη, σαν τον Παπαδιαμάντη, τον Φώτη Κόντογλου, τον π. Ανδρέα Κονάνο αλλά και π. Φιλόθεο Φάρο. Προσωπικά είδα στα διηγήματα αυτά άγραφες στιγμές από τον καθένα τους στα κείμενα. Σε όσους είναι θαυμαστές των παραπάνω προτείνω ανεπιφύλαχτα το βιβλίο. Με την απλότητα του Κόντογλου, τα ηθικά διδάγματα που θα πρόσθετε ο Παπαδιαμάντης, τη σύγχρονη παρουσίαση γεγονότων και προσώπων του π. Ανδρέα Κονάνου μέσα από τις εκπομπές του \»Αθέατα Περάσματα\» αλλά & την \»επικίνδυνη\» για πολλούς ειλικρίνεια του π. Φιλόθεου Φάρου, με τους οποίους και οι Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ έχουν την τιμή να εκδίδουν βιβλία τους. Το αριστούργημα αυτό, που πήρε τον τίτλο του από ένα διήγημα του παρόντος βιβλίου, αγκαλιάζει την απελπισία του σύγχρονου Έλληνα, χαιδεύει την \»εκκλησιαστικότητα\» των μελών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τονώνει το χαμένο αλλά μάλλον κρυμμένο θησαυρό των ανθρώπων, ο οποίος δεν είναι άλλος από το σεβασμό. Το σεβασμό στη διαφορετικότητα, στη μοναδικότητα, στην ελευθερία των επιλογών μας, ακόμα και στη σχέση μας με το Θείο. Τον Άγνωστο αλλά και τόσο γνωστό Θεό. Τον Πάσχοντα Θεό. Την Θεική παρέα, όπως πολύ σωστά χαρακτηρίζει ο Κινέζος μοναχός πρωταγωνιστής του Αγίου Όρους. Μια Θεική παρέα που απουσιάζει από τον Βουδισμό, τον οποίο οικειοθελώς άφησε πίσω του, στην πλούσια παράδοση της μακρυνής Κίνας. Επενδύοντας μόνο δύο νύχτες για την ανάγνωσή του, αισθάνομαι πλουσιότερος από κάθε Διεθνή και μη Νομισματικό Ταμείο, πολυτιμότερος ως άνθρωπος πάνω στη γη, στην οποία καλούμαι ν\’ αφήσω την χαραμάδα της αιωνιότητας, το Θεικό χάδι μου πάνω στους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Την ελπίδα σε όσους την άφησαν στον άχρονο χρόνο. Έτσι, κλείνοντας, επιλέγω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο και εύχομαι Καλή Χρονιά σε όλους με Πίστη και Αγάπη, τα οποία σίγουρα θα συναντήσετε στους πρωταγωνιστές, όχι ενός μεγάλου καναλιού, αλλά ενός μεγάλου Συγγραφέα… \»Σάμπως άμα κλαίω και μουρμουρίζω γι\’ αυτά που έχασα θα κερδίσω τίποτα; Ας ζω τουλάχιστον με αυτά και γι\’ αυτά που έχω\»

  10. lrgengineers

    Σάκης Χουτζούμης
    Πολυ όμορφο και βαθια συγκινησιακό βιβλίο,γραμμένο απο εναν ανθρωπο με ανοικτο μυαλο που αφουγκραζεται τον…..πόνο στην ζωή!!!Οι 18 ιστορίες ειναι η μια καλίτερη απο την αλλη και διαβαζεται με αμειωτο ενδιαφερον ως την τελευταια!!!Ελπιζω σε συνεχιση της συγγραφικης προσπαθειας!!!


Add a review

You may also like…

-20%
o peirasmos tou laikismou kai-oi-peripeteies-tou-logou ramphos

Ο πειρασμός του λαϊκισμού & οι περιπέτειες του λόγου

 14.00  11.20
0 Reviews
 14.00  11.20

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ: Ιωάννης Βαρτζόπουλος

ΓΡΑΦΟΥΝ:
Ιωάννης Βαρτζόπουλος
Θάνος Βερέμης
Βασιλική Γεωργιάδου
Νίκος Δεμερτζής
Νίκος Δήμου
Ανδρέας Πανταζόπουλος
π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος
Στέλιος Ράμφος
Στέλιος Στυλιανίδης
Σώτη Τριανταφύλλου

Ο λαϊκισμός ως ενδημικό φαινόμενο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παροξύνεται σε περιόδους κρίσης και επηρεάζει τις εξελίξεις. Αφορά το άτομο, την κοινωνία και τη σχέση τους με έναν τρόπο που αναδεικνύει τη φύση και το περιεχόμενο των δεσμών του ατόμου με τις συλλογικές του εκφράσεις. Τα όρια και οι δυνατότητες αντιμετώπισης των διαβρωτικών επιδράσεων το λαϊκισμού είναι αντικείμενο συζήτησης στο βιβλίο αυτό.

Η ψυχανάλυση ως μία κατεξοχήν ανθρωποκεντρική επιστήμη συναντά εκπροσώπους των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, της φιλοσοφίας, της τέχνης και της εκκλησίας. Έχοντας ως οδηγό την ψυχαναλυτική έννοια της σαγήνης, αναζητείται η σύγκλιση με τις άλλες κατευθύνσεις για την κατανόηση του λαϊκισμού.

-20%
psychis-dromoi-6 thermos

Περιοδικό Ψυχής Δρόμοι 6ο τεύχος

 9.95  7.96
1 Reviews
 9.95  7.96

Σε αυτό το τεύχος:

-Συζήτηση π. Βασιλείου Θερμού με τον Στέλιο Ράμφο

– Ενοχή και θρησκευτικότητα

-Ο πνευματικός εαυτός

-Ταυτότητα του εφήβου και θρησκευτική σκέψη

-Ποιμαντική και μετανεωτερικότητα

-20%
i-adikia-pou-pligoni

Η αδικία που πληγώνει (24η Έκδοση)

 16.15  12.92
8 Reviews
 16.15  12.92

Η αδικία που πληγώνει ανατρέχει στα επώδυνα βιώματα της παιδικής ηλικίας. Αναζητάει τους όρους και τις συνθήκες που την παράγουν στο οικογενειακό περιβάλλον. Καταγράφει τις προσδοκίες για την απάλειψή της, αλλά και τις επώδυνες ματαιώσεις στις συντροφικές σχέσεις. Επεξεργάζεται την εμφάνισή της στο εργασιακό περιβάλλον. Αναδεικνύει όμως την δυνατότητα να μην ταυτιστεί η μοίρα του ανθρώπου με τα τραύματά του, γιατί κάτι τέτοιο θα οριζόταν ως μοιραία παράδοση στην κατάθλιψη.

Η αδικία που πληγώνει είναι μία κίνηση απεγκλωβισμού από τις μονοδιάστατες κατανοήσεις των κλινικών διαγνώσεων. Είναι μία αισιόδοξη θέαση, απόρροια μακρόχρονης κλινικής εργασίας με ανθρώπους που με αγωνία εμπιστεύτηκαν τα μυστικά της ψυχής τους στον θεραπευτή και την ίδια στιγμή που τους κυριαρχούσε ο φόβος για την κλινική ματιά του, εκείνη ακριβώς τη θαυμαστή στιγμή προκαλούσαν την απεριόριστη εκτίμησή του.

-20%
enantia-sta-metasigxrona-eidola sequeri

Ενάντια στα μετασύγχρονα είδωλα

 12.00  9.60
0 Reviews
 12.00  9.60

Pierangelo Sequeri

Μετάφραση – Επιμέλεια: Μελής Μελετιάδης

Στην ερημιά της εγκατάλειψής του, ο λαός περιορίζεται μοιρολατρικά στην κατασκευή χρυσών μόσχων. Υπάρχει πλέον εθισμός. Αλλά το είδωλο είναι πάντοτε θέμα του νου. Το είδωλο είναι ένα σύμβολο, ένας εξορκισμός: ακόμη και αληθινό πάθος που καταλήγει να είναι εμμονή για ένα ψεύτικο θεό. Και είναι γι’ αυτά τα είδωλα του «νου» που θέλω να μιλήσω. Ακολουθώ μια στρατηγική προτεραιότητα. Επιλέγω τέσσερις μορφές της μετανεωτερικής πολιτισμικής ειδωλολατρίας, η διεξάρτηση των οποίων δρα πολλαπλασιαστικά υπέρ ενός ευρύτατου φάσματος δεισιδαιμονίας: την προσκόλληση στην νεότητα, την εμμονή για την ανάπτυξη, τον ολοκληρωτισμό της επικοινωνίας, την αθρησκία της εκκοσμίκευσης.

Προφανώς, σε τούτες τις μορφές υπάρχουν όροι που ανακαλούν άμεσα αντικείμενα και γεγονότα που καθαυτά δεν έχουν τίποτε δαιμονικό ή ειδωλολατρικό. Και αυτή ακριβώς είναι η σοβαρότητα της παγίδας. Η επιτυχέστερη ειδωλολατρία προωθείται ακριβώς χάρη στην φαινομενική εξύψωση του οτιδήποτε υπόσχεται μια καλή πραγμάτωση της συλλογικής επιθυμίας. ―Π. Σεκουέρι

 

-20%
oloi-fovounte-ton-erota vamvounaki

Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)

 12.72  10.18
5 Reviews
 12.72  10.18

Μάρω Βαμβουνάκη

Μυθιστόρημα

Ένας νέος άντρας με το ψεύτικο αρχικό Δ. επισκέπτεται ένα απόγευμα γνωστό και επιτυχημένο ψυχολόγο της Αθήνας. Το πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί μοιάζει κοινό, όμως για εκείνον εξελίσσεται σε αγχώδη εφιάλτη.

Δεν μπορεί να κάνει ερωτικό δεσμό σοβαρό και διαρκείας και αυτό του προκαλεί όλο και αυξάνουσα κατάθλιψη, αυτοπεριφρόνηση, αγωνία για τον ανδρισμό του. Όλες οι ερωτικές συναντήσεις του λήγουν γρήγορα και άδοξα, χωρίς να μπορεί να καταλάβει πόσο φταίει ο ίδιος, η τύχη του, ο αινιγματικός γι’ αυτόν ψυχισμός των γυναικών.

Θα ακολουθήσουν συνεδρίες επί μήνες και στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης θα ξεδιπλωθεί το αληθινό παρελθόν της οικογένειας, οι προσωπικές ευθύνες, τα λάθη και τα ανεύθυνα τραύματα, μυστικά που παίζουν σα μαριονέτες τις ζωές ενόχων και αθώων.

Παρά τη θετική θεραπεία που αισιόδοξα εξελίσσεται, η ζωή θα πετάξει αιφνίδια το τελευταίο χαρτί της. Όπως σε φιλμ νουάρ, από ένα σημείο και μετά, οι δύο άντρες της ιστορίας, μεσήλικας αναλυτής και νεαρός αναλυόμενος, θα βρεθούν συνδεδεμένοι και μπερδεμένοι με τρόπο που καμία επιστήμη δεν μπορεί να βγάλει πέρα.

-20%
to-tharros-tis-dimiourgias rollo may

Το θάρρος της δημιουργίας

 14.00  11.20
1 Reviews
 14.00  11.20

– Κι αν η φαντασία και η τέχνη δεν είναι, όπως πιστεύουν πολλοί, το σιρόπι στο γλυκό της ζωής, αλλά η βασική πηγή της ανθρώπινης εμπειρίας;
– Κι αν όλη μας η λογική και η επιστήμη ανακύπτουν από μορφές της τέχνης κι όχι το αντίθετο;
Ο Ρόλλο Μέυ βοηθάει όλους μας να βρούμε και να απελευθερώσουμε εκείνες τις δημιουργικές παρορμήσεις που μας προσφέρουν τις δυνατότητες να πετύχουμε νέους στόχους.
Γνωστός και ως «πατέρας της υπαρξιακής ψυχολογίας» αντλεί από την εμπειρία του για να μας δείξει πως μπορούμε να σπάσουμε τις παλιές πολυχρησιμοποιημένες δομές στη ζωή μας.
Αυτό το εμπνευσμένο βιβλίο μας ανοίγει δρόμους για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να φτάσουμε σ’ έναν ολοκληρωμένο εαυτό.

-20%
otan-o-theos-pethainei katsiaras

Όταν ο Θεός πεθαίνει

 30.43  24.34
0 Reviews
 30.43  24.34

Αλέξανδρος Κατσιάρας – Μάρω Βαμβουνάκη

Μια συζήτηση

Πρόκειται για μια συνάντηση προσωπικής αγωνίας καμωμένη από απαντήσεις που δίνει ο Αλέξανδρος Κατσιάρας σε ερωτήσεις της Μάρως Βαμβουνάκη. Για την ύπαρξη, τη σχέση, το όρια ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα και τον Άλλο, τον Ξένο, την ετερότητα και την κοινωνία, την Εκκλησία, τον Θεό που μας γυρεύει, τον Θεό που σκοτώνουμε, το «κάτι» που μας κάνει όντως να είμαστε. Για εκείνους που λένε Ναι και είναι Όχι, για εκείνους που λένε Όχι και είναι πιο κοντά στο Ναι, για εκείνους που δεν ικανοποιούνται με το να μένουν χλιαροί, για εκείνους που περιμένουν… Μια κουβέντα αφαιρέσεων και ανατροπών, εφόσον το αληθινό δεν έχει ανάγκη τη δική του προβολή ούτε τη δική μας συνηγορία. Εφόσον ο ζωντανός Θεός, για ν’ αναστηθεί στον καθένα, πάντοτε περιμένει να πεθάνουν οι θεοί, ο θεός που φανταστήκαμε, τα είδωλα, και -το πιο επώδυνο- το είδωλο των ειδώλων: το Εγώ.

-20%
pathimata goneon

Παθήματα Γονέων (3η Έκδοση)

 12.94  10.35
1 Reviews
 12.94  10.35

 – 

Η τέχνη του να γίνεσαι γονιός είναι η δυσκολότερη και η σημαντικότερη των τεχνών. Γονείς δεν γεννιόμαστε, ούτε γινόμαστε σπουδάζοντας σε σχολεία… Γονείς μας κάνουν τα παιδιά μας και όσοι μας τοποθετούν σε γονεϊκό ρόλο. Γονείς όμως μας καθιστούν, κυρίως, τα παθήματά μας.

Η παράφραση του τίτλου από «μαθήματα γονέων» σε «παθήματα γονέων» δεν είναι τυχαία. Ενώ οι πληροφορίες για την αναπτυξιακή πορεία των παιδιών είναι πολλές και εύκολα προσβάσιμες, οι βιωματικές εμπειρίες των γονιών είναι πάντα προσωπικές.

Από τη στιγμή που το ζευγάρι ή το κάθε μέλος του ξεχωριστά φαντασιώνεται τον εαυτό του/της με μιά κόρη ή ένα γιο δίπλα, ξεκιξά η διεργασία αναβίωσης της δικής του/της παιδικής ηλικίας και εφηβείας.

Στο βιβλίο αυτό καταγράφονται παθήματα γονέων που συμμετείχαν σε τέσσερις συναντήσεις με ψυχολόγους – ψυχοθεραπευτές που δουλεύουν με γονείς και οικογένειες. Είναι μοναδικές και πολύτιμες «προσωπικές καταθέσεις» για την κατανόηση των «παθών» και διατρέχουν όλα τα αναπτυξιακά στάδια των παιδιών μέχρι την εφηβεία.

«…Το βιβλίο »Παθήματα γονέων» διαβάζεται ευχάριστα, τολμά να πει αλήθειες και στέκεται δίπλα στους γονείς που μέσα από την προσπάθεια τους να βοηθήσουν τα παιδιά τους καταδύονται στις δικές τους αναμνήσεις και βιώματα.  Μέσα στο κείμενο υπάρχουν πολλές ερωτήσεις γονιών όπως θα τις διατύπωνε ο καθένας αγγίζουν απορίες και διλλήματα που οι περισσότεροι γονείς αντιμετωπίζουν…». (Ψυχολογικές Γνώμες τεύχος 4, Διαβάστε ολόκληρη την κριτική παρουσίαση εδώ).

Δείτε την συνέντευξη της Χριστίνας Μιχαλοπούλου στην εκπομπή «καλό μεσημέρι»

Διαβάστε την συνέντευξη της Χριστίνας Μιχαλοπούλου στην «Ελευθεροτυπία»

-20%
i-enochi-tis-charas

Η ενοχή της χαράς (6η Έκδοση)

 13.00  10.40
1 Reviews
 13.00  10.40

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Χτίζοντας χαμόγελα σε μια ζωή οδύνης

Πηγή της ψευδούς θρησκείας είναι η ανικανότητα να χαρείς, ή μάλλον η άρνηση της χαράς, ενώ η χαρά, δίχως αμφιβολία,αποτελεί καρπό της παρουσίας του Θεού. Έξω από τη χαρά όλα γίνονται δαιμονικά, μια βαθύτερη διαστροφή κάθε θρησκευτικής εμπειρίας. Μια θρησκεία φόβου. Θρησκεία της ψευτοταπείνωσης. Θρησκεία της ενοχής: τα πάντα είναι πειρασμοί και παγίδες. Οι «θρησκευόμενοι» άνθρωποι, κατά κάποιο τρόπο, βλέπουν τη χαρά με υποψία. Ένα αίσθημα ενοχής ή ηθικότητας δεν μας απελευθερώνει από τον κόσμο και τους πειρασμούς του. Η χαρά είναι το θεμέλιο της ελευθερίας, όπου καλούμαστε να σταθούμε.Πού, πώς και πότε διαστρεβλώθηκε και αμβλύνθηκε αυτή η ατμόσφαιρα του Χριστιανισμού. ―ή μάλλον, πού, πώς και πότε οι Χριστιανοί άρχισαν να κωφεύουν στη χαρά. Πού, πώς και πότε η Εκκλησία, αντί ν’ απελευθερώνει τους βασανισμένους ανθρώπους, άρχισε να τους εκφοβίζει και να τους τρομοκρατεί με σαδιστικό τρόπο.

-20%
kathe-telos-mia-archi

Κάθε τέλος μια αρχή (9η Έκδοση)

 9.95  7.96
16 Reviews
 9.95  7.96

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Κείμενα αυτογνωσίας για ζωή δίχως φόβο κι ενοχή

Εγώ θα σ’ το πω απλά και ανθρώπινα, στο δικό μου πνευματικό επίπεδο που είναι χαμηλό και γήινο, γιατί κουράστηκα από τις υψηλές αναλύσεις.
Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις. Δεν θα συμβεί ποτέ.
Μην περιμένεις να βρεθούν οι τέλειες συνθήκες για να πεις «θα ζήσω». Ζήσε σήμερα.
Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα.
Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγο, γιατί απλά δεν θα τον βρεις ποτέ.
Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν.
Μην περιμένεις να συναντήσεις τους τέλειους φίλους, γιατί ούτε εσύ είσαι.
Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά, γιατί απλά θα μείνεις άνεργος.
Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως ένα «ον» που κατεβαίνει από τους ουρανούς σε μορφή χολιγουντιανής ταινίας. Απλά δεν θα συμβεί ποτέ και θα χάσεις την ευκαιρία να Τον συναντήσεις στην καθημερινότητά σου.
Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο. Ξεκίνα έστω και μόνος. Στην διαδρομή, θα συναντήσεις συνοδοιπόρους.

-20%
ola-eine-dromos

Όλα Είναι Δρόμος (8η Έκδοση)

 9.95  7.96
7 Reviews
 9.95  7.96

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Ευκαιρίες συμφιλίωσης με τον χαμένο μας εαυτό

Έρχονται στιγμές στην ζωή, που ο άνθρωπος αισθάνεται ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια  συνθηκολόγησης με το ψέμα. Εκείνο που κουβαλάει μέσα του, στις σχέσεις του, στον μικρό και μεγάλο κόσμο του. Μια καθημερινή προσπάθεια να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό για κάτι που δεν είναι. Είναι το ψέμα που ίσως κάποτε τον βοήθησε να χτίσει μια πραγματικότητα, μην ξέροντας ότι ταυτόχρονα εξυπηρετεί τις πιο βαθιές σκοτεινές του ανάγκες. Δεν είναι απαγορευτικό. Πρέπει όμως να είναι αφυπνιστικό και να οδηγεί στην μετάνοια. Και μετάνοια σημαίνει να φέρνει κανείς τη ζωή του τούμπα, να λέει «θέλω να ζήσω», γιατί πολύ απλά αυτό που βιώνει δεν είναι η αλήθεια του. Άλλωστε εκείνο που εκλείπει με την αμαρτία είναι η αλήθεια της ζωής. Αμαρτάνοντας αστοχούμε να υπάρξουμε ως πρόσωπα. Σήμερα η έννοια της αμαρτίας έχει χάσει την ουσία της και τον πρώτο υπαρξιακό της χαρακτήρα και αποτελεί πλέον μια ενοχική παράβαση. Εάν προχωρήσουμε σε μια πιο υπαρξιακή κατανόηση της, πέρα από ενοχικούς ψυχολογισμούς, τότε αυτή αποτελεί την ίδια την αδυναμία της ύπαρξης του ατόμου ως αληθινό και μοναδικό πρόσωπο, τόσο σε σχέση τον ίδιο του τον εαυτό, τον συνάνθρωπο αλλά και τον θεό. ‘Αμαρτία λοιπόν είναι να είσαι ψεύτικος απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Να ακυρώνεις το ανεπανάληπτο ταξίδι της ψυχής σου.’ Έρχεται η στιγμή λοιπόν που ότι υπάρχει βαθιά εκρήγνυται σαν λάβα και η συνείδηση φωνάζει να την ακούσουμε και να σταματήσουμε να την καταπιέζουμε. Μια διαδικασία που δεν είναι ανώδυνη ούτε ανέξοδη. Είναι επίμονη και μαρτυρική αλλά ταυτόχρονα όμορφη ,ουσιαστικά λυτρωτική και βαθιά θεραπευτική.

«…Ο συγγραφέας επιχειρεί ένα βαθύ ψυχογράφημα του σύγχρονου ανθρώπου…».  Δείτε ολόκληρο το κείμενο της Αμαλίας Γεναράκη στην εφημερίδα «Πατρίς».

 

-20%
o-allos-tou-kathrefti

Ο άλλος του καθρέφτη (7η Έκδοση)

 9.94  7.95
0 Reviews
 9.94  7.95

Ψυχογραφία της αγωνίας μας

Οι παιδιάστικες συμπεριφορές προκαλούν διλήμματα και αμφιβολίες που απλώνονται σαν αχόρταγη δυσπιστία προς άλλους, όπως και ανασφάλειες που γυρνούν πολύ εύκολα σε τυραννία. Με τέτοια ψυχολογία μόνο σαν προστατευόμενη ύπαρξη βρίσκουμε τον εαυτό μας. Αλλιώς για να διατηρούμε την ισορροπία μας ζητούμε εναγώνια την πατρική σκιά και πετυχαίνουμε ψυχική ανάπαυση όταν «μας κρατούν από το χεράκι».

Εκδόσεις Αρμός
X
X