Προσφορά!
Mouzaffer

Μουζαφφέρ

Χάρις Τσεκούρα

Ο Μουζαφφέρ είναι ένα ασυνόδευτο προσφυγόπουλο. Τι κι αν γκρεμίστηκε ο κόσμος του; Εκείνος έμαθε να ονειρεύεται και να παλεύει για τη ζωή του. Τι κι αν ξεριζώθηκε απ’ την πατρίδα του; Αναζήτησε μια νέα. Ξεπέρασε όλα τα εμπόδια και νίκησε. Είναι ο Μουζαφφέρ, ο Νικηφόρος του πολέμου.

 7.50  6.75

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-615-232-0 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (0)
Weight 0.220 kg
Dimensions 17 x 24 cm
Συγγραφέας

Χάρις Τσεκούρα

Αριθμός σελίδων

40

There are no reviews yet.


Be the first to review “Μουζαφφέρ”

You may also like…

-20%
egoistis gigantas nearos vasilias wilde

Ο εγωιστής γίγαντας – Ο νεαρός βασιλιάς

 6.96  5.57
0 Reviews
 6.96  5.57

Μετάφραση – Επίμετρο: 

Τί θα μπορούσαν, λοιπόν, σήμερα, να μας μεταφέρουν, ποιο νόημα θα μπορούσαν να έχουν για μας αυτές οι δύο, εν πολλοίς διδακτικές, ιστορίες του Ουάιλντ. Οφείλω να σημειώσω, πως η προσέγγισή μου είναι από την οπτική γωνία της θεολογίας και αυτό παρακαλώ να μην θεωρηθεί περιοριστικό. Έστω κι αν η θεολογία δεν μπόρεσε ως προς τούτο να είναι πάντα πειστική, κατ’ εξοχήν γνώρισμά της είναι ο δημιουργικός διάλογος με την πολιτισμική πραγματικότητα -τα διαχρονικά (καλλιτεχνικά και άλλα) έργα του χθες και τα αξιόλογα έργα του σήμερα. Γι’ αυτό, πρέπει να ανοίγεται σε αναγνώσεις τέτοιων έργων που τα αξιοποιούν ως καλλιτεχνικά πράγματα, καθώς και η ίδια -ως τέχνη-μαρτυρία ζωής- δεν μπορεί να εκφραστεί πέρα και έξω από την ανθρώπινη γλώσσα και τους ποικίλους τρόπους της. Ως εκ τούτου, η λογοτεχνία είναι χώρος ικανός να εμπλουτίσει τη θεολογία, αποδεικνύοντας την ευχέρειά της να προσλαμβάνει από τον πολιτισμό τα καλά και τα όμορφα. Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική ευαισθησία μπροστά στις (διαχρονικές) παθογένειες της κοινωνίας μπορεί να συναντήσει το φιλάνθρωπο, ασκημένο αισθητήριο της θεολογίας και έτσι, να μπολιάσει η τελευταία αναγεννητικά το λόγο της, μεταβάλλοντάς τον σε πιο καίριο, ρηξικέλευθο και ανθρώπινο. Σε πρώτο επίπεδο θα μιλούσε κανείς για δάνειο της θεολογίας από τη λογοτεχνία· μα, αν προχωρήσουμε βαθύτερα, πρόκειται για τη διάκριση χαρισμάτων που η θεολογία και η Εκκλησία απολαμβάνουν ως ίδια, παρ’ όλη τη συχνή εκχώρησή τους στο βωμό της όποιας «εκκοσμίκευσης» που τις στερεί από το σώμα και το αίμα τους: το μυστήριο της σάρκωσης του Λόγου.

Περί θείου Λόγου ο λόγος και αυτό μας οδηγεί συνειρμικά, μα απόλυτα φυσιολογικά, στο υπόβαθρο των δύο ιστοριών που μας αφηγήθηκε ο Ουάιλντ, ενάμισι σχεδόν αιώνα πριν, παραμένοντας το ίδιο επίκαιρος και παραστατικός. Γιατί, έχω έντονη την αίσθηση, ότι η ιστορία του Ιησού, του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, που αποτέλεσε ασύγκριτο παράδειγμα κένωσης και θυσίας, είναι η βάση πάνω στην οποία κτίζονται με θαυμαστή μαεστρία οι αφηγήσεις του -παρότι παρατηρεί κανείς διαφορετικές επιμέρους εμφάσεις, το Χριστολογικό πρότυπο είναι διακριτό και στα δύο παραμύθια. Αυτό παρατηρείται, εξάλλου, και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα της συλλογής η οποία τα συμπεριέλαβε, με κορυφαίο -ίσως- τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» που χαρακτήρισε, δικαίως, και τον τίτλο της.(Από το επίμετρο του βιβλίου).

-10%
i mirtis kai i melopita mamalakis

Η Μύρτις και η μελόπιττα

 9.00  8.10
0 Reviews
 9.00  8.10

Μαμαλάκης Ηλίας

Μια μέρα στην αρχαία Αθήνα με οδηγό την Μύρτιδα

Τούτο το παραμύθι είναι μία ημέρα από την ζωή της Μύρτιδας. Ένα κοριτσάκι που έζησε στα χρόνια της άνθισης της δημοκρατίας, τον χρυσό αιώνα του Περικλή.

Πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε, κλείστε τα μάτια και φανταστείτε την εικόνα της Αθήνας τότε. Πλακόστρωτοι δρόμοι χωρίς ηλεκτρικό, ούτε νερό στα σπίτια. Μόνο φωνές ανθρώπων και ζώων. Ούτε καυσαέρια, ούτε άλλη ρύπανση. Τα παιδιά δεν έχουν κινητά, ούτε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Παίζουν με ό,τι βρουν στο δρόμο, ελεύθερα και ζωηρά.

Μέσα από την περιπλάνηση της Μύρτιδας αναδεικνύεται η καθημερινή ζωή των Αθηναίων του 5ου αιώνα π.Χ., αλλά και οι διατροφικές τους συνήθειες. Τι τρώγαν, πώς μαγειρεύαν, τι τρόφιμα ήταν διαθέσιμα και πώς;

Μια διαφορετική ζωή… που έκανε τα παιδιά να βιώνουν το περιβάλλον… την οικογένεια… το πολίτευμα…

-20%

Αισώπου βίος

 15.21  12.17
0 Reviews
 15.21  12.17

Ήταν κάποτε ένας τζίτζικας-μυθοποιός μύθων ελληνικών.
Η ζωή του ήταν τρομερά δύσκολη. Γεννήθηκε κακάσχημος κι αδέξιος. Ήταν ένα λάθος της φύσης. Κοντά σ’ αυτά, ήταν και δούλος. Από τις Μούσες όμως προικισμένος, έκαμε το πικρό γλυκό και την τυραννισμένη του ζωή ανθισμένο τριαντάφυλλο. Αιώνες μετά ευωδιάζει ακόμη! Γοητεύει και προσφέρει θυμηδία, ευφροσύνη και σοφία.

Εικονογράφος: Επαμεινώνδας, Χαράλαμπος
Μεταφραστής: Επαμεινώνδα, Αναστασία

-10%
o eftichismenos prigipas wilde

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας

 5.97  5.37
1 Reviews
 5.97  5.37

Μετάφραση:  

Επίμετρο: 

«Σαν ήμουνα ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά, τι ήτανε τα δάκρυα δεν ήξερα, γιατί ζούσα στο παλάτι της ξεγνοιασιάς, όπου δεν επιτρέπεται να μπει η θλίψη. Τη μέρα έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο και έσερνα πρώτος το χορό τα βράδια στη Μεγάλη Σάλα. Οι Αυλικοί μου Ευτυχισμένο Πρίγκιπα με φώναζαν… Κι αλήθεια ευτυχισμένος ήμουνα, αν είν΄στ΄αλήθεια ευτυχία η απόλαυση… Λοιπόν, έτσι έζησα, κι έτσι πέθανα. Και τώρα που είμαι νεκρός με βάλανε εδώ πάνω, τόσο ψηλά, που βλέπω όλη την ασχήμια και τη μιζέρια της πόλης μου. Κι ας είναι η καρδιά μου από μόλυβδο φτιαγμένη, άλλη εκλογή δεν έχω απ΄το κλάμα…»

-20%
o-mythos-tis-pholias-ton-poulion lagerlof

Ο μύθος της φωλιάς των πουλιών

 7.00  5.60
1 Reviews
 7.00  5.60

Μετάφραση – Επίμετρο: 

Ο ερημίτης Χάτο στεκότανε στην ερημιά και προσευχόταν στο Θεό. Μια καταιγίδα μαινόταν, ενώ τα μακριά του γένια και τα σκεπασμένα με ψάθα μαλλιά του ανέμιζαν γύρω του… Μα δεν έσπρωχνε τα μαλλιά του μακριά απ’ τα μάτια του, ούτε μάζευε τα γένια του μέσα στη ζώνη του, γιατί τα χέρια του ήταν υψωμένα για προσευχή. Είχε μία σπουδαία ευεργεσία για την οποία έπρεπε να παρακαλέσει…

Η Λάγκερφελ υμνεί την ομορφιά της φύσης τόσο ξεχωριστά, με τόση λεπτομέρεια, κατεβαίνοντας στο ύψος της μάνας γης, για να μας μυήσει στα μυστήρια της φύσης που είναι χάρη. Μια χάρη που αποκαλύπτεται μόνο σε όσους έχουν τα μάτια να τη βλέπουν και αποδεικνύει την αλήθεια του στίχου:

Όλα είναι ίδια αν δεν τα αγαπάς…

-20%
i-ksechasiara-melissa garefalaki

Η Ξεχασιάρα Μελίσσα

 6.00  4.80
0 Reviews
 6.00  4.80

Η ιστορία μια μικρής μέλισσας που ξέχασε τον δρόμο για την κυψέλη…

Μια Μελισσοκόμος –μέσα στις σκοτούρες της– βλέπει ένα καλό όνειρο. Πρόκειται για την ιστορία μιας μικρής μέλισσας, της Μελίσσας, που χάνει το σμήνος της, ξεχνά τον δρόμο για την κυψέλη και περιπλανιέται πολύ σε λάθος μέρη, ώσπου συναντά τον Γλύκα, έναν κηφήνα, που της μαθαίνει τη σημασία του παιχνιδιού. Μαζί θα συνεχίσουν τον δρόμο για το σπίτι, θα αναζητήσουν τροφή, θα αντιμετωπίσουν εχθρούς και…δυσκολίες, μέχρι που η Μέλια τούς δείχνει τον προορισμό. Και τότε,η Μελίσσα και ο Γλύκας –με λίγο σπρώξιμο από τη Μελισσοκόμο,εξάλλου δικό της είναι το όνειρο!– θα χρειαστεί να διαλέξουν τον δρόμο της ζωής τους.

O Αϊνστάιν όντως πρόβλεψε ότι τέσσερα χρόνια μετά την εξαφάνιση των μελισσών θα χαθεί και το ανθρώπινο γένος. Η κοινωνία των μελισσών καθρεφτίζει τη δική μας και μεις μοιάζουμε με τη μικρή Μελίσσα, που θέλει δρόμο για να καταλάβει ότι η δύναμη και το νόημα της ύπαρξής της βρίσκεται μόνο μέσα στο σμήνος της. Η συλλογικότητα είναι η απάντηση στη μοναξιά και τη μεμψιμοιρία και το παιχνίδι η πρώτη επαφή με αυτήν την ανθρώπινη ανάγκη. Σήμερα η περιβαλλοντική απειλή και το άγχος της προόδου παραμερίζουν τη χαρά της ζωής. Όμως η ανάγκη για παιχνίδι και τραγούδι τρυπώνει στις καρδιές και πολλές φορές τα καταφέρνει να ανοίξει τον δρόμο στην αγάπη, την απάντηση σε κάθε αδιέξοδο.

-20%
o archontas tou kosmou orestismarianna

Ο άρχοντας του κόσμου

 11.15  8.92
0 Reviews
 11.15  8.92

Ορέστης & Μαριάννα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γατούλης άσπρος σπιτικός με κόκκινο φιόγκο στο λαιμό… Σε μια στοίβα από βιβλία είχε απάνω ανεβεί και με καμάρι γύρω του κοιτούσε, καθώς μονολογούσε: «Είμαι ο άρχοντας του κόσμου».

-10%
pentamorfi-kai-to-teras beaumont

Η πεντάμορφη και το τέρας

 8.00  7.20
0 Reviews
 8.00  7.20

Μετάφραση – Επίμετρο: 

«Αν σε στενοχωρώ, πες μου το μονάχα και θα φύγω, θα φύγω στη στιγμή. Πες μου, όμως, δεν με βρίσκεις πολύ άσχημο».
«Αυτό είν’ αλήθεια», είπε η Πεντάμορφη, «γιατί δεν ξέρω να λέω ψέματα. Μα πιστεύω πως είσαι πολύ καλός».
«Δίκιο έχεις», είπε το τέρας, «μόνο που, πέρα απ’ την ασχήμια μου, δεν έχω καθόλου μυαλό.
Ξέρω καλά πως είμαι ένα τέρας και τίποτ’ άλλο».
«Δεν είναι τέρας κάποιος που πιστεύει πως δεν έχει μυαλό», είπε η Πεντάμορφη.

«Ναι, κυρά», αποκρίθηκε το τέρας, «έχω καλή καρδιά· μα πάλι είμαι τέρας».
«Πολλοί άνθρωποι είναι χειρότερα τέρατα από σένα», είπε η Πεντάμορφη, «και κάλλιο η δική σου όψη, παρά εκεινών που έχουνε όψη ανθρώπου, μα κρύβουν μια καρδιά ψεύτικη, σάπια, αχάριστη».

Η Πεντάμορφη και το τέρας είναι μια αρχέγονη και οικουμενική ιστορία που μιλάει για την εκπλήρωση της ύπαρξης, που μιλάει για την οδυνηρή πορεία που οδηγεί στη συνάντηση με τον άλλο. Στην πορεία αυτή, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το χαμένο του πρόσωπο, μεταμορφώνεται από τέρας σε πρίγκιπα, από κόρη καλής οικογένειας σε πλήρες πρόσωπο που χωράει τον άλλον. Το κυριότερο δε είναι ότι η μεταμόρφωση αυτή δεν γίνεται με μαγικό τρόπο. Πρόκειται πραγματικά για μια αλλαγή συνείδησης, για μια αλλαγή βλέμματος.

Εκδόσεις Αρμός
X
X