Προσφορά!
ta-fragkostafylla chekhov

Τα Φραγκοστάφυλα

Μετάφραση: Χρύσανθος Χρυσάνθου

Επιμέλεια – Επίμετρο: 

Στο κορυφαίο του διήγημα «Τα φραγκοστάφυλα» ο Αντόν Τσέχοφ περιγράφει την αλλοτρίωση του ανθρώπου που εγκλωβίζεται στον εγωκεντρισμό και αδιαφορεί για τον συνάνθρωπό του. Έτσι, αυτοτιμωρείται να μην χαίρεται την αρμονική συνύπαρξη, την αμοιβαία συνδημιουργία, τη μέθεξη της ζωντανής ζωής. Ο ήρωας του διηγήματος, Nικολάι Ιβάνιτς, υπενθυμίζει στον καθένα ότι ανάλογα με τα «φραγκοστάφυλα» που επιθυμεί διαμορφώνεται η ζωή του. Αν τα «φραγκοστάφυλά» του είναι απότοκα φιλαυτίας ―φιλοδοξίας, φιληδονίας, φιλοχρηματίας―τότε θα καταλήξει άταφος νεκρός.

 7.00  5.60

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-942-4 Κατηγορίες: , Ετικέτες: ,
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (1)
Weight 0.20 kg
Dimensions 17 x 24 cm
Συγγραφέας

Anton P. Chehov

Σελίδες

56

isbn13

978-960-527-942-4

1 review for Τα Φραγκοστάφυλα;
  1. lrgengineers

    ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΛΕΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
    Λένε «Ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του». Έχοντας όμως κρυμμένη μέσα μου την ιδιότητα του Γραφίστα (με σπουδές, κ.α.) τολμώ να πω πως η εμφάνιση του βιβλίου δεν με γοήτευσε καθόλου. Να υπογραμμίσω βέβαια πως το πλήθος των Εκδόσεων του Αρμού κυκλοφορεί εξαιρετικά, σύγχρονα, μοντέρνα και ωραία εξώφυλλα (και φυσικά βιβλία). Παρ\’ όλα αυτά, ήθελα να διαβάσω Τσέχοφ την περίοδο αυτή και τελικά άρπαξα την ευκαιρία και το αγόρασα.

    Πρόκειται για ένα μικρό βιβλίο σε όγκο σελίδων αλλά μεγάλο σε μέγεθος, σε περιεχόμενο και νοήματα• κατά τη γνώμη μου. Ο τίτλος που φέρει, στην αστική αυτή ζωή που ζω εγώ και οι περισσότεροι, δεν μου είπε κυριολεκτικά τίποτα! Τί σχέση έχω εγώ με φραγκοστάφυλα; Μόνο σε φωτογραφίες τα βλέπω που και που. Κι αυτό το λέω για να μην θεωρηθώ πως κατακρίνω τους συνανθρώπους μου και πως είμαι καλύτερος από αυτούς. Παρ\’ όλα αυτά, κάτι μέσα μου με οδήγησε να βρεθώ στις γραμμές αυτές, γραφόμενος, για να καταθέσω την εμπειρία μου, ύστερα από την ανάγνωσή του.

    Ένα χρόνο ακριβώς μετά τα λεγόμενα «Capital Controls» στην Ελλάδα κι ενώ οι περισσότεροι πολίτες επιμένουν να στρογγυλοκάθονται στον καναπέ, chatάροντας με εξωσυζυγικές συνομιλίες και παραγγέλνοντας διαδικτυακές θερμίδες από τις οθόνες των «έξυπνων συσκευών» τους, αγνοώντας πως τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους αδυνατούν να τραφούν με γνώση και περισυλλογή για όσα συμβαίνουν (έξω από τις οθόνες τους), σε μια τέτοια περίοδο λοιπόν «έρχεται» ο Άντον Τσέχοφ με το έργο του «Τα Φραγκοστάφυλα» για να τοποθετήσει…τον άνθρωπο με το σφυρί, πίσω από τις πόρτες των σπιτιών μας και να μας αφυπνίσει, όσο ακόμα είμαστε ζωντανοί και ο νους μας δεν έχει υποδουλωθεί (τελείως).

    Η καθημερινότητα μιας άλλης εποχής που ο διάσημος συγγραφέας μάς εξιστορεί, δεν ήξερα αρχικά αν θα με κέρδιζε ή αν θα με άφηνε αμέτοχο. «Άραγε πόσα να έχουν αλλάξει από τότε;» σκέφτηκα, και δειλά-δειλά άρχισα να αφουγκράζομαι το αεράκι της πολύ ωραίας μετάφρασης του Χρύσανθου Χρυσάνθου, που μιλούσε μέσα από τις λέξεις χωρίς να με δυσκολέψει ή να με κάνει να νιώσω άβολα. Οι ήρωες αληθινοί, απλοί και διαχρονικοί, απομάκρυναν κάθε αμφιβολία και με πίστη με οδήγησαν στο σταυροδρόμι της Αλήθειας, όπου έπρεπε να επιλέξω• αν θα ακολουθήσω την Ίδια ή το σκοτάδι της, που φαίνεται να μας ικανοποιεί περισσότερο. Ο εγωισμός (ή ego-is-most όπως προτιμώ να λέω) ξεκινάει πριν από τη Δημιουργία του Κόσμου, με τον Εωσφόρο, δεν γνωρίζει κανένα όριο, παρά μόνο εκείνο που στο τέλος τελικά του επιβάλλεται• και αναφέρομαι στον θάνατο-ταπείνωση. Πριν από αυτό-ν, ο εαυτός (μας) πανηγυρίζει καθημερινά την αυτο-ικανοποίησή του, την αυτο-εξυπηρέτησή του, και τόσα άλλα που κρατούν μακριά την μοναδική, προσωπική και χρήσιμη σύνθετη λέξη και έννοια• την ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ.

    Αν δεν κατάφερα να ερεθίσω έστω τον υποψήφιο αγοραστή-αναγνώστη, ζητώ ευγενικά να παραθέσω ένα μόνο απόσπασμα που σημείωσα και στην αρχή της κριτικής αυτής. Τον άνθρωπο με το σφυρί, που θεωρώ πολύ πετυχημένο, αφού ο Ζωντανός, Πανάγαθος και Ελεήμων Θεός φαίνεται να μη συγκινεί πια (και φαίνεται ποτέ) τον άπληστο άνθρωπο, με την Ευσπλαχνία και την Απέραντη αγάπη Του…

    «Πρέπει πίσω από την πόρτα κάθε ευχαριστημένου, ευτυχισμένου ανθρώπου να στέκεται κάποιος μ\’ ένα σφυρί και συνεχώς να υπενθυμίζει μ\’ ένα κτύπημα, ότι υπάρχει δυστυχία, ότι όσο και να είναι ευτυχισμένος, η ζωή αργά ή γρήγορα θα του δείξει τα νύχια της, θα έρθει συμφορά -αρρώστια, φτώχεια, απώλειες- και κανένας δεν θα τον δει και δεν θα τον ακούσει, όπως τώρα ο ίδιος δεν βλέπει και δεν ακούει τους άλλους.»

    Πλούσιοι λοιπόν υπάρχουν πολλοί• Λάζαρος όμως ένας…

    *Να προσθέσω πως το επίμετρο του Σταύρου Σ. Φωτίου είναι αρκετά καλό, με πλούσιο (αλλά υπερβολικό για το μέγεθος του βιβλίου) υλικό από τα έργα του Τσέχοφ, που παραδέχομαι πως με οδήγησε να ασχοληθώ κι άλλο με τον διάσημο συγγραφέα.

    Σας ευχαριστώ,
    [ΣΕΡΑΦΕΙΜ]


Add a review

You may also like…

-20%
o-mythos-tis-pholias-ton-poulion lagerlof

Ο μύθος της φωλιάς των πουλιών

 7.00  5.60
1 Reviews
 7.00  5.60

Μετάφραση – Επίμετρο: 

Ο ερημίτης Χάτο στεκότανε στην ερημιά και προσευχόταν στο Θεό. Μια καταιγίδα μαινόταν, ενώ τα μακριά του γένια και τα σκεπασμένα με ψάθα μαλλιά του ανέμιζαν γύρω του… Μα δεν έσπρωχνε τα μαλλιά του μακριά απ’ τα μάτια του, ούτε μάζευε τα γένια του μέσα στη ζώνη του, γιατί τα χέρια του ήταν υψωμένα για προσευχή. Είχε μία σπουδαία ευεργεσία για την οποία έπρεπε να παρακαλέσει…

Η Λάγκερφελ υμνεί την ομορφιά της φύσης τόσο ξεχωριστά, με τόση λεπτομέρεια, κατεβαίνοντας στο ύψος της μάνας γης, για να μας μυήσει στα μυστήρια της φύσης που είναι χάρη. Μια χάρη που αποκαλύπτεται μόνο σε όσους έχουν τα μάτια να τη βλέπουν και αποδεικνύει την αλήθεια του στίχου:

Όλα είναι ίδια αν δεν τα αγαπάς…

-20%
egoistis gigantas nearos vasilias wilde

Ο εγωιστής γίγαντας – Ο νεαρός βασιλιάς

 6.96  5.57
0 Reviews
 6.96  5.57

Μετάφραση – Επίμετρο: 

Τί θα μπορούσαν, λοιπόν, σήμερα, να μας μεταφέρουν, ποιο νόημα θα μπορούσαν να έχουν για μας αυτές οι δύο, εν πολλοίς διδακτικές, ιστορίες του Ουάιλντ. Οφείλω να σημειώσω, πως η προσέγγισή μου είναι από την οπτική γωνία της θεολογίας και αυτό παρακαλώ να μην θεωρηθεί περιοριστικό. Έστω κι αν η θεολογία δεν μπόρεσε ως προς τούτο να είναι πάντα πειστική, κατ’ εξοχήν γνώρισμά της είναι ο δημιουργικός διάλογος με την πολιτισμική πραγματικότητα -τα διαχρονικά (καλλιτεχνικά και άλλα) έργα του χθες και τα αξιόλογα έργα του σήμερα. Γι’ αυτό, πρέπει να ανοίγεται σε αναγνώσεις τέτοιων έργων που τα αξιοποιούν ως καλλιτεχνικά πράγματα, καθώς και η ίδια -ως τέχνη-μαρτυρία ζωής- δεν μπορεί να εκφραστεί πέρα και έξω από την ανθρώπινη γλώσσα και τους ποικίλους τρόπους της. Ως εκ τούτου, η λογοτεχνία είναι χώρος ικανός να εμπλουτίσει τη θεολογία, αποδεικνύοντας την ευχέρειά της να προσλαμβάνει από τον πολιτισμό τα καλά και τα όμορφα. Την ίδια στιγμή, η καλλιτεχνική ευαισθησία μπροστά στις (διαχρονικές) παθογένειες της κοινωνίας μπορεί να συναντήσει το φιλάνθρωπο, ασκημένο αισθητήριο της θεολογίας και έτσι, να μπολιάσει η τελευταία αναγεννητικά το λόγο της, μεταβάλλοντάς τον σε πιο καίριο, ρηξικέλευθο και ανθρώπινο. Σε πρώτο επίπεδο θα μιλούσε κανείς για δάνειο της θεολογίας από τη λογοτεχνία· μα, αν προχωρήσουμε βαθύτερα, πρόκειται για τη διάκριση χαρισμάτων που η θεολογία και η Εκκλησία απολαμβάνουν ως ίδια, παρ’ όλη τη συχνή εκχώρησή τους στο βωμό της όποιας «εκκοσμίκευσης» που τις στερεί από το σώμα και το αίμα τους: το μυστήριο της σάρκωσης του Λόγου.

Περί θείου Λόγου ο λόγος και αυτό μας οδηγεί συνειρμικά, μα απόλυτα φυσιολογικά, στο υπόβαθρο των δύο ιστοριών που μας αφηγήθηκε ο Ουάιλντ, ενάμισι σχεδόν αιώνα πριν, παραμένοντας το ίδιο επίκαιρος και παραστατικός. Γιατί, έχω έντονη την αίσθηση, ότι η ιστορία του Ιησού, του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, που αποτέλεσε ασύγκριτο παράδειγμα κένωσης και θυσίας, είναι η βάση πάνω στην οποία κτίζονται με θαυμαστή μαεστρία οι αφηγήσεις του -παρότι παρατηρεί κανείς διαφορετικές επιμέρους εμφάσεις, το Χριστολογικό πρότυπο είναι διακριτό και στα δύο παραμύθια. Αυτό παρατηρείται, εξάλλου, και στα περισσότερα από τα υπόλοιπα της συλλογής η οποία τα συμπεριέλαβε, με κορυφαίο -ίσως- τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» που χαρακτήρισε, δικαίως, και τον τίτλο της.(Από το επίμετρο του βιβλίου).

-20%

Αισώπου βίος

 15.21  12.17
0 Reviews
 15.21  12.17

Ήταν κάποτε ένας τζίτζικας-μυθοποιός μύθων ελληνικών.
Η ζωή του ήταν τρομερά δύσκολη. Γεννήθηκε κακάσχημος κι αδέξιος. Ήταν ένα λάθος της φύσης. Κοντά σ’ αυτά, ήταν και δούλος. Από τις Μούσες όμως προικισμένος, έκαμε το πικρό γλυκό και την τυραννισμένη του ζωή ανθισμένο τριαντάφυλλο. Αιώνες μετά ευωδιάζει ακόμη! Γοητεύει και προσφέρει θυμηδία, ευφροσύνη και σοφία.

Εικονογράφος: Επαμεινώνδας, Χαράλαμπος
Μεταφραστής: Επαμεινώνδα, Αναστασία

-10%
o eftichismenos prigipas wilde

Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας

 5.97  5.37
1 Reviews
 5.97  5.37

Μετάφραση:  

Επίμετρο: 

«Σαν ήμουνα ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά, τι ήτανε τα δάκρυα δεν ήξερα, γιατί ζούσα στο παλάτι της ξεγνοιασιάς, όπου δεν επιτρέπεται να μπει η θλίψη. Τη μέρα έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο και έσερνα πρώτος το χορό τα βράδια στη Μεγάλη Σάλα. Οι Αυλικοί μου Ευτυχισμένο Πρίγκιπα με φώναζαν… Κι αλήθεια ευτυχισμένος ήμουνα, αν είν΄στ΄αλήθεια ευτυχία η απόλαυση… Λοιπόν, έτσι έζησα, κι έτσι πέθανα. Και τώρα που είμαι νεκρός με βάλανε εδώ πάνω, τόσο ψηλά, που βλέπω όλη την ασχήμια και τη μιζέρια της πόλης μου. Κι ας είναι η καρδιά μου από μόλυβδο φτιαγμένη, άλλη εκλογή δεν έχω απ΄το κλάμα…»

-20%
oneiro enos geliou dostoyevski

Το όνειρο ενός γελοίου

 6.56  5.25
2 Reviews
 6.56  5.25

Fiódor M. Dostoyevski

Ἕνας ἄνθρωπος πλήρως απογοητευμένος ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ την ζωή, τὸν ὁποίο ὁ Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι μετατρέπει ὄχι ἁπλώς σὲ αἰσιόδοξο, ἀλλὰ καὶ ἕτοιμο νὰ ἀλλάξει τον κόσμο. Ἔξοχη μετάφραση ἀπὸ τὸν Σωτήρη Γουνελᾶ.

-20%
bobok dostoyevski

Μπομπόκ, Μικρές εικόνες, Αιωνόβια

 7.09  5.67
0 Reviews
 7.09  5.67

Fiódor M. Dostoyevski

Μικρές εικόνες Αιωνόβια

[…] Το διήγημα «Bobok» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό «Ο Πολίτης» στις 5 Φεβρουαρίου του 1873, απ’ όπου έγινε και η παρούσα μετάφραση. […] Γεγονός είναι ότι το διήγημα αυτό αγνοήθηκε σχεδόν από το σύνολο της κριτικής της δεκαετίας του 1870. Κυρίαρχη άποψη ήταν ότι πρόκειται για ένα ανόητο, σχεδόν «παθολογικό» διήγημα. Η κριτική όμως του 20ου αιώνα διαμόρφωσε μια νέα σχέση προς τον φανταστικό, γκροτέσκο και σατιρικό «Bobok» του μεγάλου ρώσου στοχαστή κι εκτιμήθηκε η μεγάλη του αξία. […] Οι «Μικρές Εικόνες» είναι ένα χρονογράφημα, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 16 Ιουλίου του 1873, στο 29ο τεύχος του περιοδικού «Ο Πολίτης». […] Το κείμενο αυτό κατέχει ιδιαίτερα σημαντική θέση στο δημιουργικό έργο του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, γιατί μέσα απ’ αυτό διακρίνουμε την πολεμική του, τόσο ενάντια στην συντηρητική, όσο και στην ψευδοφιλελεύθερη αντίληψη του Τύπου της εποχής του. […] Η «Αιωνόβια» είναι ένα άλλο μικρό διήγημα του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος του Μαρτίου του 1876 του περιοδικού «Ημερολόγιο του Συγγραφέα», που εξέδιδε ο ίδιος. Το κείμενο αυτό ανήκει στην κατηγορία του αστικού διηγήματος. […]

-20%
san psemata frag

Σαν ψέματα

 14.20  11.36
2 Reviews
 14.20  11.36

Ζωγραφιές: 

Μια μικρή ερωτική ιστορία «… Γυρεύω ένα σπιτάκι με αναμμένο τζάκι. Γυρεύω ένα περιβόλι με δέντρα καρπερά. Στην άκρη του περιβολιού είναι μια μηλιά. Από κάτω χτενίζεται μια όμορφη γυναίκα. Τα μαλλιά της είναι χρυσά, τα μήλα είναι κόκκινα. Η γυναίκα μου δίνει ένα μήλο. Πάρε…!» Η μοναξιά, τα όνειρα, η επιθυμία. Ένα καράβι, τρία νησιά, το ταξίδι. Χρυσά μαλλιά, κόκκινα μήλα, η αγάπη…

-20%

Παραμύθια της Κορέας

 15.21  12.17
0 Reviews
 15.21  12.17
-10%
pentamorfi-kai-to-teras beaumont

Η πεντάμορφη και το τέρας

 8.00  7.20
0 Reviews
 8.00  7.20

Μετάφραση – Επίμετρο: 

«Αν σε στενοχωρώ, πες μου το μονάχα και θα φύγω, θα φύγω στη στιγμή. Πες μου, όμως, δεν με βρίσκεις πολύ άσχημο».
«Αυτό είν’ αλήθεια», είπε η Πεντάμορφη, «γιατί δεν ξέρω να λέω ψέματα. Μα πιστεύω πως είσαι πολύ καλός».
«Δίκιο έχεις», είπε το τέρας, «μόνο που, πέρα απ’ την ασχήμια μου, δεν έχω καθόλου μυαλό.
Ξέρω καλά πως είμαι ένα τέρας και τίποτ’ άλλο».
«Δεν είναι τέρας κάποιος που πιστεύει πως δεν έχει μυαλό», είπε η Πεντάμορφη.

«Ναι, κυρά», αποκρίθηκε το τέρας, «έχω καλή καρδιά· μα πάλι είμαι τέρας».
«Πολλοί άνθρωποι είναι χειρότερα τέρατα από σένα», είπε η Πεντάμορφη, «και κάλλιο η δική σου όψη, παρά εκεινών που έχουνε όψη ανθρώπου, μα κρύβουν μια καρδιά ψεύτικη, σάπια, αχάριστη».

Η Πεντάμορφη και το τέρας είναι μια αρχέγονη και οικουμενική ιστορία που μιλάει για την εκπλήρωση της ύπαρξης, που μιλάει για την οδυνηρή πορεία που οδηγεί στη συνάντηση με τον άλλο. Στην πορεία αυτή, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το χαμένο του πρόσωπο, μεταμορφώνεται από τέρας σε πρίγκιπα, από κόρη καλής οικογένειας σε πλήρες πρόσωπο που χωράει τον άλλον. Το κυριότερο δε είναι ότι η μεταμόρφωση αυτή δεν γίνεται με μαγικό τρόπο. Πρόκειται πραγματικά για μια αλλαγή συνείδησης, για μια αλλαγή βλέμματος.

-20%
i-agia-nykta-o-mythos-tou-christougenniatikou-tr lagerlof

Η Άγια Νύκτα – Ο Μύθος του Χριστουγεννιάτικου Τριαντάφυλλου

 7.46  5.97
0 Reviews
 7.46  5.97

Μετάφραση – Επίμετρο: 

…Τότε η γιαγιά έβαλε το χέρι της στο κεφάλι μου λέγοντας: «Πρέπει αυτό να το θυμάσαι, γιατί είναι τόσο αληθινό, όσο τ’ ότι εγώ βλέπω εσένα και ‘συ εμένα. Δεν φανερώνεται με το φως απ’ τις λάμπες ή τα κεριά και δεν εξαρτάται από τον ήλιο και το φεγγάρι· μα εκείνο που χρειάζεται είναι, να έχουμε τέτοια μάτια, που να μπορούν να βλέπουνε τη δόξα του Θεού»…

Τα δύο παραμύθια της Σέλμα Λάγκερλεφ (1858-1940) που φιλοξενεί ο παρών τόμος είναι ένα μικρό δείγμα από την πλούσια σοδειά που μας άφησε η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Νόμπελ για το λογοτεχνικό της έργο μόλις την πρώτη δεκαετία του αιώνα που μας πέρασε. Η ξεχωριστή Σουηδή συγγραφέας με τις αισθαντικές, ατμοσφαιρικές αφηγήσεις, έστω και αν δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προβεβλημένων κλασικών του περασμένου αιώνα, είναι παρούσα με το έργο της και διατίθεται στους φίλους της ανάγνωσης προς τέρψη και παραμυθία. Ας μην ξεχνάμε πως ο μύθος που υπηρέτησε, ο ανθρωπιστικά και θεολογικά διαποτισμένος, υποδεικνύει και υποβάλλει με μαεστρία τούτη τη λησμονημένη ιδιότητα των παραμυθιών να παραμυθούν, δηλαδή να παρηγορούν τους αναγνώστες.

-20%
simioseis apo to ypogeio

Σημειώσεις από το υπόγειο

 11.66  9.33
1 Reviews
 11.66  9.33

Fiódor M. Dostoyevski

Πάνω σε μια αντιστροφή της Δελφικής προστακτικής «γνώθι σαυτόν», στηρίχτηκε το διανοητικό οικοδόμημα ενός ανθρώπου μυστικόπαθου και ταλαιπωρημένου, του οποίου ολόκληρη η ζωή σπαταλήθηκε στους χώρους του πνευματικού του «υπογείου». Πρόκειται για τον υποχθόνιο, ανώνυμο ντοστογιεφσκικό ήρωα, ο οποίος ορύεται από τα βάθη της συνείδησής του: όχι, δεν είναι καλό να γνωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του.
Ο άνθρωπος αυτός φαίνεται πως ενστερνίσθηκε το αρχαιοελληνικό ρητό, το πραγματοποίησε και τελικώς αποδεικνύοντας το λάθος του το απέρριψε…

-20%
sag kyritsopoulos

Σ’ αγ

 8.11  6.49
0 Reviews
 8.11  6.49
Εκδόσεις Αρμός
X
X