περί Αλήθειας…παίζοντας – Ανιώστυβα

Περιεχόμενα: Ανιώστυβα Χαράζω. Σταγόνα αμέτωπη . Παραμερίζω το σώμα. Ομόκεντροι κύκλοι. Κρεμάστηκες στα χείλη μου τραγούδι. Σε αδιέξοδα μονοπάτια. Ο ήλιος κρύφτηκε. Με διασχίζεις. Ανεμοβατώ. Πονώντας σου χαμογελώ. Με τη μοναχικότητά μου. Ψυχή που δεν χτίζεσαι. Μετακινεί αλυσίδες. Πλανιέμαι στο μυστήριο. Φτάνει μια σκέψη έρημη. Ξεχασμένη Βαλκυρία. Παγιδευμένη έφτασε. Ακυρώνοντας. Λύγισε η μεταλλική γλώσσα. Θηλιές θα κρέμονται. Ξύπνησε πάλι θάλασσες. Πριμοδοτούσα το χρόνο. Αφανέρωτα τη μέρα ζούσε. Αιφνιδιάστηκα. Αόρατα σημαδεύω. Περί αλήθειας παίζ οντας Λέξεις. Ημέρα. Ποντοπορούμε. Περιφέρουμε σκέψεις. Προπαρασκευάζουμε. Πορευόμαστε. Βρεθήκαμε. Μυθολογούμε. Περιπλανώμενοι. Φυγαδεύουμε. Των ματιών. Ευλαβώς. Αφηνόμαστε. Το πλάτος. Της Αλήθειας. Σώμα ναός. Δημιουργήσαμε.

Η Άννα Βοργία γεννήθηκε στη Μεσσηνία, μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, Ιστορία της Τέχνης, Ψυχολογία, Βιβλιοθηκονομία. Παρουσίασε πέντε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής. Δύο ποιητικές συλλογές, “Ψυχή μου γιασεμί”, 2001, “Περί Αλήθειας παίζοντας, Ανιώστυβα”, 2016. Με τον Ν. Κούνδουρο γράψανε τη βιογραφία του “Ονειρεύτηκα πως πέθανα”. Δημοσιεύτηκαν σειρές άρθρων της σε θέματα τέχνης και σε πρόσωπα, με τίτλο απ-ανθίσματα και αποσπάσματα. Οργάνωσε τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Παλαιού Φαλήρου, 1984-2013, και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του δικτύου Δημοτικών Βιβλιοθηκών Ελλάδος. Υπήρξε από τα πρώτα μέλη της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων Πληροφόρησης. Αιμοδότρια, αλληλέγγυα, και μητέρα τριών παιδιών. Γράφει. Περισσότερες πληροφορίες για την συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων της που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ. Επίσης κυκλοφορεί: Πύλες Ε1 Ε2. Πειραιάς 2015 – 2016. Μην αντέχοντας άλλο την τυραννία της απάθειας, δραπετεύοντας από το κάλεσμα των καιρών, με ξύπνησε η σκέψη της συμμετοχής, έτσι όπως το ορίζουν οι ζοφερές συγκυρίες. Συγκυρίες που μας άνοιξαν δρόμο για να ζήσουμε στο λιμάνι του Πειραιά τις ανθρωποφάγες χρονιές 2015-2016. Εκεί, μαζί με άλλους πολίτες της χώρας μου, μιας χώρας που χαροπαλεύει, προικοδοτήθηκα για όλη μου τη ζωή, την τραγωδία της προσφυγιάς. Και καθώς η τυραννική μνήμη τριγυρνάει ακόμα εκεί, να αποζητάει την κατάθεσή της, ο χρόνος της απόστασης εξανεμίζεται, για να δώσει τη θέση του στα μικρά σπαράγματα, που ζήσαμε και που ως αρμοί θα ενώνουν το πριν με το μετά στις ζωές μας. Μια ελάχιστη κατάθεση, ένα κοίταγμα, ένα μικρό μοίρασμα, σαν ζεστή θεία κοινωνία στο πικρό, στεγνό μας στόμα.

peri-alithias-paizontas