ti gyrevei i alepou sto pazari

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης γεννήθηκε το 1964 στην Άφυτο Χαλκιδικής. Είναι παντρεμένος με τη μουσικοπαιδαγωγό Ιωσηφίνα Κατωφλίδου και έχει δύο παιδιά, τον Αθανάσιο και την Αλεξάνδρα. Σπούδασε θεολογία στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Βελιγραδίου και του Durham Αγγλίας. Το 1989 αναγορεύτηκε
διδάκτορας Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Σήμερα είναι καθηγητής και πρόεδρος στο Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. όπου διδάσκει τα μαθήματα της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και της Φιλόκαλης Αισθητικής της Ορθοδοξίας. Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Lund (Σουηδία 1999/2000) και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Balamand (Λίβανος 2007/2008).
Έχει συγγράψει σειρά βιβλίων και άρθρων. Ανάμεσά τους: Θεοτόκος και ορθόδοξο δόγμα. Σπουδή στη διδασκαλία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1996, 2003∙ Περί φωτός. Προσωπικές ή φυσικές ενέργειες; Συμβολή στη σύγχρονη περί Αγίας Τριάδος προβληματική στον Ορθόδοξο χώρο, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1999, 2007∙ Φύση και αγάπη και άλλα
μελετήματα, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1999, 2007∙ Άσκηση αυτοσυνειδησίας. Μελετήματα δογματικής θεολογίας, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2004∙ Κυρίλλου Αλεξανδρείας Κατά Ανθρωπομορφιτών (με πρόλογο του Μακαριστού Πατριάρχη Αλεξανδρείας Παρθενίου), εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1993• Κυρίλλου Αλεξανδρείας Περί της Ενανθρωπήσεως του Μονογενούς, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 1998, 2000∙ Κάλλος το άγιον.
Προλεγόμενα στη φιλόκαλη αισθητική της Ορθοδοξίας, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2004, 2005, 2008∙ Η γυναίκα του Λωτ και η σύγχρονη θεολογία, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008∙ Έρωτας και θάνατος. Δοκιμή για έναν πολιτισμό της σάρκωσης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009∙ Frumuseţea sfinţeniei. Prolegomene la o estetică filocalică a Ortodoxiei (cu binecuvântarea Preafericitului Părinte Daniel, Patriarhul Bisericii Ortodoxe Române), trad. N. Deciu, Editura Basilica, Bucureşti, 2011, σ. 137-144∙ Ώσπερ ξένος και αλήτης Ή Σάρκωση: η μετανάστευση της αγάπης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2011. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί επίσης στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, σερβικά, ρουμανικά και ρωσικά. Έκανε μουσικές σπουδές στο Μακεδονικό και στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης.Από το 1991 διευθύνει τη Χορωδία και την ορχήστρα Νέων Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες, διευθυντές ορχηστρών και τραγουδιστές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Στο χώρο της σύνθεσης εισέρχεται το 1998 παρουσιάζοντας την πρώτη του δισκογραφική εργασία με τίτλο Λιταία πύλη. Ακολούθησαν: 2000 Μάνα μου και Παναγία, συμμετοχή με το τραγούδι Θάλασσα∙ ti gyrevei i alepou sto pazari 2004 Και τα μάτια τους στάζουν Καππαδοκία, Soundtrack του ομώνυμου Ντοκιμαντέρ του Γιάννη Παπακαρμέζη∙ 2007 Μεταμόρφωσις, δεκαεπτά ορχηστρικά θέματα και δύο τραγούδια, που γράφτηκαν για το Ντοκιμαντέρ Τα Βήματα του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα∙ 2007 Το τραγούδι του Ερωδιού, Soundtrack του Ντοκιμαντέρ του Γιάννη
Παπακαρμέζη, Πρέσπες. Ο τόπος της εύλαλης σιωπής∙ 2009 Καλά το λεν΄ για το φεγγάρι, συμμετοχή με το τραγούδι Γυναίκα της απόγνωσης.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ
Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου στον Αρμό εδώ (VIDEO)
ti gyrevei i alepou sto pazari

Βάρος 0.30 kg
Διαστάσεις 14 × 21 cm
Συγγραφέας:

Χρυσόστομος Σταμούλης

Σελίδες:

288

isbn13:

978-960-527-954-7

5 κριτικές για Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

  1. armosbooks

    ΗΡΑΚΛΗΣ ΦΙΛΙΟΣ
    Ένα βιβλίο που ανασύρει την Εκκλησία από την ειδωλοποιό της εικόνα και την ντύνει με την ομορφιά που της έκλεψαν. Μία ομορφιά που στα χέρια των βιαστών της ζωής, άρα και του δόγματος που ακολουθεί τη ζωή, ξεθωριάστηκε και αρνήθηκε να εγκολπωθεί σε ζωές μίζερες που αναζητούν παντού εχθρούς, σκιές και φαντάσματα.

    Η Εκκλησία επανέρχεται εκεί από όπου ξεκίνησε, στις αγορές και στις πλατείες, εν τέλει στο δημόσιο βίο με μία αμφισημία που την κάνει ακόμη πιο γοητευτική. Να μην είναι από τον κόσμο τούτο αλλά να βρίσκεται στον κόσμο τούτο! Να ζει τον κόσμο, να κοινωνεί με τον κόσμο, να χορεύει μαζί του, να ψάλλει μαζί του και να γοητεύει κάθε διψασμένη αναζήτηση.

    Να λοιπόν τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι. Να μας κατηχήσει ξανά στην ερωτικότητα. Στην ερωτικότητα του πολιτισμού, του υμνογραφικού πλούτου, του πνεύματος, της αλήθειας, του σώματος, της ποίησης, της ζωγραφικής. Μακριά επιτέλους από κάεθ είδος γεροντισμού, αυθεντιών, αλάηθητων σωτήρων και θαυματοποιών που κατέκλυσαν το παζάρι και υπόσχονται πως η σωτηρία είναι ένα αποκλειστικό προνόμιο των λίγων.

    Έχω την αίσθηση πως είναι καιρός της ιστορίας, της Εκκλησίας που ζει στην ιστορία, τοιουτοτρόπως καιρός του ποιήσαι. Ναι, του ποιήσαι!

  2. armosbooks

    Nick Kasimakis
    very good

  3. armosbooks

    Περικλής Αγγελόπουλος
    Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Το βιβλίο του Χρ. Σταμούλη, παρουσιάζεται σε μια στιγμή που η κρίση του οικονομικού συστήματος, οι κοινωνικές ανισότητες, η φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, θέτουν εκ νέου τα ερωτήματα σχετικά με τα επιτεύγματα του πολιτισμού, αλλά και το ρόλο της Εκκλησίας στη δημόσια ζωή. Την εποχή των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, των μεταναστών και των προσφύγων, η Εκκλησία καλείται να αφήσει πίσω της τις φωνές του συντηρητισμού και να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Άλλου την εικόνα του Θεού αναδεικνύοντας την εσχατολογική προοπτική του Ευαγγελίου και διανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργική συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη διαμόρφωση της ύστερης νεωτερικότητας. Ο Χρ. Σταμούλης, θεμελιώνει τις απόψεις του στην οντολογία της Εκκλησίας. Ακολουθώντας τη μέθοδο που προτείνει στην αρχή του βιβλίου του, σύμφωνα με την οποία η πράξη θα πρέπει να ακολουθεί την «αποκρυπτογράφηση » του καιρού μας, προχωρά στην ιστορική εξέταση των ζητημάτων φτάνοντας στην καρδιά του προβλήματος, στο οποίο απαντά με τρόπο θεμελιωμένο στη δογματική θεολογία της Εκκλησίας. Η οντολογία της Εκκλησίας γίνεται το μέτρο για την πράξη. Μια πράξη που οφείλει να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Άλλου την ελευθερία του αυτοπροσδιορισμού, ενώ θα πρέπει και η Εκκλησία να διατηρήσει το δικαίωμα του λόγου στη δημόσια σφαίρα. Η αναγνώριση της αλήθειας στο λόγο του Άλλου θα συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φονταμενταλισμού και θα προκρίνει μια διαδικασία αμφίπλευρης μάθησης. Η εκκοσμίκευση δεν θα πρέπει να έχει χαρακτήρα άρνησης του θρησκευτικού λόγου, αλλά συναίνεσης μεταξύ του θρησκευτικού και του κοσμικού λόγου. Ο Χρ. Σταμούλης, αντλεί από τις κοινωνικές επιστήμες, την ιστορία τη λογοτεχνία, τους Πατέρες, τη δογματική θεολογία, την Αγία Γραφή, προκειμένου να εξετάσει με πληρότητα τα ζητήματα που τον απασχολούν. Ο λόγος του ερμηνευτικός, ποιητικός και ταυτόχρονα συστηματικός, επιστημονικός, καταλήγει σε λόγο αποφατικό, κενωτικό, προκειμένου να χωρέσει και να προσλάβει τον Άλλο. Η ιστορική του προσέγγιση, διακρίνει τη συνέχεια στην ιστορία. Η πορεία της ιστορίας ειδωμένη, όχι στην προοπτική της ταχύτητας, αλλά στη μακρά διάρκεια, στη συνέχεια και στους αργούς ρυθμούς της μεταβολής. Η μελέτη του κινείται σε δύο άξονες: ένα συγχρονικό και διαχρονικό. Μέσα από την ιστορική αναδρομή, που πραγματοποιεί από το Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 και φτάνει μέχρι τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους, καταδεικνύει ότι η σχέση και η συμμαχία της Εκκλησίας με το κράτος μπορεί να της εξασφάλισε πόρους και αποδοχή, αλλά της στέρησε την ελευθερία, την προφητική φωνή και συχνά την οδήγησε σε συγκρούσεις και αντιπαλότητες, με στόχο και την συγκρότηση της δικής της εξουσιαστικότητας. Τελικά, η Εκκλησία πέρα από την εκκοσμίκευση και τους εξωτερικούς εχθρούς έχει να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς εχθρούς, τους θεματοφύλακες την ορθότητας, της ηθικότητας, της καθαρότητας που αποξενώνουν το λαό από το γεγονός της κοινότητας, προτάσσοντας το « ανέραστο της κλειστοφοβικής επάρκειας και αγοραφοβίας, που οδηγεί στην υποχώρηση της ανθρωπινότητας. Ο Χρ. Σταμούλης, στρέφεται κατά του ηθικισμού και του φονταμενταλισμού, που ζητά την εξόντωση του Άλλου και υποστηρίζει ότι η μόνη αμαρτία είναι η αποκοπή από τη κοινωνία με το Χριστό. Η εξορία του Θεού από τον παλμό της ζωής είναι το έγκλημα του σύγχρονου ανθρώπου. Η ερωτική συγκρότηση του βίου, η αποκατάσταση της σχέσης με το Θεό, δημιουργεί πολιτισμό. Η ανθρώπινη ελευθερία και η δημιουργικότητα αποτελούν τα ουσιαστικά και καθοριστικά στοιχεία που αναφέρονται στο κατ΄εικόνα. Ο άνθρωπος δημιουργεί τον πολιτισμό του, τις σχέσεις του και συγκροτεί το βίο του καθώς γίνεται και ο ίδιος δημιουργός. Ο πολιτισμός αποτελεί καρπό της ανθρώπινης προσπάθειας που αποκαλύπτει ή αποκρύπτει την αλήθεια του Ευαγγελίου. Η σάρκωση του Χριστού νοηματοδοτεί την ανθρώπινη ιστορία, αλλά και την ανθρώπινη δημιουργικότητα, τα έργα της οποίας καινοποιούνται με τη φανέρωση του σαρκωμένου Λόγου. Η Εκκλησία ευαγγελίζεται την Άνοιξη και αποτελεί την περιστερά της ιστορίας, καθώς μεταφέρει τα καλά νέα του ευαγγελίου. Η ιεραποστολή θέτει την Εκκλησία εντός του κόσμου. Εντός της πόλης, στη δημόσια πλατεία, όπου κηρύττει προς όλους το μήνυμα της επιστροφής και της σωτηρίας. Έτσι, και με τη διάκριση του δημόσιου από το κρατικό και του ιδιωτικού από το δημόσιο, η Εκκλησία βρίσκει να έχει λόγο στο δημόσιο χώρο. Η παρουσία της Εκκλησίας είναι βαθιά πολιτική. Το βιβλίο του κ. Σταμούλη αφιερώνεται στους ηττημένους , τους τσαλακωμένους και τους αβέβαιους. Ως κύριο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης αναγνωρίζεται η τραγικότητα της, η αδυναμία της, ο διχασμός και το «ρογμώδες», που συνιστά το ανθρώπινο. Ωστόσο, η δυνατότητα του κτιστού να αγγίξει το άκτιστο, η ενσάρκωση του Χριστού, η κοινωνία μαζί Του και η κλίση που απευθύνει από τα έσχατα, συνιστούν τη σωτηρία του ανθρώπου. Ο πολιτισμός, η ιστορία, η κοινωνία είναι τα πεδία, εντός των οποίων πραγματοποιείται η σωτηρία αυτή. Η θεολογική σκέψη σήμερα καλείται να ξεπεράσει την κλειστή πνευματικότητα της θρησκευτικής θεώρησης και να αναδείξει την εκκλησιαστική πρόταση, η οποία αναδεικνύει την εσχατολογική προοπτική, τη μεταστροφή της προσωπικής συνείδησης μέσω της μετάνοιας και συνακόλουθα τη συμμετοχή στο ιστορικό γίγνεσθαι, καθώς η ιστορία διαμορφώνεται ελεύθερα μέσα από την ανθρώπινη δράση.

  4. armosbooks

    Παναγιώτης Θωμά
    “Τί γυρεύει” λοιπόν, “η αλεπού στο παζάρι”; Να που ο Σταμούλης, ανέκαθεν μανικός εραστής της σωτήριας έκπληξης, έρχεται να μας ξενίσει με έναν απροσδόκητο τίτλο στο νέο του βιβλίο, αυτή τη συλλογή κειμένων που μόλις αφίχθηκε για να προσθέσει στο ήδη πλούσιο έργο του. Ένα έργο με ταυτότητα, με ανοίγματα τολμηρά, που μπορεί για τον ίδιο και όσους μαθητεύσαμε κοντά του, να αποτελούν ίσως μια κατάφαση στο αυτονόητο, στην οικεία αυτοσυνειδησία της θεολογίας και της Εκκλησίας, όμως τούτα παλεύει ξανά να τα κοινωνήσει με τους πολλούς. Στο σύνολο είναι η δικαίωση, έτσι κι αλλιώς, όπως θα έλεγε ο αγαπημένος του Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. Η συλλογικότητα, η κοινοτικότητα, η οικουμενικότητα παραμένουν σημεία αναφοράς, πυξίδα και συνεχής αγωνία του συγγραφέα, ο οποίος, στο φιλόξενο σπίτι των εκδόσεων Αρμός βρίσκει ένα καινούργιο χώρο και -φιλοπαίγμων ων-, ξενίζοντάς μας με αυτόν τον τίτλο, μας θυμίζει ότι τούτη η όμορφη λέξη (ξενίζω-ξενία) δεν σημαίνει τίποτε άλλο από τη φιλο-ξενία: την υποδοχή, την αποδοχή την πρόσληψη του Άλλου. Η ειλικρίνεια του συγγραφέα στο προλογικό του, πως τα τελευταία χρόνια του έδειξαν τη διαφορά που έχει η θεωρία από την πράξη είναι κλείδι για την κατανόηση της δίκαιης και επιβεβλημένης στροφής στην οποία εγγράφεται τούτη η νέα του δημόσια έκθεση. Γιατί, θα πρέπει να θυμηθούμε πως το 2009, με το έργο του Έρως και θάνατος, μας εισήγαγε στο άκρως ενδιαφέρον, μεστό θεολογικά σχήμα του “πολιτισμού της σάρκωσης”, το οποίο φαίνεται πως ήταν τα τελευταία χρόνια οδηγός του. Μας άφησε όμως σε μια κάποια απορία για το πραγματικό σχήμα, την εν-τοπισμένη επαλήθευση αυτής της πρότασης πολιτισμού που αντλεί από την πηγή μιας θεολογικής ελευθερίας, η οποία μιμείται την ελευθερία του Πνεύματος του Θεού και γι’ αυτό ρισκάρει, διακινδυνευει και συνεπώς εκτίθεται, με το όποιο τίμημα. Φαίνεται πως η ευθύνη που έπρεπε να διακονήσει όντας σε θέση διοικητική και πρωτοστατώντας σε αλλαγές που τόλμησαν να υποδεχθούν το άλλο και τον Άλλο, τον δίδαξε πράγματα, τον εισήγαγε ενδότερα στο μυστήριο της απορίας, χωρίς να μειώσει καθόλου την αγωνία του για την αγάπη, που δεν μπορεί παρά, όπως μας λέει ο μέγας Σεφέρης, να μη “βαριέται” κάποια στιγμή “τα μετόχια”. Γι’ αυτό επιβάλλεται το άνοιγμα που προανέφερα στην πόλη και στην πολιτική, για να απλωθεί ο “πολιτισμός της σάρκωσης” σε όσες περισσότερες προσλήψεις, όχι για να γυαλίζει η ελκυστική του, ούτως η άλλως, επιφάνεια, αλλά για να μεταμορφώσει κρίνοντας και να κρίνει μεταμορφώνοντας την νέα οικεία και αν-οικεία μας συνθήκη. “Τί γυρεύει η αλεπού στο παζάρι”; Τί γυρεύει η Κική Δημουλά στη θεολογικη σχολή Θεσσαλονίκης, τί γυρεύουν Τσαρούχης και Στραβίνσκι σε ένα βιβλίο που συζητά από το μάθημα των θρησκευτικών μέχρι τη σχέση της Εκκλησίας με την Αριστέρα και το Ισλάμ; Φαινομενικά ετερόκλητα υλικά έφτιαχναν πάντα τα πιό όμορφα μωσαϊκά…. (To be continued…..)

  5. armosbooks

    Μαρία Νικολαΐδου
    Ένα ακόμα βιβλίο ήρθε για να προστεθεί στη συλλογή μας και να μας βγάλει από τη βεβαιότητα της συνήθειας. Ένα βιβλίο που προχωρά σ ένα διάλογο ελεύθερο από τυπολατρίες και στερεότυπα μέσα σ΄ ένα κλίμα αναζήτησης του άλλου, του απέναντι.Οι αντιδράσεις πάντα θα υπάρχουν, αλλά οι όποιες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στον έρωτα και τον πολιτισμό και οι προσπάθειες δαιμονοποίησης τους, μας θυμίζουν τα λόγια του Χρήστου Γιανναρά : «Eπιτίθεται η ψυχή σ\’ αυτό που της λείπει μήπως και δικαιώσει τη δική της έλλειψη. Μήπως και \”εκπνευματώσει\” τη στέρηση».
    Kαλοτάξιδο. Να αγγίξει ψυχές καθαρές και ελεύθερες.

Προσθήκη μίας αξιολόγησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί επίσης να σας αρέσει…