Sort By:
Show
  • View as :
pierre hadot

Hadot Pierre (Αντό Πιέρ)

0 Reviews

Ο Pierre Hadot (Πιέρ Αντό) γεννήθηκε στο Παρίσι το 1922. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη και χειροτονήθηκε ιερέας το 1944, εγκατέλειψε όμως οριστικά το σχήμα το 1952. Το 1964 εξελέγη διευθυντής σπουδών στο Τμήμα Θρησκευτικών Επιστημών της Ecole Pratique des Hautes Etudes και το 1982 καθηγητής στο κορυφαίο College de France.
Έργα του: «Πλωτίνος ή η απλότητα του βλέμματος» (1963), «Πνευματικές ασκήσεις και αρχαία φιλοσοφία» (1981), «Το εσωτερικό φρούριο. Εισαγωγή στα «Εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου» (1992), «Τι είναι η αρχαία φιλοσοφία;» (1995), «Σωκράτους εγκώμιον» (1998), «Η φιλοσοφία ως τρόπος ζωής» (2001).

-20%
panorama prosopou syllogiko

Πανόραμα του προσώπου

 22.31  17.85
0 Reviews
 22.31  17.85

Από καιρό γίνεται στον τόπο μας μια συζήτηση περί του ανθρωπίνου προσώπου, η οποία έχει επί το πλείστον κινηθή μέσα στα θεολογικά πλαίσια. Θελήσαμε να συνεισφέρουμε σ’ αυτήν μεταφράζοντας και δημοσιεύοντας κάποια σημαντικά κείμενα επιστημονικού καθαρώς αλλά και θεολογικού χαρακτήρος. Δεν περιλάβαμε κείμενα γνωστά και κατ’ επανάληψιν δημοσιευμένα. Ο τόμος αρχίζει με τη γνωστή επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου «Περί διαφοράς ουσίας και υποστάσεως», την οποία η σύγχρονη έρευνα αποδίδει στον Γρηγόριο Νύσσης. Έπεται η κλασική θεολογική πραγματεία για το πρόσωπο του Βοηθίου, του «τελευταίου Ρωμαίου φιλοσόφου και πρώτου των σχολαστικών»… Κριτήριο της επιλογής, να παρουσιάσουμε στο ελληνικό κοινό μια γενική άποψη του παλαιού και συγχρόνου προβληματισμού για το πρόσωπο…

 

-20%
plotinos-aplotita-vlemmatos hadot

Πλωτίνος ή Η απλότητα του βλέμματος

 14.20  11.36
0 Reviews
 14.20  11.36

Pierre Hadot

Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας επιμένει στην αξία που αποδίδει ο Πλωτίνος στον ορατό κόσμο. Ωστόσο, ο ορατός κόσμος στα μάτια του εξακολουθεί να μην είναι παρά μια πραγματικότητα ξεθωριασμένη και κατώτερη, από την οποία πρέπει να απομακρυνθούμε. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε το άρρητο, το μυστηριώδες, το υπερβατικό, το «Απόλυτο», ίσως, επίσης στον ανεξάντλητο πλούτο της παρούσας στιγμής και στον στοχασμό της πιο συγκεκριμένης πραγματικότητας, της πιο κοινής, της πιο καθημερινής, της πιο ταπεινής, της πιο άμεσης. Και δεν μπορούμε να προαισθανθούμε μέσα σ’ αυτήν την πάντοτε παρούσα «Παρουσία»; «Αφαίρεσε τα πάντα», έλεγε ο Πλωτίνος. Όμως, μέσα σε μια ζώσα αντίφαση, δεν φαίνεται επίσης να λέει: «Αγκάλιαζε τα πάντα»;

Εκδόσεις Αρμός
X
X