anydri gi

Ο Σταύρος Αντωνίου Χαραλάμπους γεννήθηκε στον Άγιο Θεράποντα Λεμεσού Κύπρου το 1950. Μετά την αποφοίτησή του από το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Λεμεσού και την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας στον Πενταδάκτυλο της Κύπρου, γράφτηκε στο Νομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία τελείωσε το 1975. Ακολούθως πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, όπου έλαβε το Diplôme d’Études Approfondies (D.E.A.) στο Διοικητικό Δίκαιο (Πανεπιστήμιο του Montpellier).
Στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα: «Μέθοδος και στρατηγική της διοικητικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα», και του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα Διοικητικής Επιστήμης από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στο Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως (κλάδος ΑΤ Ειδικών επί της Δημοσίας Διοικήσεως). Το 1980, κατόπιν διαγωνισμού, εισήλθε στο δικαστικό σώμα διορισθείς Εισηγητής στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Χώρας (Συμβούλιο της Επικρατείας) και περάτωσε τη σταδιοδρομία του το 2009 με το βαθμό του Συμβούλου Επικρατείας. Λόγω της ενασχόλησής του με θέματα οργάνωσης και διοίκησης, προσέφερε κατά καιρούς τις υπηρεσίες του, παράλληλα με τα κύρια καθήκοντά του, στο Νομικό Γραφείο του Πρωθυπουργού, ενώ κλήθηκε και δίδαξε, κατά διαστήματα, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης) καθώς και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ινστιτούτου Διοικητικών Επιστημών.
Περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα καθώς και το σύνολο των βιβλίων του που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός. Δείτε εδώ
Περιεχόμενα:
ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ. Το μακρύ νυχτερινό ταξίδι της Ελοΐζας. Πότε ο άνεμος κι άλλοτε ο ρήγας. Τα πρόσωπα. Φλόγες και Χρυσάνθεμα. Το πάθος του Ραχμάν. Καινούργιοι βλαστοί κρατάν ακοίμητη τη φλόγα. Πρώτη νύχτα (οι τελευταίες ετοιμασίες). Ημέρες Αυγούστου του ’54. ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ. Το ξυλοκρέβατο. Το μυστικό του Νικηφόρου. Το άχυρο που αχτινοβολούσε. ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΩΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Οδός Ξεροποτάμου. Διάλογοι στα ριζά του Πενταδακτύλου. Ο Αμιναδάβ από την Κρακοβία. ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΜΕΤΡΟ. ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΓΛΩΣΣΑΡΙ – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ. ΠΗΓΕΣ. ΧΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
anydri gi

Βάρος1.10 kg
Διαστάσεις15 × 24 cm
Συγγραφέας:

Σταύρος Αντ. Χαραλάμπους

Σελίδες:

704

isbn13:

978-960-527-943-1

1 κριτική για Άνυδρη γη

  1. armosbooks

    Νίκος Ιωάννου
    Σταύρου Αντ. Χαραλάμπους
    «Άνυδρη Γη»
    Ο συγγραφέας μέσα και πίσω από την ιστορία

    Η σύνοψις της Ιστορίας της Κύπρου των τελευταίων δύο αιώνων, σ’ ένα μυθιστόρημα είναι πραγματικά ένα φιλόδοξο αλλά και παρακινδυνευμένο εγχείρημα.
    Εάν δε, ο στόχος είναι η όσον το δυνατόν εγγύτερη προς την αλήθεια και την πραγματικότητα, προσέγγιση, τότε μετατρέπεται σε άθλον.
    Στην υπηρεσία αυτού του σκοπού χρειάζεται κάποιος ταγμένος, αφοσιωμένος, γνώστης των πηγών, αυτόπτης μάρτυς όσων τουλάχιστον αναφέρονται στο τελευταίο ήμισυ αιώνος και κυρίως νηφαλιότης και απουσία φανατισμού. Ο ομότιμος σύμβουλος Επικρατείας κος Χαραλάμπους που θεωρώ ιδιαίτερη τιμή να είναι από πολλών δεκαετιών ο φίλος μου Σταύρος, πληροί με το παραπάνω αυτές τις προδιαγραφές.
    Υπηρέτησε ευόρκως στο Ανώτατο Θεσμικό Δικαστήριο της Χώρας και η θητεία του συνιστά τιμήν για την Δικαιοσύνη και όλως ιδιαιτέρως για την ιδιαιτέρα Πατρίδα του Κύπρον και ημών των συμπατριωτών του.
    Μόλις τώρα ανέφερα την ιδιότητά του που απετέλεσε την γενεσιουργό αιτία δημιουργίας του έργου που παρουσιάζουμε σήμερα.
    Από τα μαθητικά του χρόνια ήταν ενεργώς εμπλεγμένος στον Αγώνα της Κύπρου για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Τον ίδιο σκοπό υπηρέτησε με την θητεία του στην Κυρήνεια στον Πενταδάκτυλο και πολεμώντας τον βάρβαρο εισβολέα το 1974. Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής, οπότε συναντήθηκαν οι δρόμοι μας αγωνίστηκε μέσα από το φοιτητικό κίνημα για τον Ιερό αυτοσκοπό. Παρά το γεγονός ότι απηλάθη για τις Εθνικές και Δημοκρατικές του αρχές το 1973, δεν διεκδίκησε ποτέ δάφνες αντιστασιακές εν αντιθέσει με άλλους που οικοδόμησαν σταδιοδρομίες με ψευδεπίγραφα κατορθώματα…. Αναλογίζομαι εκείνα τα χρόνια, όπου εν πολλοίς ανθούσε ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία που οδηγούσαν σε εκρήξεις και συγκρούσεις. Ενθυμούμαι τον ήρεμο χαρακτήρα του και την προσπάθεια να ανιχνεύσει το σημεία σύγκλισης των αντιμαχομένων ατόμων και παρατάξεων με απώτερο στόχο την υπηρεσία των ιδανικών της Αλήθειας και της Ελευθερίας.
    Αυτά τα χαρακτηριστικά διαπνέουν και την πλοκή του έργου του μέσα από τους ήρωές του. Βεβαίως δεν παραλείπει να περιγράψει και πρόσωπα που συγκεντρώνουν όλων των ειδών και αποχρώσεων αρνητικά γνωρίσματα που συνθέτουν το μωσαϊκό της κάθε Κοινωνίας.
    Στις απαρχές του έργου η Κύπρος περιγράφεται, όπως ήταν, μια φτωχή χώρα υπό κατοχήν, που οι κάτοικοί της υπέφεραν τα πάνδεινα από το δεσποτικό Κράτος αλλά και τους αδίστακτους τοκογλύφους και κακοποιούς. Σταθερή επωδός στην εξέλιξη της μυθοπλασίας η πραγματική και πάντα παρούσα επιθυμία για Εθνική αποκατάσταση και Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Αυτή η επιθυμία οδηγεί τους Κυπρίους να εντάσσονται μαζικά σε όλους τους Αγώνες του Εθνικού κορμού αλλά και να επαναστατούν κατά των Τούρκων και των διαδόχων τους Άγγλων στην κατοχική καταπίεση.
    Η κορυφαία επαναστατική εκδήλωση των Ελλήνων της Κύπρου ήταν ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. το 1955-1959. Στη διαπραγμάτευση αυτής της ενότητας, όπως και σε άλλες φάσεις αναφέρονται πραγματικά γεγονότα και ονόματα που η μνημόνευσή τους υπηρετεί ευθέως την Ιστορία που οφείλουμε να γνωρίζουμε και να παραδώσουμε στα παιδιά μας.
    Αναφέρονται και πρόσωπα εν μέρει φανταστικά, που παραπέμπουν όμως ευθέως σε υπαρκτά πρόσωπα, αναγνωρίσιμα από όποιον έχει ζήσει στο χώρο και τον χρόνο.
    Ο συγγραφέας διατρέχει την πλοκή του έργου, τουλάχιστον από την εποχή του Αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α. και εντεύθεν σαν παρατηρητής, σχολιαστής αλλά σε πολλά σημεία παρεισφρύει σαν μέρος των χαρακτήρων που περιγράφει.
    Εκεί είναι που κι ο καθένας από μας που ζήσαμε την ίδια εποχή και εμπειρίες μπορεί να δει τον εαυτό του να συμμετέχει στην Άνυδρη Γη, είτε σαν κάποιος από την Ιστορία ή έχοντας κάποιο ή κάποια από τα χαρακτηριστικά του. Τα πιο δύσκολα κεφάλαια του βιβλίου είναι, η περίοδος του Αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α. και μετά η περίοδος του εσωτερικού διχασμού του πραξικοπήματος και της εισβολής. Πέραν του χαρακτήρος του συγγραφέως πιστεύω ότι έδρασε καταλυτικά η σοφία που απεκόμισε στην δικαστική του θητεία για την θεραπευτική ούτως ειπείν προσέγγιση, στη διαπραγμάτευση αυτών των ακανθωδών προβλημάτων.
    Κατά την διάρκεια του Αγώνος εδοκιμάσθησαν προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις μεταξύ εθνικοφρόνων και αριστερών αλλά και μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που μέχρι τότε είχαν εξαιρετικά καλές σχέσεις. Στην υποκίνηση των Τουρκοκυπρίων καθοριστική ήταν η πολιτική της Τουρκίας αλλά κατ’ εξοχήν ρυθμιστική η πολιτική του «Διαίρει και Βασίλευε» της Αγγλίας. Η νωπή τραυματική περίοδος του διχασμού και της εισβολής με τις εκατόμβες των θυμάτων και τις πολλαπλές ανατροπές εκτυλίσσεται μέσα από τη γραφή του Σταύρου Χαραλάμπους κατά τρόπο που εξισορροπεί ιδανικά τον καημό του παθόντος με την ουδετερότητα του εξωτερικού παρατηρητή.
    Κομβική κατά τη γνώμη μου είναι η πικρή μοίρα των θυμάτων της αδελφοκτόνου διαμάχης που αδίκως εστιγματίσθηκαν ως υπαίτιοι ενώ ήταν τραγικοί φορείς της κατάρας της Φυλής.
    Ενδεχομένως να εδιδάσκοντο κάτι, όσοι επιμένουν και συντηρούν τεχνητά το μίσος μεταξύ των Ελλήνων ενώ ακόμα η Πατρίδα μας είναι υπό ημικατοχή και απειλείται από καθολική Τουρκοποίηση, με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου και τον παραδειγματισμό από τους Ισπανούς που με πρωτοβουλία του επικρατήσαντος στον εμφύλιο δικτάτορα Φράνκο, έφτιαξαν κοινό μνημείο για όσους έχασαν την ζωή τους τότε.
    Ενδεχομένως να ξενίσει η τόσο συχνή εμφάνιση της έκφρασης των Εθνικών ανησυχιών στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων του λαού και της υπαίθρου. Κι όμως, όποιον ρωτήσετε θα σας επιβεβαιώσει αυτή την συνεχή ενασχόληση με το μέλλον της Κύπρου. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, ευχές για τη Νέα Χρονιά ή την Ανάσταση που να μην συνοδεύονται και να συμπληρώνονται με το «… και την Ένωση» και τα τελευταία χρόνια «.. την Απελευθέρωση».
    Το επίμετρον του 695 σελίδων έργου μέσα σε λίγες γραμμές είναι δηλωτικόν και του πνεύματος των αγώνων της Κύπρου και των ανθρώπων που τους υπηρέτησαν αλλά και της ιδεολογίας του συγγραφέως. Η χρήση ιδιωματικών λέξεων της Κυπριακής διαλέκτου έχει γίνει με πολύ διακριτικό τρόπο και προσωπικά την έχω αντιληφθεί με συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Εν αρχή, με την ενσωμάτωσή τους στις συνομιλίες, όπου δεσπόζει η κοινή Νεοελληνική γλώσσα, γίνεται σαφές ότι η Κυπριακή δεν είναι άλλη γλώσσα, ενός λαού με άγνωστη προέλευση, όπως επιχειρούν κάποιοι να διαδώσουν. Συμβάλλει δε στο δέσιμο πολλών λαογραφικών πληροφοριών που κινδυνεύουν να ξεχαστούν.
    Ακολούθως, ανατρέχοντας στην ετυμολογία και το συντακτικό βρίσκουμε απευθείας σχέση πολλών λέξεων με Ομηρικούς τύπους. Η παρουσίαση ενός πνευματικού έργου από τρίτον, εμπεριέχει πάντα τον κίνδυνο να υπονομευθεί η μακρά, επίπονη δημιουργική προσπάθεια του συγγραφέως (στην παρούσα περίπτωση έχω την αίσθηση ότι ήταν και τραυματική) από την προσπάθεια εντυπωσιασμού εκ μέρους του παρουσιαστού. Από την άλλη δεν μπορεί να αποφευχθεί η όποια υποκειμενική προσέγγιση του κάθε αναγνώστη που δεν αποκλείεται κάποιες φορές να μην ήταν στις προθέσεις του συγγραφέως.
    Εκτός από την επιμέλεια και την ωραία παράσταση του εξωφύλλου από τις εκδόσεις «ΑΡΜΟΣ», πρόσεξα σε κάποια φάση ότι απεικονίζονται και διάφορα πουλιά σε πτήση. Είναι άσχετο βεβαίως με το βιβλίο αλλά φαντάζεστε τη συγκίνησή μου όταν διεπίστωσα ότι περίπου τον ίδιο λογότυπο είχαμε επιλέξει, πριν από αρκετά χρόνια, για το σύλλογο γονέων παιδιών με νοητική υστέρηση «το Πέταγμα». Και σ’ αυτή την έννοια και επιθυμία συνοψίζεται η όλη διαδικασία. Το άνοιγμα των φτερών, και το Πέταγμα, η Ελευθερία. Πιστέψτε με, με αυτήν την νοοτροπία τα παιδιά έχουν ήδη κάνει απίστευτα βήματα προς την αυτονομία και την πρόοδο.
    Οψέποτε να σημάνει αυτή η ώρα και για την Κύπρο.
    Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του έργου προσπάθησα να βρω στον χάρτη το Χαρουποχώρι και όταν απέτυχα ρώτησα την Σταύρο. Μου αποκάλυψε ότι δεν υπάρχει και ήταν ένα όνομα, επινόηση δική του.
    Ομολογώ ότι με ξένισε αυτό γιατί θάθελα πολύ να υπάρχει αυτό το χωριό, για πολλούς λόγους. Τα χαρούπια, τεράτσια στην Κυπριακή διάλεκτο, ήταν ένα πολύ σημαντικό προϊόν της Κυπριακής Γης με μοναδικά χαρακτηριστικά. Η χαρουπιά αναπτύσσεται σχεδόν αυτόνομα, δεν θέλει καμία περιποίηση, ευδοκιμεί σε άγονες και δυσπρόσιτες περιοχές, είναι άνυδρη και από το χαρούπι παράγεται μέλι, αλεύρι πρώτη ύλη για το φωτογραφικό φιλμ, ζωοτροφές και να μην ξεχνούμε ότι ο σπόρος είναι το καράτι, μονάδα εκτιμήσεως της ποιότητας του χρυσού.
    Στο φανταστικό λοιπόν Χαρουποχώρι, που απεικονίζει με μεγάλη πιστότητα μία αντιπροσωπευτική κοινωνία της υπαίθρου, αναπτύσσονται όλοι οι χαρακτήρες, εξελίσσονται οι οικογένειες με τις καλές και κακές ημέρες και στιγμές. Η ευτυχία και η τραγωδία πορεύονται δίπλα-δίπλα κάθε στιγμή.
    Το Χαρουποχώρι και τα τεράτσια λίγο πολύ συμβολίζουν τον αέναο αγώνα της Κύπρου για Δικαίωση κόντρα στις δυσκολίες και τις όποιες μεθοδεύσεις. Μου θυμίζει έντονα τους εμπνευσμένους και επιγραμματικούς στίχους του Μεγάλου μας Κώστα Μόντη για την Κυπριακή Ιστορία.

    Γρόνια, σκλαβκιές ατέλειωτες
    τομ πάτσον τζια τογ κλώτσον τους
    Μα εμείς τζιαμαί, εληές τζιαι τερατσιές
    πάνω στορ ρότσον τους.

Προσθήκη μίας αξιολόγησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί επίσης να σας αρέσει…