Προσφορά!
theofilos zoiopoulos

Θεόφιλος

Παντελής Ζωιόπουλος

Ο ιδιοφυής σαλός

Άκουσα ότι ο Θεόφιλος ήταν ένα απαίδευτος ζωγράφος! Όμως παρατηρώντας προσεκτικά ορισμένους από τους «αγροτικού χαρακτήρα» πίνακές του, ιδιαίτερα εστιάζοντας στο πως ο Θεόφιλος επιλέγει το θέμα, πως το χαρακτηρίζει, το αντιλαμβάνεται, το συλλαμβάνει και το δουλεύει μέσα στο μυαλό του, μπορώ να πω ότι ο αλαφροΐσκιωτος αυτός γυρολόγος, ο κατατρεγμένος, ο παλαβός, όπως τον έλεγαν, διέθετε συγκροτημένη σκέψη και διεισδυτική ματιά.

 15.21  12.17

Email
Compare
Κωδικός προϊόντος: 978-960-527-471-9 Κατηγορίες: , Ετικέτα:
  • Επιπρόσθετες Πληροφορίες
  • Αξιολογήσεις (0)
Weight 0.35 kg
Dimensions 17 x 24 x 24 cm
Συγγραφέας

Παντελής Ζωιόπουλος

Σελίδες

96

isbn13

978-960-527-471-9

There are no reviews yet.


Be the first to review “Θεόφιλος”

You may also like…

-20%
eloiza-kai-avelardos etienne

Ελοΐζα και Αβελάρδος

 14.20  11.36
0 Reviews
 14.20  11.36

Étienne Gilson

Μετάφραση: Γιάννης Καλιόρης

Η ιστορία της Ελοΐζας και του Αβελάρδου – ιστορία έρωτος που εξελίχθηκε σε τραγωδία – είναι τόσο ταξιδεμένη μέσα στον θρύλο, ώστε πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για μύθο (σαν κι αυτόν λ.χ. του Τριστάνου και της Ιζόλδης) ή για προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας, και όχι για ιστορία αληθινή προσώπων ιστορικών, εκ των οποίων μάλιστα ο Αβελάρδος υπήρξε ο σημαντικότερος ίσως θεολόγος και φιλόσοφος του 12ου αιώνα. Το βιβλίο του Ετιέν Ζιλσόν συνιστά ιστορική μονογραφία που συναρπάζει πολλαπλώς, συγκεντρώνοντας τρία στοιχεία: την εξωτερική περιπέτεια, ως δοκιμασία συνειδήσεων σε καταστάσεις οριακές· και, τέλος, την περιπέτεια του ιδίου του ερευνητή ως προσπάθεια να αποσυνδέσει την ιστορία από τον μύθο. Πράγματι, ελαυνόμενος από άγνοια ιστορικής αληθογνωσίας, ο διαπρεπής μεσαιωνολόγος αποκαθαιρεί την ιστορία των δύο εραστών από τις προσχώσεις του θρύλου και της λογοτεχνίας, και αποδίδοντας τα πρόσωπα στην πραγματική τους αλήθεια, μας τα κάνει πιο κοντινά και οικεία και την ιστορία τους πιο συγκινητική, παρέχοντας συγχρόνως μάθημα αληθινής ανθρωπογνωσίας ως προς τις δυνατότητες διαστολής ορίων και κορυφώσεως των υπαρκτικών εμπειριών.

-20%
megalofiis-ki-adikochamenoi zoiopoulos

Μεγαλοφυείς κι αδικοχαμένοι

 20.00  16.00
0 Reviews
 20.00  16.00

Παντελής Ζωιόπουλος

Αυτοί που αγαπούσαν οι θεοί

Οι μεγάλοι μαθηματικοί Euler, Gauss, Lagrange και Newton, πέθαναν αντιστοίχως σε ηλικία 76, 78, 79 και 85 ετών. Τι του ‘ρθε του Evarist Galois να γλυκοκοιτάξει ΄κείνη την κοπελιά που ΄ταν μνηστή αξιωματικού. Και τι το ‘ θελε, ενώ ήξερε ότι ο αντίπαλός του ήταν ο καλύτερος σκοπευτής της Γαλλίας, να δεχθεί την πρόκληση για μονομαχία. Την ώρα που ψυχορραγούσε στο πεδίο της τιμής, ήταν μόνο 20 χρονών. Γνωρίζοντας όμως τη μοίρα του, το προηγούμενο βράδυ συνέταξε επιστολή για το φίλο του Auguste Chevalier με κάποιες σκέψεις και του παρέδωσε τα Άπαντα του εξ…60 σελίδων, να δώσει σε επιφανείς επιστήμονες της εποχής. Δεν έμαθε ποτέ ότι είχε εισέλθει στο Πάνθεον της Μαθηματικής Επιστήμης με τη μεγαλοφυή «θεωρία των ομάδων» που πρώτος εισήγαγε.

Το δοκίμιο αυτό προσπαθεί να εξηγήσει τη ζωή και το έργο ορισμένων ανθρώπων που πρόλαβαν να αφήσουν το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο στις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες, του κινηματογράφου συμπεριλαμβανομένου, στο τραγούδι, τον αθλητισμό, τη διοίκηση, και άλλους τομείς της δημόσιας ζωής και έγραψαν το όνομά τους στις «Χρυσές Δέλτους» της Παγκόσμιας Ιστορίας, αν και πέθαναν πολύ νέοι.

-20%
i-trella-sto-piato-mas zoiopoulos

Η τρέλα στο πιάτο μας

 12.72  10.18
0 Reviews
 12.72  10.18

Παντελής Ζωιόπουλος

Επιστήμη και πολιτική στη διατροφή μας

Στην εποχή μας η Επιστήμη, και κατ’ επέκταση η Έρευνα, κινείται με υψηλές ταχύτητες, αλλά πολλές φορές επικρατεί σύγχυση ως προς το ποιός είναι ο σκοπός και ποιός ο στόχος, αφού το ανθρώπινο μυαλό αδυνατεί να παρακολουθήσει τις γρήγορες εξελίξεις. Ορισμένες φορές τα αποτελέσματα της επιστήμης διαφεύγουν των δυνατοτήτων μας για μια ενδελεχή επεξεργασία των δεδομένων, κυρίως λόγω της αδυναμίας μας να εφαρμόσουμε αξιόπιστους ελέγχους πάνω σε ορισμένες φάσεις των παραγωγικών διαδικασιών. Η υπόθεση της παραγωγής των τροφίμων αποτελεί μία ατελείωτη περιπέτεια…

-10%
tolmontas-ti-metafrasi-xechoristis-poiisis zoiopoulos

Τολμώντας τη μετάφραση ξεχωριστής ποίησης

 12.00  10.80
0 Reviews
 12.00  10.80

Παντελής Ζωιόπουλος

Στο παρόν δίγλωσσο λογοτεχνικό δοκίμιο επιχειρείται η μετάφραση ξεχωριστής ποίησης, από και προς την Αγγλική. Επιλέγονται από 12 ποιήματα, δυο σατιρικών, κατά βάση, ποιητών, που γράφουν και οι δυο σε ρίμα. Του Βρετανού μεταφυσικού ποιητή, ιερωμένου Τζων Νταν (1571 – 1627), γνωστού ως «Μονάρχη του ευφυολογήματος», που διατρέχει την ποίηση του ένα στοιχείο ευθυμίας, και τού λυρικού Κώστα Καρυωτάκη (1896 – 1928), με χαρακτηριστικό γνώρισμα τη μελαγχολία, την ειρωνεία και το σαρκασμό. Επιπλέον, δίνεται η σύντομη εργοβιογραφία των ποιητών, η εκτίμηση του έργου τους, καθώς και ο τρόπος που ο συγγραφέας προσεγγίζει το μεταφραστικό του έργο.

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου εδώ

-20%
oneiro enos geliou dostoyevski

Το όνειρο ενός γελοίου

 6.56  5.25
2 Reviews
 6.56  5.25

Fiódor M. Dostoyevski

Ἕνας ἄνθρωπος πλήρως απογοητευμένος ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ την ζωή, τὸν ὁποίο ὁ Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι μετατρέπει ὄχι ἁπλώς σὲ αἰσιόδοξο, ἀλλὰ καὶ ἕτοιμο νὰ ἀλλάξει τον κόσμο. Ἔξοχη μετάφραση ἀπὸ τὸν Σωτήρη Γουνελᾶ.

-20%
dyo-lepides-chlois zoiopoulos

Δυο λεπίδες χλόης

 17.91  14.33
0 Reviews
 17.91  14.33

Παντελής Ζωιόπουλος

Το αγροτικό θαύμα

«…όποιος θα έκανε να φυτρώνουν δυο καλαμιές καλαμποκιού και δυο λεπίδες χλόης (two blades of grass) σε ένα σημείο γης, όπου πριν φύτρωνε μόνο μία, θα άξιζε περισσότερο για την ανθρωπότητα και θα προσέφερε πιο ουσιαστική υπηρεσία στην πατρίδα του, από ό,τι η ράτσα των πολιτικών στο σύνολο της…» (Τα ταξίδια του Γκιούλλιβερ, Jonathan Swift)
Η Ελλάδα το 1922 έβγαινε από τη Μικρασιατική Καταστροφή, που ακολούθησε μια δεκαετή περίοδο συνεχούς πολέμου. Αυτή η φτωχή χωρα τών 5 εκατ. κατοίκων, με κυρίαρχο πρόβλημα τη σιτάρκεια, έπρεπε να θρέψει κι άλλους 1.3 εκατ. πρόσφυγες, που θα μοιράζονταν τη λίγη καλλιεργήσιμη γη με τους αυτόχθονες γεωργούς. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί χειρότερο συνδυασμό αντίξοων συνθηκών για την Ελλάδα από εκείνες του 1922. Και ήταν μέσα σ’ αυτό το τραγικό σκηνικό που, σαν μια έκφραση της αντίφασης που χαρακτηρίζει τη φυλή μας, γεννήθηκε αυτό που απεκάλεσαν «το αγροτικό θαύμα του Μεσοπολέμου», με τον τριπλασιασμό της σιτοπαραγωγής, το έπος της αποκατάστασης των προσφύγων και ακτημόνων και όχι μόνον. Το βιβλίο αποτίει φόρο τιμής σε εκείνους που μόχθησαν γι’ αυτά.

-20%
gynekes-tis-prosmonis-kai-tou-kaimou kordis

Γυναίκες της προσμονής και του καημού

 20.49  16.39
0 Reviews
 20.49  16.39

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Διηγήματα

(. . .) Ο Γιώργος Κόρδης μας βοηθάει να δούμε το αληθινό σχήμα, να εικάσουμε το πραγματικό χρώμα. Το τάλαντό του δεν είναι ατομική του υπόθεση. Ως πρόσωπο εκκλησιαστικό, διαλέγεται με την εκκλησιαστική κοινότητα μέσω της ζωγραφικής του. Η ελευθερία του καλλιτεχνικού του προσώπου τελειούται στην αναφορικότητα της κοινοτικής ματιάς. Και μας ευεργετεί πολλαπλά. Γιατί, πέρα από την τέχνη της ζωγραφικής, κατέχει πολύ καλά και την τέχνη της παραμυθίας. Έτσι όπως την ξέρει και ο Παπαδιαμάντης. Η δουλειά του δεν είναι απλώς μια ερμηνευτική διαμεσολάβηση, είναι πράξη ξενισμού μας με δώρα πλούσια μέσα στη λιτότητά τους. «Δόσις ολίγη τε φίλη τε». Σαν το κέρασμα στο αρχονταρίκι του μοναστηριού. Σαν την πανηγυρική ακολουθία της μονοφωνικής υμνωδίας και σαν τη μελωδία που αναδίδει το νέο, το γλυκύ, το πράο, μέσα από τη βαθιά σήραγγα της παράδοσης.

-20%
diigimata-tis-agapis kordis

Διηγήματα της αγάπης

 15.00  12.00
0 Reviews
 15.00  12.00

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

«Τριανταδύο χρόνων, χωρισμένη, ρίχνει μια ματιά κατανόησης στον κόκκινο δίσκο που χάνεται, προσπερνάει μια μικρή εκκλησία που στέκει ξεκάρφωτη στην άκρη του γκρεμού μ’ ένα λευκό πανί ν’ ανεμίζει στην πόρτα της. Κάνει δυο βήματα, στέκεται, γυρίζει και βλέπει στα μάτια τη μικρή ξεκάρφωτη εκκλησία, της έρχεται να κάνει το σταυρό της και δεν τον κάνει γιατί ντρέπεται, χιλιάδες φίλοι μέσα της της λένε να μην το κάνει, τι νόημα έχει αυτό που κάνει, το κάνει χωρίς να το εννοεί, δεν είναι του επιπέδου της να κάνει το σταυρό της, αυτό το κάνουν άνθρωποι που δεν σκέφτονται τι νόημα έχει αυτό που κάνουν. Χιλιάδες φίλοι ψιθυρίζουν μέσα της ότι είναι μεγάλο ατόπημα να κάνεις το σταυρό σου, είναι υποκρισία, είναι αμαρτία, είναι κακό σημάδι, είναι αίσχος, είναι μαλακία, είναι ανοησία, είναι γελοίο, είναι ηλίθιο, είναι τρέλα, είναι μεγάλη υποχώρηση, μην το κάνεις αυτό το πράγμα, Ρέα Φραντζή, το κάνεις χωρίς να το εννοείς. Αυτή την εκκλησία την έβαλαν εδώ, στην άκρη του γκρεμού, χωρίς να το εννοούν. Το λευκό πανί ανεμίζει στην πόρτα της χωρίς να το εννοεί […].»
Το απόσπασμα, με το οποίο αρχίζει, μάλλον ανορθόδοξα, ο μικρός αυτός πρόλογος, είναι η αρχή του αριστουργηματικού κεφαλαίου «Δύση» του πολυτρόπως εκπληκτικού μυθιστορήματος «Η γραμμή του ορίζοντος». Το έγραψε ο Χρήστος Βακαλόπουλος, που πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1993, τριανταεφτάχρονος. Το παρέθεσα κινημένος από πολλαπλή φιλολογική οπισθοβουλία, συνάμα όμως και από την επιθυμία να παρακινήσω τους αναγνώστες του τόμου αυτού να διαβάσουν τη Γραμμή του ορίζοντος, αφού μάλιστα έχω τη βεβαιότητα πώς ο Παπαδιαμάντης θα τη συνυπέγραφε με αίσθημα πατρικής χαράς. Όσο για την οπισθοβουλία μου, ούτε λόγος ότι καθόλου δεν είναι απαλλαγμένη από εμπάθεια. Πώς να μην σκιρτώ και να μην χειροκροτώ, νοερά και κυριολεκτικά, όταν η Ρέα Φραντζή, παρά την αρνησίσταυρη αδολεσχία χιλιάδων ψύχραιμων και σωφρόνων φίλων, «στέκεται ακίνητη, μαγνητισμένη, μελαχρινή, χωρισμένη και κάνει ντροπαλά το σταυρό της δέκα βήματα από την άκρη του γκρεμού»; […]

Εκδόσεις Αρμός
X
X